"เล่นงานคุณหนูพราว... ในวันพรุ่งนี้?" พราวทวนคำด้วยเสียงสั่นเครือ ความคิดที่ว่าเธอเองก็ตกเป็นเป้าหมายของศัตรู ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวไปจนถึงขั้วหัวใจ
ภามหันมามองพราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปเสียก่อน
"นี่คือเหตุผลที่ฉันต้องปกป้องเธอ" ภามพูดเสียงหนักแน่น "แผนการของพวกมันมันซับซ้อน... และอันตรายกว่าที่เธอคิด"
"แต่... คุณบอกว่า... คุณจะปกป้องฉัน..." พราวยังคงสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันตกอยู่ในอันตรายแบบนี้?"
"ฉันไม่ได้ปล่อยเธอ... พราว" ภามอธิบาย "ฉันพยายามหลีกเลี่ยงให้เธอมาพัวพันกับเรื่องนี้... แต่พวกมันฉลาดเกินไป... พวกมันรู้ว่าฉันรักเธอ... และนั่นคือจุดอ่อนเดียวที่พวกมันสามารถโจมตีฉันได้"
"คุณ... คุณรักฉันจริงๆ เหรอคะ?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากพราวอีกครั้ง ราวกับว่าเธอเองก็ยังไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
ภามพยักหน้าอย่างหนักแน่น "จริง... ฉันรักเธอ... รักเธอมากจนยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ... แม้จะต้องแกล้งทำเป็นเกลียดชังเธอ... แม้จะต้องเห็นเธอเจ็บปวด"
น้ำตาของพราวไหลรินออกมาอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจกับคำสารภาพของเขา หรือเสียใจกับความเข้าใจผิดที่ผ่านมา
"แต่... ถ้าคุณรักฉัน... ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเลย..." พราวยังคงถามด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันคิดว่าคุณเกลียดฉัน... ทำไมคุณถึงยอมให้ฉันไปหมั้นกับคนอื่น..."
"เพราะฉันกลัว... กลัวว่าถ้าพวกมันรู้ว่าฉันรักเธอ... พวกมันจะใช้เธอมาทำร้ายฉัน" ภามตอบเสียงเครียด "การที่ฉันแสร้งทำเป็นเกลียดเธอ... ทำให้พวกมันคิดว่าฉันไม่สนใจเธอ... ว่าเธอเป็นแค่เครื่องมือที่ใช้เพื่อแก้แค้นพ่อของเธอ... ซึ่งมันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของฉันในตอนแรก... แต่สุดท้าย... ฉันก็ทำใจร้ายกับเธอไม่ได้"
"แล้ว... เรื่องที่ฉันจะหมั้นกับคุณกวิน... มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนของคุณด้วยเหรอคะ?" พราวนึกถึงชายหนุ่มที่เข้ามาในชีวิตเธอในช่วงที่เธออ่อนแอ
ภามถอนหายใจ "ในตอนแรก... ใช่... ฉันตั้งใจจะใช้เขาเป็นเครื่องมือ... เพื่อให้เธอรู้สึกเจ็บปวด... และเพื่อทำให้พวกมันเชื่อว่าฉันไม่ได้รักเธอ... แต่เมื่อฉันได้เห็นเธอ... ได้เห็นความสุขที่เธอมีกับเขา... ฉันก็รู้ว่าฉันไม่สามารถทำลายความสุขของเธอได้"
"แล้ว... ทำไมคุณถึงยอมให้ฉันไปหมั้นกับเขาล่ะคะ?" พราวน้ำตาไหลพราก "ถ้าคุณรักฉัน... ทำไมคุณถึงไม่ห้ามฉัน?"
"เพราะฉันรู้ว่า... ถ้าฉันห้ามเธอ... เธอจะยิ่งต่อต้าน... และนั่นจะยิ่งทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย" ภามพูดเสียงอ่อนลง "ฉันเลือกที่จะปล่อยให้เธอไป... เพื่อให้เธอปลอดภัย... และเพื่อหาทางแก้แค้นพวกมันอย่างเงียบๆ... โดยที่พวกมันไม่ทันรู้ตัว"
"แต่... วันนั้น... ที่โกดัง..." พราวยังคงถาม "ทำไมคุณถึงยอมเสี่ยงชีวิตตัวเอง..."
"เพราะฉันทนเห็นเธอตกอยู่ในอันตรายไม่ได้อีกแล้ว" ภามตอบอย่างตรงไปตรงมา "ฉันทนเห็นเธอถูกทำร้ายไม่ได้... ฉันทนเห็นเธอต้องหวาดกลัวไม่ได้... ฉันยอมแลกทุกอย่าง... เพื่อให้เธอปลอดภัย"
"หมายความว่า... คุณไม่ได้ต้องการใช้หนี้สินของฉัน... เพื่อแก้แค้นครอบครัวฉันจริงๆ เหรอคะ?" พราวถามด้วยความหวัง
ภามส่ายหน้า "ฉันเคยคิดแบบนั้น... ในตอนแรก... แต่เมื่อฉันได้รู้จักเธอ... ฉันก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่ต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่พ่อของเธอทำ... ฉันอยากจะปกป้องเธอ... ไม่ใช่ทำร้ายเธอ"
"แล้ว... สิ่งที่คุณทำ... ทั้งหมด... มันก็เพื่อปกป้องฉัน... ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น?" พราวย้ำอีกครั้ง
ภามพยักหน้า "ใช่... ฉันต้องการปกป้องเธอ... และฉันก็ต้องการแก้แค้นคนที่พยายามจะทำลายครอบครัวของฉัน... และคนที่พยายามจะทำร้ายเธอ"
"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... ศัตรูของครอบครัวคุณ... ก็คือคนที่พยายามจะทำลายครอบครัวฉันด้วย?" พราวนึกถึงเรื่องราวที่ภามเคยเล่าให้ฟัง
"ใช่" ภามตอบ "พวกมันคือกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง... พวกมันพยายามจะกำจัดฉัน... และตอนนี้... พวกมันก็เล็งเป้าหมายมาที่เธอด้วย"
"แล้ว... ทำไมพวกเขาถึงต้องการทำร้ายครอบครัวฉันล่ะคะ?" พราวนึกถึงพ่อของเธอที่จากไป
"พ่อของเธอ... เขาเคยรู้ความลับบางอย่างของพวกมัน... ความลับที่สามารถเปิดโปงพวกมันได้" ภามอธิบาย "พวกมันจึงต้องการกำจัดเขา... และพวกเขาใช้ฉัน... เป็นเครื่องมือ... เพื่อให้ฉันเข้ามาดูแลธุรกิจของครอบครัวเธอ... และหวังว่าฉันจะกำจัดเธอไปด้วย"
"คุณ... คุณก็เป็นแค่เครื่องมือของพวกมันเหรอคะ?" พราวถามด้วยความรู้สึกผิดหวัง
"ในตอนแรก... ฉันก็เกือบจะเป็นอย่างนั้น" ภามยอมรับ "แต่ฉันไม่ยอมให้พวกมันใช้ฉันทำร้ายคนที่ฉันรัก"
"แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้เลย... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด..." พราวน้ำตาไหลพราก
"เพราะฉันกลัว... ฉันกลัวว่าถ้าพวกมันรู้ว่าฉันรักเธอ... พวกมันจะใช้เธอมาทำร้ายฉัน... และฉัน... ฉันยอมให้ทุกอย่างเกิดขึ้น... ยกเว้นสิ่งนั้น" ภามพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "การที่ฉันแสร้งทำเป็นเกลียดเธอ... ทำให้พวกมันเชื่อว่าฉันไม่สนใจเธอ... ว่าเธอเป็นแค่เครื่องมือที่ใช้เพื่อแก้แค้นพ่อของเธอ... ซึ่งมันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของฉันในตอนแรก... แต่สุดท้าย... ฉันก็ทำใจร้ายกับเธอไม่ได้"
"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... การหมั้นของเรา... มันเป็นแค่ข้อตกลง... ที่พ่อของฉันทำไว้กับคุณ... เพื่อแลกกับการที่... คุณจะไม่เปิดเผยความจริงเกี่ยวกับเรื่องหนี้สิน?" พราวนึกถึงคำพูดของภามเมื่อวันก่อน
"ใช่... ในตอนแรก... ฉันก็ต้องการแก้แค้นครอบครัวของเธอ... ฉันต้องการให้เธอชดใช้ในสิ่งที่พ่อของเธอทำไว้" ภามยอมรับ "แต่เมื่อฉันได้รู้จักเธอ... ฉันก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่ต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่พ่อของเธอทำ... ฉันอยากจะปกป้องเธอ... ไม่ใช่ทำร้ายเธอ"
"แล้ว... สิ่งที่คุณทำ... ทั้งหมด... มันก็เพื่อปกป้องฉัน... ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น?" พราวย้ำอีกครั้ง
ภามพยักหน้า "ใช่... ฉันต้องการปกป้องเธอ... และฉันก็ต้องการแก้แค้นคนที่พยายามจะทำลายครอบครัวของฉัน... และคนที่พยายามจะทำร้ายเธอ"
"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... ศัตรูของครอบครัวคุณ... ก็คือคนที่พยายามจะทำลายครอบครัวฉันด้วย?" พราวนึกถึงเรื่องราวที่ภามเคยเล่าให้ฟัง
"ใช่" ภามตอบ "พวกมันคือกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง... พวกมันพยายามจะกำจัดฉัน... และตอนนี้... พวกมันก็เล็งเป้าหมายมาที่เธอด้วย"
"แล้ว... ทำไมพวกเขาถึงต้องการทำร้ายครอบครัวฉันล่ะคะ?" พราวนึกถึงพ่อของเธอที่จากไป
"พ่อของเธอ... เขาเคยรู้ความลับบางอย่างของพวกมัน... ความลับที่สามารถเปิดโปงพวกมันได้" ภามอธิบาย "พวกมันจึงต้องการกำจัดเขา... และพวกเขาใช้ฉัน... เป็นเครื่องมือ... เพื่อให้ฉันเข้ามาดูแลธุรกิจของครอบครัวเธอ... และหวังว่าฉันจะกำจัดเธอไปด้วย"
"คุณ... คุณก็เป็นแค่เครื่องมือของพวกมันเหรอคะ?" พราวถามด้วยความรู้สึกผิดหวัง
"ในตอนแรก... ฉันก็เกือบจะเป็นอย่างนั้น" ภามยอมรับ "แต่ฉันไม่ยอมให้พวกมันใช้ฉันทำร้ายคนที่ฉันรัก"
"แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้เลย... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด..." พราวน้ำตาไหลพราก
"เพราะฉันกลัว... ฉันกลัวว่าถ้าพวกมันรู้ว่าฉันรักเธอ... พวกมันจะใช้เธอมาทำร้ายฉัน... และฉัน... ฉันยอมให้ทุกอย่างเกิดขึ้น... ยกเว้นสิ่งนั้น" ภามพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "การที่ฉันแสร้งทำเป็นเกลียดเธอ... ทำให้พวกมันเชื่อว่าฉันไม่สนใจเธอ... ว่าเธอเป็นแค่เครื่องมือที่ใช้เพื่อแก้แค้นพ่อของเธอ... ซึ่งมันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของฉันในตอนแรก... แต่สุดท้าย... ฉันก็ทำใจร้ายกับเธอไม่ได้"
"หมายความว่า... คุณไม่ได้ต้องการใช้หนี้สินของฉัน... เพื่อแก้แค้นครอบครัวฉันจริงๆ เหรอคะ?" พราวนึกถึงคำพูดของภามเมื่อวันก่อน
ภามส่ายหน้า "ฉันเคยคิดแบบนั้น... ในตอนแรก... แต่เมื่อฉันได้รู้จักเธอ... ฉันก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่ต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่พ่อของเธอทำ... ฉันอยากจะปกป้องเธอ... ไม่ใช่ทำร้ายเธอ"
"แล้ว... สิ่งที่คุณทำ... ทั้งหมด... มันก็เพื่อปกป้องฉัน... ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น?" พราวย้ำอีกครั้ง
ภามพยักหน้า "ใช่... ฉันต้องการปกป้องเธอ... และฉันก็ต้องการแก้แค้นคนที่พยายามจะทำลายครอบครัวของฉัน... และคนที่พยายามจะทำร้ายเธอ"
"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... ศัตรูของครอบครัวคุณ... ก็คือคนที่พยายามจะทำลายครอบครัวฉันด้วย?" พราวนึกถึงเรื่องราวที่ภามเคยเล่าให้ฟัง
"ใช่" ภามตอบ "พวกมันคือกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง... พวกมันพยายามจะกำจัดฉัน... และตอนนี้... พวกมันก็เล็งเป้าหมายมาที่เธอด้วย"
"แล้ว... ทำไมพวกเขาถึงต้องการทำร้ายครอบครัวฉันล่ะคะ?" พราวนึกถึงพ่อของเธอที่จากไป
"พ่อของเธอ... เขาเคยรู้ความลับบางอย่างของพวกมัน... ความลับที่สามารถเปิดโปงพวกมันได้" ภามอธิบาย "พวกมันจึงต้องการกำจัดเขา... และพวกเขาใช้ฉัน... เป็นเครื่องมือ... เพื่อให้ฉันเข้ามาดูแลธุรกิจของครอบครัวเธอ... และหวังว่าฉันจะกำจัดเธอไปด้วย"
"คุณ... คุณก็เป็นแค่เครื่องมือของพวกมันเหรอคะ?" พราวถามด้วยความรู้สึกผิดหวัง
"ในตอนแรก... ฉันก็เกือบจะเป็นอย่างนั้น" ภามยอมรับ "แต่ฉันไม่ยอมให้พวกมันใช้ฉันทำร้ายคนที่ฉันรัก"
"แล้ว... คุณไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอคะ... ที่ปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด..." พราวน้ำตาไหลพราก
"ฉันรู้สึกผิด... ทุกครั้งที่เห็นเธอเสียใจ... ทุกครั้งที่เห็นเธอร้องไห้" ภามตอบเสียงแผ่วเบา "แต่ฉันทำอะไรไม่ได้... ฉันต้องทำในสิ่งที่จำเป็น... เพื่อปกป้องเธอ"
"แล้ว... ตอนนี้... พวกมันจะทำอะไรฉันคะ?" พราวนึกถึงคำพูดของเลขา
"ฉันไม่รู้แน่ชัด... แต่พวกมันคงจะวางแผนอะไรบางอย่าง... เพื่อกำจัดเธอ... และใช้เธอมาบีบคั้นฉัน" ภามตอบ "แต่ไม่ต้องห่วง... ฉันจะปกป้องเธอเอง"
"แต่... คุณก็บาดเจ็บอยู่..." พราวนึกถึงบาดแผลของเขา
"แผลแค่นี้... ไม่ได้ทำให้ฉันอ่อนแอลงหรอก" ภามยิ้มบางๆ "ฉันจะแข็งแรงพอ... ที่จะปกป้องเธอ"
พราวได้แต่มองหน้าภามด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าภามไม่ได้เกลียดเธอ แต่เขากำลังปกป้องเธอด้วยวิธีที่เขาคิดว่าดีที่สุด
"ฉัน... ฉันขอโทษที่เคยเข้าใจผิดในตัวคุณ" พราวเอ่ยเสียงเบา
ภามส่ายหน้า "ไม่เป็นไร... ฉันเข้าใจ"
"แล้ว... ต่อไปนี้... เราจะทำยังไงกันคะ?" พราวนึกถึงแผนการของศัตรู
"เราจะสู้ไปด้วยกัน" ภามตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เราจะเปิดโปงพวกมัน... และเราจะทำให้พวกมันได้รับผลกรรมที่มันทำไว้"
"สู้ไปด้วยกัน..." พราวนึกถึงคำพูดของภาม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความหวังที่กลับคืนมา
"แต่... คุณแน่ใจเหรอคะ... ว่าคุณไม่ได้โกหกฉันอีก?" พราวนึกถึงความเข้าใจผิดที่ผ่านมา
ภามมองเธอด้วยสายตาที่จริงจัง "ฉันสาบาน... ฉันพูดความจริงทั้งหมด... ฉันรักเธอ... พราว"
คำสารภาพนั้นทำให้พราวรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอเชื่อในตัวเขาแล้ว... เชื่อในความรักของเขา... และเชื่อในความตั้งใจของเขา
"ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ... ภาม" พราวเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
ภามยิ้มให้กับเธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความโล่งใจ
"พรุ่งนี้... เราจะต้องระวังตัวให้มาก" ภามบอก "ฉันจะให้คนของฉันคอยคุ้มกันเธอ... และเธอจะต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง"
"ค่ะ" พราวรับคำอย่างเต็มใจ
ทันใดนั้น เสียงนาฬิกาข้อมือของภามก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณเตือนบางอย่าง
"มีอะไรรึเปล่าคะ?" พราวนึกกังวล
ภามมองนาฬิกาของเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "มีคนกำลังจะเข้ามา... ฉันต้องไปแล้ว"
"ใครคะ?" พราวนึกสงสัย
"ฉันไม่รู้... แต่ฉันต้องไป" ภามรีบลุกขึ้นยืน "เธออยู่ที่นี่... อย่าออกไปไหน... ฉันจะรีบกลับมา"
ก่อนที่พราวจะทันได้เอ่ยอะไรออกไป ภามก็รีบเดินออกไปจากห้องทำงาน ทิ้งให้พราวนั่งอยู่คนเดียวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
เธอเพิ่งจะเข้าใจความจริงทั้งหมด... เพิ่งจะรู้ว่าภามรักเธอ... และเพิ่งจะรู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย
แต่แล้ว... จู่ๆ ประตูห้องทำงานก็เปิดออกอีกครั้ง
พราวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวัง... แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธออึ้งไป...
คู่หมั้นใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก