"ถ้าการแต่งงานของเราคือการไถ่บาป... งั้นก็ขอให้มันเป็นการไถ่บาปที่สวยงามที่สุดเท่าที่เคยมีมา" คำพูดนั้นของภามยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของพราว แม้เวลาจะผ่านไปหลายเดือน แต่ความรู้สึกหลากหลายที่ประดังประเดเข้ามาในใจเธอยังคงชัดเจนเสมอ การแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยการถูกบังคับด้วยภาระหนี้สินของครอบครัว การเป็น "คู่หมั้นใช้หนี้" ที่เธอต้องยอมรับชะตากรรม แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็แอบหวังเสมอว่าวันหนึ่ง ความสัมพันธ์ที่ถูกตีตราด้วยคำว่า "การค้า" จะแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่แท้จริง
วันนี้เป็นอีกวันที่พราวต้องมาดูแลร้านกาแฟเล็กๆ ที่เธอรัก ร้านที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอ ก่อนที่ความจริงอันโหดร้ายจะพรากมันไปจากครอบครัว เธอลงมือชงกาแฟอย่างชำนาญ มือไม้ที่เคยสั่นเทาด้วยความกังวล บัดนี้กลับเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง แต่ในหัวใจ ดวงตาของเธอกลับเหม่อลอยไปยังภาพในอดีต ภาพของพ่อผู้เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของแม่ที่เคยดังกึกก้อง ความสุขที่เคยมีอยู่รอบตัว ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า
"สวัสดีค่ะ" เสียงทักทายของลูกค้าสาวน้อยคนหนึ่ง ดึงพราวออกจากภวังค์ เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มรับอย่างอ่อนโยน "รับอะไรดีคะ"
หญิงสาวตรงหน้าเป็นนักศึกษาดูท่าทางสดใส เธอยื่นเมนูให้พราวพร้อมกับรอยยิ้มเก้อๆ "เอ่อ... ขอลาเต้เย็นแก้วนึงค่ะ แล้วก็... มีเค้กอะไรแนะนำบ้างคะ?"
"วันนี้มีชีสเค้กสตรอว์เบอร์รีกับมูสช็อกโกแลตค่ะ" พราวตอบพลางหยิบจานออกมาเตรียมไว้ "ชีสเค้กอร่อยนะคะ เพิ่งทำเสร็จเมื่อเช้านี้เอง"
"งั้นขอชีสเค้กด้วยนะคะ" ลูกค้าสาวสั่งเสร็จ พราวก็เดินไปหลังเคาน์เตอร์ เริ่มลงมือเตรียมเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว เสียงเครื่องชงกาแฟดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นเคย เป็นเสียงที่บอกเล่าเรื่องราวของวันที่เธอได้กลับมาทำสิ่งที่รักอีกครั้ง
ขณะที่เธอกำลังตกแต่งฟองนมบนแก้วลาเต้ จู่ๆ ประตูร้านก็ถูกเปิดออก เสียงกริ๊งจากระฆังเหนือประตูดังขึ้น ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง
และวินาทีนั้นเอง หัวใจของเธอก็เหมือนถูกหยุดเต้นไปชั่วขณะ
ชายร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมคายที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชา ฉายแววเหนื่อยล้าจากการทำงาน แต่สิ่งที่ทำให้พราวแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองคือ... รอยยิ้ม
รอยยิ้มที่ไม่ได้ประดิษฐ์ รอยยิ้มที่ไม่ได้เสแสร้ง มันเป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลาย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาคู่คมของเขาทอประกายออกมาอย่างสดใส เป็นรอยยิ้มที่พราวเคยเห็น... ในวันวาน
"ไง" ภามเอ่ยทักเสียงทุ้มนุ่ม เขาก้าวเข้ามาในร้าน ไม่ได้สวมสูทผูกไทด์เหมือนทุกครั้ง แต่เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้มที่พับแขนขึ้นมาอย่างเรียบร้อย ทำให้เห็นท่อนแขนที่กำยำ
พราวมองเขาตะลึง เธอไม่เคยเห็นภามยิ้มแบบนี้มาก่อนเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของพวกเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด ความเย็นชา และความไม่ไว้วางใจ ภามมักจะทำเหมือนเธอเป็นแค่ "ภาระ" เป็น "ข้อตกลง" ที่เขาต้องแบกรับ แต่รอยยิ้มนี้... มันราวกับปัดเป่าความรู้สึกเหล่านั้นออกไปจนหมดสิ้น
"คุณ... มาทำอะไรที่นี่คะ" พราวถามเสียงตะกุกตะกัก มือที่กำลังถือแก้วกาแฟเริ่มสั่นเล็กน้อย
ภามเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ เขาไม่ได้ตอบคำถามของเธอทันที แต่กลับมองสำรวจไปรอบๆ ร้าน ด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าปกติ "แวะมาหา... ว่าจะชวนไปทานข้าวเย็น"
"ทานข้าวเย็น?" พราวเลิกคิ้ว ไม่เข้าใจ "แต่... ปกติคุณไม่เคย..."
"วันนี้มีเรื่องอยากคุยด้วย" ภามตัดบท เขาเท้าแขนลงบนเคาน์เตอร์ มองพราวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "แค่นั้น"
พราวเอื้อมมือไปวางแก้วกาแฟลงอย่างระมัดระวัง เธอพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ "ให้ฉัน... จัดการลูกค้าก่อนนะคะ"
"ตามสบาย" ภามพยักหน้า เขาหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนชั้นเบเกอรี่ขึ้นมาอ่านอย่างไม่เร่งรีบ แต่สายตาของเขาก็ยังคงเหลือบมองมาที่พราวเป็นระยะๆ
พราวก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดใจและความไม่แน่ใจออกจากใจ แต่ภาพรอยยิ้มเมื่อครู่ มันยังคงติดตาเธอไม่หาย
"ลาเต้เย็นกับชีสเค้กสตรอว์เบอร์รีค่ะ" พราวเสิร์ฟให้ลูกค้าสาวน้อยอย่างรวดเร็ว ลูกค้าคนนั้นยิ้มรับ จ่ายเงิน แล้วก็เดินออกไป
เมื่อลูกค้าคนสุดท้ายออกจากร้านไปแล้ว บรรยากาศในร้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงพราวกับภามที่นั่งอยู่ตรงนั้น
"คุณ... ยิ้ม" พราวพูดออกมาอย่างแผ่วเบา
ภามเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ มองพราวจนเธอรู้สึกเขิน "อืม... ทำไม?"
"ก็... ฉันไม่เคยเห็นคุณยิ้มแบบนี้มาก่อนเลย" เธอพูดตามความรู้สึก "มัน... ดูดีจัง"
ภามวางหนังสือพิมพ์ลง เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ จ้องมองพราวด้วยสายตาที่ทอประกายบางอย่าง "นั่นหมายความว่า... ปกติฉันดูไม่ดี?"
"เปล่าค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้น" พราวรีบแก้ตัว "แค่... มันทำให้ฉันนึกถึงตอนที่เรา... เอ่อ... ก่อนที่จะมีเรื่องทุกอย่าง"
ภามเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองพราวด้วยสายตาที่ดูเศร้าเล็กน้อย "บางที... สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็ทำให้เราลืมสิ่งดีๆ ไปได้เหมือนกันนะ"
"คุณ... กำลังจะบอกว่า... คุณจำวันเก่าๆ ได้?" พราวถามอย่างมีความหวัง
"จำได้สิ" ภามตอบเสียงเรียบ "แต่... บางที การจมอยู่กับอดีตก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป"
"แต่... รอยยิ้มของคุณในวันนี้..." พราวพยายามจะสื่อสารความรู้สึกของเธอ "มันทำให้ฉันรู้สึกดีจริงๆ ค่ะ เหมือน... เหมือนเราเคยเป็นแบบนี้มาก่อน"
ภามลุกขึ้นยืน เขาเดินตรงมาหาพราว ยืนอยู่ข้างๆ เธอ "บางที... เราอาจจะได้กลับไปเป็นแบบนั้นก็ได้"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพราวเต้นแรง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าคมคายของภามดูอ่อนโยนลงกว่าที่เคยเป็น "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ"
"หมายความว่า... ต่อจากนี้ไป ฉันอยากจะลองทำความรู้จักกับพราวอีกครั้ง" ภามพูด พลางเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "ไม่ใช่ในฐานะ 'คู่หมั้นใช้หนี้' แต่ในฐานะ... พราว"
ความอบอุ่นจากฝ่ามือของภามแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของพราว เธอหลับตาลง รับสัมผัสนั้นไว้ "ฉัน... ก็อยากรู้จักคุณในแบบที่คุณเป็นจริงๆ เหมือนกันค่ะ"
"งั้น... พร้อมจะไปทานข้าวเย็นกับฉันไหม?" ภามถาม พลางยื่นมือมาให้เธอ
พราวยิ้มให้เขา เธอวางมือลงในมือของภาม "พร้อมค่ะ"
เมื่อทั้งคู่ออกจากร้านกาแฟไป พราวก็รู้สึกถึงความหวังที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มของภามในวันนี้ มันคือสัญญาณที่บอกเธอว่าบางที... เธออาจจะไม่ได้เลือกผิด
แต่ทว่า... ขณะที่มือของภามกุมมือเธอไว้แน่น พราวสังเกตเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อนิ้วของเขา รอยแผลเป็นที่ดูเหมือนจะเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้... อะไรคือสิ่งที่ทำให้เกิดรอยแผลเป็นนั้น? และมันจะมีความหมายอย่างไรกับอนาคตของพวกเขา?
คู่หมั้นใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก