ตอนที่ 2 — คำขอร้องสุดท้ายของแม่

กลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นสมุนไพรลอยปะปนอยู่ในอากาศ คละคลุ้งจนชวนให้เวียนหัว น้ำค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาล และเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

"น้ำ... ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ"

เสียงแหบพร่าแต่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างเตียง น้ำหันไปมอง ‌พบกับใบหน้าซีดเซียวของแม่ที่มองมาด้วยแววตาอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความทุกข์ระทม

"แม่... เป็นยังไงบ้างคะ?" น้ำรีบถาม พยายามขยับตัวเข้าไปหา แต่ก็รู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัว

"แม่ไม่เป็นไรมากหรอกจ้ะ... แค่พักผ่อนเยอะๆ" แม่ตอบ ​พยายามยิ้มให้ลูกสาว แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนเหลือเกิน

น้ำรู้ดีว่าแม่กำลังโกหก เพียงแค่เห็นสีหน้าและแววตาของแม่ น้ำก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ เมื่อวานนี้เธอเพิ่งจะผ่านคืนที่แสนโหดร้ายมา ภาพของภาคินกับเมญ่ายังคงติดตา จนแทบจะฆ่าตัวตายไปแล้ว แต่พอมาเห็นสภาพของแม่ ‍น้ำก็รู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำความเจ็บปวดอีกครั้ง

"แม่... น้ำขอโทษนะคะที่เมื่อวาน..." น้ำพยายามจะพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงเสียงอ้อมแอ้ม

แม่ยกมือที่ผอมซีดขึ้นมาลูบแขนลูกสาวเบาๆ "ไม่เป็นไรนะลูก... แม่เข้าใจ"

น้ำรู้ว่าแม่เข้าใจ... แม่รู้เสมอว่าเธอรักภาคิน แต่แม่ก็ไม่เคยบังคับ ‌หรือกดดันอะไรเลย จนกระทั่ง...

"น้ำ... แม่มีเรื่องอยากจะขอร้องเรานะ" แม่เอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้กลับหมองหม่น "เป็นคำขอร้องสุดท้ายของแม่"

น้ำมองหน้าแม่ด้วยความสงสัย "แม่พูดอะไรคะ? ‍มีอะไรก็บอกน้ำมาเถอะค่ะ"

แม่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้น้ำแทบจะหยุดหายใจ

"แม่... อยากเห็นเราแต่งงานกับภาคิน"

คำพูดนั้นราวกับมีอะไรมาทิ่มแทงหัวใจของน้ำอีกครั้ง ความเจ็บปวดจากเมื่อคืนที่เหมือนจะเริ่มจางลงไปบ้าง บัดนี้กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง

"แต่งงาน... กับภาคินเหรอคะแม่?" น้ำทวนคำเสียงสั่น

"ใช่จ้ะ... แม่รู้ว่าเราสองคนเป็นเพื่อนกันมานาน... ​แม่เห็นภาคินมาตั้งแต่เด็กๆ เขาก็เป็นเด็กดีนะ... แม่เชื่อว่าเขาจะดูแลเราได้" แม่พูด พยายามหาเหตุผลมาโน้มน้าวลูกสาว

"แต่... แต่ภาคินเขาไม่ได้รักน้ำนะคะแม่!" น้ำสวนกลับด้วยความน้อยใจ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ ​"เมื่อคืน... น้ำเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น... เขาไม่ได้ต้องการน้ำเลย"

คำพูดของน้ำทำเอาแม่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าของแม่ยิ่งดูทุกข์ระทมมากขึ้นกว่าเดิม

"แม่... แม่รู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับเรา... แต่แม่... แม่ไม่มีเวลาเหลือมากแล้วนะน้ำ" แม่พูดเสียงสั่น ​พลางยกมือขึ้นกุมหน้าอก "โรคนี้... มันทรมานเหลือเกิน... แม่แค่อยากจะเห็นเรามีครอบครัวที่อบอุ่น... มีใครสักคนคอยดูแล... ก่อนที่แม่จะ..."

แม่พูดไปก็สะอื้นไป น้ำมองสภาพของแม่แล้วก็อดสงสารไม่ได้ หัวใจของเธอปวดร้าวเหลือเกิน

"แม่... อย่าพูดแบบนี้สิคะ" น้ำรีบเข้าไปกอดแม่ไว้แน่น "น้ำจะอยู่กับแม่... น้ำจะไม่ไปไหน"

"แต่... แต่ถ้าเราไม่ทำตามที่แม่ขอ... แม่ก็คงจะ... ไม่สบายใจ... ไปจนวันสุดท้าย" แม่พูดเสียงขาดห้วง พยายามกลั้นน้ำตา

น้ำรู้ว่าแม่กำลังจะสื่ออะไร แม่กำลังจะใช้ความเป็นความตายมาต่อรองกับเธอ

"แม่... แม่รู้ใช่ไหมคะว่าน้ำรักภาคินมากแค่ไหน... ถ้าน้ำต้องแต่งงานกับเขา โดยที่เขาไม่รัก... น้ำจะมีความสุขได้ยังไงคะ?" น้ำถามอย่างตัดพ้อ

"แม่รู้... แม่รู้ว่าเราเจ็บปวด... แต่บางครั้ง... ความสุขของเรา... มันก็ต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่างนะลูก... แม่เชื่อว่า... เมื่อเวลาผ่านไป... อะไรๆ มันก็จะดีขึ้นเอง" แม่พูด พลางกอดลูกสาวไว้แน่น "แค่... แค่เราลองดูนะ... เพื่อแม่นะน้ำ... เพื่อแม่คนเดียว"

คำว่า "เพื่อแม่" มันหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าก้อนหิน น้ำมองไปที่ใบหน้าของแม่ที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความทุกข์ ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวังสุดท้าย

เธอจะปฏิเสธคำขอร้องของแม่ได้อย่างไร? แม่คือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ แม่คือคนที่เลี้ยงดูเธอมาด้วยความรัก แม่คือคนที่เสียสละทุกอย่างเพื่อเธอ

"น้ำ..." แม่เรียกชื่อลูกสาวเบาๆ

น้ำสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามบังคับตัวเองให้เข้มแข็ง ถึงแม้ว่าหัวใจจะปวดร้าวเพียงใดก็ตาม

"น้ำ... น้ำจะทำค่ะแม่" น้ำตอบเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น "น้ำจะแต่งงานกับภาคิน... เพื่อแม่"

เมื่อได้ยินคำตอบของน้ำ แม่ก็ผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอก น้ำตาของแม่ไหลอาบแก้ม แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ

"ขอบใจนะลูก... ขอบใจมากนะ" แม่พูด พลางบีบมือลูกสาวเบาๆ

น้ำกอดแม่แน่น พยายามซุกหน้าซบลงที่ไหล่ของแม่ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันจะนำพาชีวิตของเธอไปสู่เส้นทางที่อันตรายและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

การแต่งงานกับภาคิน... โดยที่เขาไม่ได้รักเธอ... มันจะเป็นอย่างไรต่อไป? เธอจะทนอยู่กับเขาได้อย่างไร? และความลับที่เธอเพิ่งจะพบเจอเมื่อคืน... มันจะส่งผลกระทบอะไรบ้าง?

น้ำรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกผลักลงไปในบ่อน้ำลึก ที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและอันตราย

แต่เพื่อแม่... เธอไม่มีทางเลือกอื่น

เธอจะต้องทำมันให้ดีที่สุด... แม้ว่ามันจะแลกมาด้วยหัวใจที่แตกสลายของเธอก็ตาม

"แม่คะ... แล้วเรื่อง... ภาคินเขาจะยอมแต่งงานกับน้ำไหมคะ?" น้ำถามด้วยน้ำเสียงที่กังวล

แม่คลี่ยิ้มบางๆ "เรื่องนั้น... เดี๋ยวแม่จะคุยกับเขาเอง... เราไม่ต้องห่วงนะ"

คำพูดของแม่ทำให้น้ำรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกไม่สบายใจก็ยังคงวนเวียนอยู่ในอก

เธอไม่แน่ใจว่าภาคินจะตอบตกลงหรือไม่... และหากเขาตกลง... ชีวิตของเธอหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร...

น้ำมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพักผู้ป่วย ภาพตึกสูงตระหง่านบดบังท้องฟ้าสีหม่นๆ ราวกับจะสะท้อนถึงอนาคตอันมืดมนที่รอเธออยู่

เธอจะสามารถเอาชนะความรู้สึกของตัวเอง และความจริงที่โหดร้ายนี้ได้หรือไม่?

หรือเธอจะถูกกลืนกินไปกับวังวนแห่งดราม่า ความรักที่ไม่สมหวัง และความลับที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ?

หัวใจของน้ำเต้นระรัวราวกับจะกระโจนออกจากร่าง เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป... แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ... ชีวิตของเธอ กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล