ความมืดที่ปกคลุมคฤหาสน์หรูริมทะเลสาบ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ แสงไฟที่ดับวูบลงอย่างกะทันหัน สร้างความโกลาหลและความตื่นตระหนกให้กับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเลี้ยง ความคิดถึงคำขอโทษอันแสนจืดชืดของภาคินที่เพิ่งได้ยินจากปากของเขา ยังคงก้องอยู่ในหัวของเมษา แต่เสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังขึ้นมา ทำให้เธอต้องละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วรีบวิ่งไปตามทิศทางของเสียงนั้น
“เกิดอะไรขึ้นคะ?!” เมษากล่าวเสียงดัง ขณะที่เธอวิ่งฝ่าความมืดไปยังโถงทางเดินที่มืดสนิท แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของเธอ ส่องนำทางไปอย่างเลือนราง เห็นร่างผู้คนกำลังวิ่งวุ่นไปมาด้วยความหวาดกลัว
“คุณเมษา! มาทางนี้เร็ว!” เสียงของภาคินดังขึ้นจากด้านหน้า เขาพยายามใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ของเขาส่องไปรอบๆ “มีคน… มีคนถูกทำร้าย!”
เมษาเร่งฝีเท้าตามเสียงเรียกของภาคิน เมื่อไปถึงก็พบกับภาพอันน่าสยดสยอง ชายคนหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นพรมราคาแพง แขนขาของเขาบิดเบี้ยวผิดรูป ดวงตาเบิกโพลงราวกับเห็นนรกเบื้องหน้า ผู้คนรอบข้างกรีดร้องด้วยความตกใจและหวาดกลัว
“คุณพระช่วย! เกิดอะไรขึ้น!” เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้จะพยายามควบคุมอารมณ์ แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่
ภาคินรีบเข้ามาประคองเธอไว้ “ใจเย็นๆ ครับ… ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน… ผมได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากทางนี้… พอวิ่งมาก็เจอภาพนี้เลย”
“ใคร… ใครทำแบบนี้!” หนึ่งในแขกตะโกนถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
“ผมไม่รู้ครับ… มันมืดไปหมด… และทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก…” ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ
เมษาเงยหน้าขึ้นมองภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ความเย็นชาที่เคยปกคลุมหัวใจของเธอ เริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น
“คุณภาคินคะ… คุณบอกว่าคุณมีเหตุผล… เหตุผลที่ต้องทำร้ายฉัน… ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคำโกหก… แต่มันก็ทำให้ฉันคิดถึงเรื่องราวในอดีต… คิดถึงความเจ็บปวดที่ฉันต้องเผชิญ… คุณอยากจะรู้ไหม… ว่าฉันต้องเจออะไรมาบ้าง… ตลอดหลายปีที่ผ่านมา?” เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความสงบเย็น กลายเป็นความเดือดดาลที่พร้อมจะปะทุออกมา
ภาคินมองเมษาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นเธอแสดงอารมณ์ออกมามากขนาดนี้มาก่อน “คุณเมษา… ผม… ผมอยากฟังครับ”
เมษาถอนหายใจลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมกำลังใจทั้งหมดที่มี “คุณภาคิน… คุณรู้ไหม… ว่าวันที่คุณจากไป… ฉันเหมือนคนตายทั้งเป็น… ฉันไม่เข้าใจ… ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไม… ทำไมคนที่ฉันรักที่สุด… ถึงได้ทิ้งฉันไปแบบนั้น…”
น้ำตาของเมษาเริ่มเอ่อคลอเบ้า แต่เธอก็ยังคงแข็งใจเล่าต่อไป “ฉันต้องเจออะไรบ้าง? ฉันต้องเจอกับคำดูถูก… คำเหยียดหยาม… ฉันต้องทำงานหนัก… ทำงานสารพัดอย่าง… เพื่อให้มีชีวิตรอด… ฉันเคยถึงขั้น… ไม่มีเงินแม้กระทั่งจะซื้อข้าวกิน…”
เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ แต่ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานาน กำลังผลักดันให้เธอพูดต่อไป “ฉันต้องแบกรับความอับอาย… ความเสียใจ… ความผิดหวัง… ทุกๆ วัน… ฉันต้องเข้มแข็ง… ต้องแสร้งทำเป็นว่าฉันไม่เป็นอะไร… ทั้งๆ ที่ข้างใน… ฉันแทบจะแตกสลาย… คุณเคยสัมผัสความรู้สึกของการไม่มีใคร… การไม่มีที่พึ่ง… การต้องสู้ชีวิตเพียงลำพัง… ในโลกที่โหดร้ายใบนี้ไหมคะ?”
ภาคินยืนนิ่งฟังหัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวด เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า เมษาจะต้องผ่านอะไรมาบ้าง ตลอดเวลาที่เขาตัดสินใจจากไป เขาคิดเพียงแค่ว่าเขากำลังปกป้องเธอ แต่เขากลับมองข้ามความรู้สึกของเธอไปอย่างสิ้นเชิง
“คุณบอกว่าคุณทำเพื่อปกป้องฉัน… แต่คุณเคยคิดไหม… ว่าการปกป้องของคนเรา… มันมีหลายรูปแบบ… การที่คุณหายไป… มันไม่ใช่การปกป้อง… มันคือการทำให้ฉันรู้สึกว่า… ฉันไม่มีค่าพอ… ที่จะอยู่เคียงข้างคุณ…” เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “และเมื่อคุณกลับมา… ในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ… ในฐานะคนที่ฉันต้องต่อสู้ด้วย… คุณรู้ไหมว่ามันทำให้ฉันรู้สึกอย่างไร? มันเหมือนกับว่า… โชคชะตา… กำลังเล่นตลกกับชีวิตของฉัน… กำลังย้ำเตือนถึงความเจ็บปวดที่ฉันพยายามจะลืม… กำลังทำให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง…”
“ผม… ผมขอโทษ… ผมไม่เคยรู้เลยว่าคุณต้องเจออะไรมาบ้าง” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขาไม่อาจทนเห็นเมษาทุกข์ทรมานได้อีกต่อไป
“ขอโทษ? คุณคิดว่าคำขอโทษของคุณ… มันจะลบล้างความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันแบกรับมาได้หรือไงคะ?” เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น “คุณภาคินคะ… สิ่งที่คุณทำ… มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาด… มันคือการทำลายล้าง… มันคือการบดขยี้ชีวิตของฉัน… ให้แหลกละเอียด… และตอนนี้… คุณกำลังจะทำลายทุกสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมา… อีกครั้ง!”
เธอเงยหน้ามองภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยไฟที่ลุกโชน “คุณคิดว่าคุณจะสามารถทำลายฉันได้อีกครั้งหรือไงคะ? คุณคิดว่าฉันจะยอมให้คุณทำแบบนั้นอีกครั้งหรือไง?”
ทันใดนั้น เสียงหวีดร้องดังขึ้นมาจากด้านนอกของห้องโถง ทำให้ทุกคนสะดุ้งโหยง ภาคินและเมษาหันไปมองตามเสียงนั้น พร้อมกับแขกคนอื่นๆ ที่กำลังหวาดกลัว
“มีอะไรอีก!” หนึ่งในแขกตะโกนด้วยความหวาดผวา
“ไฟ… ไฟกำลังลามไหม้!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงประทัดที่ดังมาจากด้านนอก “บ้านกำลังจะไหม้!”
เมษาและภาคินมองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความตกใจ ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์กำลังทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว…
ในคืนลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก