"ฉันจะไม่ยอมให้เธอทำลายชีวิตฉันอีกต่อไป!" เสียงตะโกนก้องสะท้อนในความเงียบของคฤหาสน์หรู เป็นคำประกาศกร้าวที่ดังออกมาจากปากของ พล.ท. กฤติน หรือที่บุษบาเรียกเขาว่า 'นายพล' ยามนี้ใบหน้าของเขามีแววตาที่แข็งกร้าวและมุ่งมั่นกว่าครั้งไหนๆ เขาโบกมือไล่เหล่าทหารที่ยืนสงบนิ่งรอคำสั่งอย่างเด็ดขาด "พวกแกออกไปก่อน ฉันต้องการเวลาส่วนตัว"
ร่างสูงโปร่งของนายพลเดินวนไปมาในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่า กลิ่นอายของอำนาจและความเฉียบขาดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา แม้ความทรงจำจะยังคงพร่ามัวเป็นหย่อมๆ แต่สัญชาตญาณบางอย่างกำลังปลุกเร้าให้เขารู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา รอยแผลเป็นที่ศีรษะซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจถึงอุบัติเหตุครั้งนั้น เป็นเหมือนสัญลักษณ์ที่ย้ำเตือนว่าชีวิตของเขาไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป
"บุษบา..." ชื่อนั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความขมขื่น ผู้หญิงคนเดียวที่ปรากฏตัวขึ้นในยามที่เขาไร้ที่พึ่งเดียวดาย กลายเป็นผู้ที่ผูกมัดเขาไว้ด้วยหนี้บุญคุณอันหนักอึ้ง แต่ภายใต้รอยยิ้มที่อ่อนโยนและแววตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยนั้น เขากลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ ความรู้สึกที่ไม่น่าไว้วางใจ
"ฉันต้องกลับมาเป็นนายพลอีกครั้ง" เขาพึมพำกับตัวเอง มือใหญ่กำแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ทอดสายตาไปยังเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ราวกับจะสะกดจิตตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น เขาเริ่มกลับมาฝึกฝนร่างกายอย่างหนักหน่วง การวิ่งมาราธอนทุกเช้า การยกเวทที่ท้าทายขีดจำกัด การฝึกซ้อมการต่อสู้ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตในกองทัพ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความตั้งใจที่แน่วแน่
เขากลับไปสู่กิจวัตรเดิมๆ การอ่านเอกสารราชการ การประชุมกับเหล่าที่ปรึกษา การออกคำสั่งที่เฉียบขาด เขาเรียกคนสนิทที่ไว้ใจกลับมาเพื่อสอบถามเรื่องราวในอดีตอย่างละเอียด เขาต้องการปะติดปะต่อภาพชีวิตที่เลือนหายไปให้สมบูรณ์ที่สุด เขาต้องรู้ว่าเขาคือใคร และที่สำคัญที่สุด เขาต้องรู้ว่าบุษบาเป็นใครกันแน่
"คุณชายกฤตินครับ ท่านต้องการทราบเรื่องอะไรเพิ่มเติมหรือครับ" เสียงของร้อยโทวิทย์ดังขึ้นเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องทำงาน
"วิทย์... นายเล่าเรื่องของฉันกับบุษบาให้ฟังอีกครั้งสิ" กฤตินถาม เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความคาดหวัง
ร้อยโทวิทย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเริ่มเล่า "หลังจากอุบัติเหตุ... ท่านได้รับบาดเจ็บสาหัส สมองกระทบกระเทือน ความจำเสื่อมเกือบทั้งหมด ในขณะนั้น... บุษบา เธอคือคนที่ปรากฏตัวขึ้น เธออ้างว่าเป็นคนรักของท่าน ดูแลท่านอย่างดี พาไปรักษา หาหมอ จนกระทั่งท่านฟื้นตัว... แต่... ท่านครับ... ตั้งแต่ผมได้เห็นหน้าเธอครั้งแรก ผมรู้สึกไม่ชอบมาพากลเลยครับ"
"ไม่ชอบมาพากลอย่างไร?" กฤตินถาม ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของร้อยโทวิทย์อย่างไม่กะพริบ
"ท่าทางของเธอ... มันดู... เสแสร้งไปหมดครับ ท่านครับ... ไม่ใช่ว่าผมจะกล่าวหาใครนะครับ แต่ผมรู้สึกว่าเธอมีอะไรบางอย่างปิดบังท่านอยู่... และที่สำคัญ... เรื่องหนี้สินที่เธออ้าง... ผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยครับ"
คำพูดของร้อยโทวิทย์ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกไม่ชอบมาพากลของกฤติน เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ความทรงจำที่ยังคงเป็นปริศนา และผู้หญิงที่ชื่อบุษบา ที่เข้ามาในชีวิตเขาอย่างกะทันหัน ราวกับถูกจัดวางไว้
"ฉันจะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด" กฤตินกล่าวเสียงเด็ดขาด "วิทย์... ฉันต้องการให้คนไปสืบประวัติของบุษบาให้ละเอียดที่สุด ทุกซอกทุกมุม ทุกความเคลื่อนไหวของเธอ ฉันต้องรู้ว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน และมีเบื้องหลังอะไร"
"ครับ ท่าน! ผมจะรีบดำเนินการทันที!" ร้อยโทวิทย์รับคำสั่งอย่างกระฉับกระเฉง
นายพลลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน เขาไม่รู้ว่าความทรงจำที่หายไปนั้นมีอะไรซ่อนอยู่บ้าง แต่เขาแน่ใจว่ามันต้องมีบางอย่างที่สำคัญมากๆ ที่บุษบาพยายามปิดบังเขาเอาไว้
"บุษบา... เธอคิดว่าเธอจะหลอกฉันไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไง" เขาพึมพำกับตัวเอง "การกลับมาของฉันครั้งนี้... จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป"
เขากลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปถ่ายของเขาในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศ ยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ เขาค่อยๆ ลูบไปที่รูปนั้น ราวกับกำลังพยายามดึงเอาความรู้สึกในอดีตกลับคืนมา
"ฉันคือกฤติน... ฉันคือพลโท กฤติน" เขาเน้นย้ำคำพูดนั้นกับตัวเองซ้ำๆ ราวกับจะปลูกฝังความจริงลงไปในจิตใจ "และฉันจะทวงทุกอย่างที่ฉันควรจะได้คืนมา... ไม่ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม"
คืนนั้น นายพลหลับไม่ลง เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการทบทวนทุกอย่างที่ได้รับรู้มา เขาพลิกสมุดบันทึกเก่าๆ ที่นักธุรกิจคู่ค้าของเขาเคยให้ไว้เมื่อครั้งที่เขายังคงเป็นกฤตินคนเดิม สมุดบันทึกนั้นเต็มไปด้วยตัวเลข สัญญา และรายชื่อบุคคลสำคัญ แต่เมื่อเปิดไปถึงหน้าที่มีรอยปากกาที่ดูคุ้นเคย เขากลับพบเพียงรอยขีดฆ่าสีแดงเข้มทับลงไปทุกตัวอักษร ราวกับจะบอกว่าข้อมูลเหล่านั้นไม่มีความหมายอีกต่อไป
"อะไรคือความหมายของสิ่งนี้?" เขาครุ่นคิด พยายามแกะรอยความหมายที่ซ่อนอยู่
ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดอันสับสน จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นก็ทำให้เขากระโดดผึง
"สวัสดีครับ" เขาตอบรับอย่างระแวง
ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงที่เขาไม่คุ้นเคย "คุณกฤตินใช่ไหมคะ"
"ใช่ครับ"
"ดิฉันมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทราบค่ะ เกี่ยวกับ... ความจริงที่คุณกำลังตามหา"
หัวใจของกฤตินเต้นระรัวด้วยความคาดหวังและความหวาดหวั่น "คุณคือใคร?"
"ฉัน... เป็นคนที่เคยรู้จักท่านนายพลมาก่อนค่ะ และฉันก็เป็นคนที่เห็นอะไรบางอย่างที่... อาจจะเป็นประโยชน์กับคุณ"
"บอกมาสิ!" กฤตินเร่งเร้า
"พรุ่งนี้... เวลาเที่ยงตรง ที่สวนสาธารณะริมทะเลสาบ... มาคนเดียวค่ะ" เสียงปลายสายบอกก่อนจะตัดไป ทิ้งให้กฤตินนั่งนิ่งด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
เขาเงยหน้ามองไปยังเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เขาเห็นเพียงเงาของชายหนุ่มที่สูญเสียความทรงจำ แต่ภายใต้เงาสะท้อนนั้น เขากลับรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น พลังแห่งความแค้น พลังแห่งการทวงคืน
"บุษบา... เตรียมตัวให้ดี" เขาพึมพำ ใบหน้าฉายแววแห่งการตัดสินใจอันแน่วแน่
ฉันใช้หนี้กับนายพล
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก