"เงินในบัญชีของผม... หายไปทั้งหมด" เสียงของกฤตินันท์สั่นเครือขณะที่เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สะท้อนภาพใบหน้าที่ซีดเผือดของตัวเอง โลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลงอีกครั้งหลังจากที่เพิ่งจะเริ่มจะตั้งหลักได้
บุษบาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอรีบคว้าโทรศัพท์จากมือเขามาดู "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้"
"มันเป็นไปได้" กฤตินันท์พึมพำ เขาจำได้รางๆ ถึงความรู้สึกของการถูกปล้น ถูกหักหลัง แต่จำไม่ได้ว่าเกิดขึ้นกับใคร หรือเมื่อไหร่ "พวกเขาต้องการตัดกำลังผม"
"ไม่ใช่แค่คุณค่ะ นายพล" บุษบามองไปที่โทรศัพท์อีกเครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะ "บัญชีของฉันก็... ก็เหมือนกัน"
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างของกฤตินันท์ เขาหันไปมองบุษบา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่ก็ยังมีความแข็งแกร่งแฝงอยู่
"ใครกันแน่ที่ทำเรื่องนี้?" เขาถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมา
"คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" บุษบาตอบเสียงเครือ "คนที่หวังจะใช้หนี้ของคุณ... ใช้ความทรงจำที่หายไปของคุณ... มาเป็นเครื่องมือ"
"คุณหมายถึงใคร?" กฤตินันท์ก้าวเข้าไปใกล้เธอ ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่
"คนที่คุณเคยเชื่อใจ...คนที่คุณเคยรัก..." บุษบาพูดทวนคำเดิม แต่คราวนี้ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คนที่กำลังบงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง... คุณหญิงอรทัย"
ชื่อนั้นทำให้กฤตินันท์ชะงักงัน คุณหญิงอรทัย? หญิงสาวที่เขาเห็นในภาพถ่าย? ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน? ความทรงจำที่เลือนรางเริ่มก่อตัวขึ้น ภาพของเธอที่หัวเราะอย่างมีความสุข ภาพของเธอที่ยืนเคียงข้างเขาในงานเลี้ยงหรูหรา แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกไม่ไว้วางใจบางอย่างที่แทรกซึมเข้ามา
"คุณหญิงอรทัย... เป็นไปไม่ได้" เขาพูดอย่างไม่เชื่อ "เธอ... เธอไม่น่าจะทำแบบนี้"
"ความรัก... บางครั้งก็ทำให้คนเราทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงได้ค่ะ นายพล" บุษบาพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย "และเมื่อความรักนั้นถูกหักหลัง... มันก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่น่ากลัวได้"
"คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?"
"ฉัน... เคยรู้จักเธอมาก่อนค่ะ" บุษบาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสติ "ฉันเคยเป็นคนใกล้ชิดของเธอ... ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป"
"เปลี่ยนไปอย่างไร?"
"เธอ... ไม่ได้เป็นคนเดียวกับที่คุณจำได้อีกต่อไปแล้วค่ะ" บุษบาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เมื่อเธอรู้ว่าคุณกำลังจะจำทุกอย่างได้... เธอจึงต้องลงมือทำทุกอย่างเพื่อป้องกันตัวเอง"
กฤตินันท์รู้สึกเหมือนถูกบีบคอ เขาไม่สามารถหายใจได้ ความจริงที่บุษบากำลังบอกนั้น มันช่างโหดร้ายเสียจนเขาแทบจะรับไม่ไหว
"แล้ว... ความลับที่ว่าคืออะไร?" เขาถาม
"ความลับที่ว่า... คุณไม่ได้เป็นอุบัติเหตุ" บุษบาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่คมกริบ "มันคือการจัดฉาก... โดยคนที่คุณรักที่สุด"
คำพูดนั้นทำให้กฤตินันท์แทบจะทรุดลงไปกับพื้น เขามองบุษบาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน และความเจ็บปวด
"คุณหญิงอรทัย... เป็นคนบงการเรื่องนี้ทั้งหมด?"
บุษบาพยักหน้าช้าๆ "เธอใช้ความรักของคุณ... มาเป็นเครื่องมือในการทำลายคุณ... และใช้หนี้ที่คุณติดอยู่... เพื่อให้คุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามคำสั่งของเธอ"
"ทำไม... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?"
"เธอต้องการทุกอย่างค่ะ นายพล" บุษบาถอนหายใจยาว "อำนาจ... ทรัพย์สิน... และการแก้แค้น... ที่เธอคิดว่าคุณได้ทำร้ายเธอ"
"ผมทำร้ายเธอ? ผมไม่เคยทำอะไรเธอเลย!" กฤตินันท์ตะโกน เขาพยายามนึกย้อนกลับไป แต่ก็ไม่มีความทรงจำใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับการทำร้ายคุณหญิงอรทัยเลย
"เธอ... คิดไปเองค่ะ" บุษบาพูดอย่างอ่อนโยน "หรือบางที... เธออาจจะถูกใครบางคนยุยงให้เชื่อแบบนั้น"
"ใคร?"
"คนที่อยู่เบื้องหลังคุณหญิงอรทัยอีกที" บุษบาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระแวง "คนที่น่ากลัวกว่า... และอันตรายกว่า"
กฤตินันท์รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ เขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น ศัตรูที่สามารถบงการทุกอย่างได้จากเงามืด
"แล้วตอนนี้... เราจะทำอย่างไร?" เขาถาม
"เราต้องเผชิญหน้ากับเธอค่ะ นายพล" บุษบาตอบหนักแน่น "เราต้องเปิดโปงความจริงทั้งหมด... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"
"แต่... เงินของเราหายไปทั้งหมด เราจะทำอะไรได้?"
"เงินไม่ใช่ทุกอย่างค่ะ นายพล" บุษบาพูดพลางยกมือขึ้นวางบนแขนของเขา "เรายังมีอย่างอื่น... ที่สำคัญกว่านั้น"
กฤตินันท์มองเข้าไปในดวงตาของบุษบา เขาเห็นความมุ่งมั่น และความกล้าหาญที่ฉายประกายออกมา
"เรามี... ความจริง" บุษบาพูดต่อ "และความจริง... มีพลังมากพอที่จะทำลายทุกคนที่พยายามจะปิดบังมัน"
"แล้วเราจะเริ่มต้นอย่างไร?"
"เราต้องไปหาหลักฐานค่ะ" บุษบาบอก "หลักฐานที่จะพิสูจน์ว่าคุณหญิงอรทัย... และคนที่อยู่เบื้องหลังเธอ... คือผู้อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง"
"แต่... เราจะไปหาหลักฐานได้อย่างไร ในเมื่อเราไม่มีอะไรเลย"
"ฉันรู้ที่หนึ่งค่ะ" บุษบาพูดพลางยิ้มบางๆ "ที่ที่เธอเก็บซ่อนความลับทั้งหมดของเธอไว้... ที่ที่อันตรายที่สุด... แต่ก็เป็นที่ที่เราจะเจอคำตอบทั้งหมด"
กฤตินันท์มองบุษบาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาไม่แน่ใจว่าจะไว้ใจเธอได้มากแค่ไหน แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
"บอกมาเลย" เขาพูด
บุษบาจับมือของเขาไว้แน่น "เราต้องไปที่คฤหาสน์ของเธอค่ะ"
คำว่า "คฤหาสน์" ทำให้กฤตินันท์รู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง ภาพของบ้านหลังใหญ่ที่ดูโอ่อ่า แต่ก็เต็มไปด้วยความมืดมน มันเป็นสถานที่ที่เขารู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่ได้ยิน
"ที่นั่น... อันตรายเกินไป" เขาพึมพำ
"แต่มันคือที่เดียวที่เราจะเจอคำตอบ" บุษบาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "การเดิมพันครั้งนี้... มีค่ามากกว่าชีวิตค่ะ นายพล"
กฤตินันท์มองเข้าไปในดวงตาของบุษบา เขาเห็นความกล้าหาญ และความเสียสละที่แฝงอยู่ในนั้น เขาไม่รู้ว่าบุษบากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขารู้สึกว่าเธอกำลังจะพาเขาไปสู่การเดินทางที่อันตรายที่สุดในชีวิต
"ตกลง" เขาตอบรับ "ผมจะไปกับคุณ"
เมื่อทั้งสองคนกำลังจะออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์ของบุษบาก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
"ใคร?" กฤตินันท์ถาม
"เป็น... ข้อความจากคุณหญิงอรทัยค่ะ" บุษบาพูดเสียงสั่น "เธอ... รู้แล้วว่าเรากำลังจะทำอะไร"
กฤตินันท์หน้าซีดเผือด "เธอรู้ได้ไง?"
"ฉันไม่รู้ค่ะ" บุษบาตอบ "แต่... เธอส่งข้อความมาว่า... 'ถ้าแกกล้าเข้ามาในบ้านฉัน... แกจะไม่ได้กลับออกไปอีกเลย'"
ความมืดมิดปกคลุมห้อง เสียงลมพัดแรงขึ้นราวกับจะประกาศเตือนถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง กฤตินันท์และบุษบามองหน้ากัน ความกลัวฉายชัดในแววตาของทั้งคู่ แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่แท้จริง
"เราจะทำอย่างไรดี?" กฤตินันท์ถาม
บุษบาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่แน่วแน่ "เรา... จะบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของเธอค่ะ นายพล"
ฉันใช้หนี้กับนายพล
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก