"เรา... จะบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของเธอค่ะ นายพล" เสียงของบุษบาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ราวกับคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาโขดหินอย่างไม่หวั่นเกรง กฤตินันท์มองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย มีทั้งความตกใจ ความชื่นชม และความกังวลปะปนกันไป เขารู้ดีว่าคำพูดนั้นไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่คือการตัดสินใจที่เด็ดขาด
"บุษบา... มันอันตรายเกินไป" เขาพึมพำ
"อันตรายกว่านี้... เราก็เจอมาแล้วค่ะ" บุษบาตอบพลางจับมือของเขาแน่น "และถ้าเราไม่ทำอะไรเลย... เราก็จะเสียทุกอย่างไป"
กฤตินันท์เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด เขาจำได้ถึงความรู้สึกของการถูกปล้น การถูกบงการ และการสูญเสีย เขาไม่สามารถปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นกับเขาได้อีกต่อไป
"แล้ว... เราจะเข้าไปที่นั่นได้อย่างไร?" เขาถาม
"ฉันมีแผนค่ะ" บุษบาพูดพลางยิ้มบางๆ "แผนที่อาจจะดูบ้าบิ่น... แต่มันอาจจะเป็นทางเดียวที่เราจะรอด"
เมื่อทั้งสองคนก้าวออกจากห้องไป ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม ราวกับจะบอกเป็นนัยถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำ คฤหาสน์ของท่านหญิงอรทัยตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา มองเห็นได้จากระยะไกล เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจ ความมั่งคั่ง และความลับที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน
บุษบาพาเขาไปยังทางลับด้านหลังคฤหาสน์ เป็นทางที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางพงหญ้าหนาทึบและต้นไม้ใหญ่
"ฉันเคยเข้ามาที่นี่หลายครั้งค่ะ" บุษบาอธิบาย "ตอนที่ฉันยังทำงานกับท่านหญิง"
กฤตินันท์รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่างกายทุกครั้งที่ได้ยินคำว่า "ท่านหญิง" เขารู้สึกสับสน ปนเปไปกับความโกรธที่กำลังก่อตัวขึ้น
"คุณเคยทำงานกับเธอ... แล้วทำไมคุณถึง..."
"ฉันเคยคิดว่าเธอเป็นคนดีค่ะ" บุษบาพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย "แต่ฉันคิดผิด... ฉันมองคนผิด"
เธอค่อยๆ แง้มประตูทางลับออกไป เสียงครืดคราดของบานพับที่เก่าแก่ดังขึ้น ทำลายความเงียบสงัดของยามค่ำคืน
"ข้างในนี้... มันมืดมากค่ะ" บุษบากระซิบ "และอันตราย... เราต้องระวังตัวให้มาก"
เมื่อทั้งสองคนก้าวเข้าไปในทางลับ ความรู้สึกเหมือนถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินลอยมาปะทะจมูก กฤตินันท์รู้สึกถึงความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่ข้างหน้าคืออะไร
"เราจะหาหลักฐานได้อย่างไร?" เขาถาม
"ท่านหญิง... มีห้องทำงานส่วนตัวค่ะ" บุษบาตอบ "ฉันเคยเห็นเธอเก็บเอกสารสำคัญบางอย่างไว้ที่นั่น"
ทั้งสองคนค่อยๆ เดินไปตามทางเดินที่คดเคี้ยว เสียงฝีเท้าของพวกเขาสะท้อนก้องไปทั่ว ราวกับจะปลุกผีร้ายที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมา
เมื่อมาถึงห้องทำงานของท่านหญิง บุษบาก็พยายามไขกุญแจอย่างเงียบเชียบ กฤตินันท์ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก คอยระแวดระวังภัย
"ได้แล้วค่ะ" บุษบาเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป
ภายในห้องทำงานนั้น หรูหรา แต่ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เย็นชา กลิ่นน้ำหอมฉุนกึ๊ก ลอยอบอวลไปทั่ว
"เอกสารที่ฉันต้องการ... น่าจะอยู่ในลิ้นชักนั้นค่ะ" บุษบาชี้ไปที่ลิ้นชักบานหนึ่งบนโต๊ะทำงาน
กฤตินันท์ค่อยๆ เดินเข้าไปหาลิ้นชักนั้น เขาพยายามรวบรวมสติ และความทรงจำที่เลือนราง เพื่อที่จะได้รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านนอกก็ดังขึ้น ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าพวกเขาถูกจับได้
"ใครนั่น!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก
บุษบารีบปิดลิ้นชักลง "แย่แล้วค่ะ นายพล! เราต้องรีบไป!"
กฤตินันท์รีบคว้ามือของบุษบา และพาเธอวิ่งออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว
"เราจะไปทางไหน?" เขาถาม
"ทางเดิมค่ะ!" บุษบาตอบ
แต่เมื่อทั้งสองคนวิ่งกลับไปทางเดิม พวกเขาก็พบว่าทางเข้าทางลับนั้นถูกปิดตายเสียแล้ว
"เป็นไปไม่ได้!" กฤตินันท์อุทาน "มันถูกปิดได้อย่างไร?"
"ท่านหญิง... คงรู้อยู่แล้วว่าเราจะมา" บุษบาพูดด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจนมุม เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะโอบล้อมพวกเขาไว้
"เรา... ไม่มีทางหนีแล้ว" กฤตินันท์พูด
ทันใดนั้นเอง บุษบาก็ผลักเขาออกไป
"ไปค่ะ นายพล! หนีไป!"
"คุณจะทำอะไร?" กฤตินันท์ถามด้วยความตกใจ
"ฉัน... จะถ่วงเวลาให้คุณ" บุษบาตอบพลางหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในเสื้อออกมา "คุณต้องเอาหลักฐานนี้ไปให้ได้!"
"ไม่! ผมไม่ทิ้งคุณไป!" กฤตินันท์ปฏิเสธ
"คุณต้องไปค่ะ!" บุษบาพูดเสียงดัง "นี่คือ... การเสียสละของฉัน... เพื่อคุณ"
ก่อนที่กฤตินันท์จะทันได้ตอบโต้ บุษบาก็วิ่งตรงเข้าไปหาเสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามา เธอกระโดดเข้าใส่กลุ่มคนเหล่านั้นอย่างไม่ลังเล
"บุษบา!" กฤตินันท์ตะโกนเรียกชื่อเธอสุดเสียง
เขาเห็นภาพบุษบาต่อสู้กับกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างดุเดือด แม้ว่าเธอจะเสียเปรียบเรื่องจำนวน แต่เธอก็สู้ไม่ถอย
ในขณะที่บุษบากำลังต่อสู้ กฤตินันท์ก็ฉวยโอกาสนี้ วิ่งเข้าไปในห้องทำงานอีกครั้ง เขาเปิดลิ้นชักที่บุษบาชี้ และคว้าเอาเอกสารบางอย่างออกมา
"คุณหญิงอรทัย... ปล่อยเธอไป!" เสียงกฤตินันท์ดังขึ้น
ท่านหญิงอรทัยเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด
"แก... กล้าดียังไงเข้ามาในบ้านฉัน" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น
"ผมมาทวงคืนสิ่งที่ท่านพรากไปจากผม" กฤตินันท์พูดอย่างหนักแน่น
"แกไม่มีอะไรให้ทวงคืนทั้งนั้น" ท่านหญิงอรทัยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกมันก็แค่... คนที่ถูกทิ้ง... คนที่ไร้ค่า"
คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดแทงใจของกฤตินันท์ แต่เขาก็พยายามอดทน
"ผมไม่รู้ว่าผมเคยทำอะไรให้ท่าน... แต่ผมรู้ว่าท่านกำลังทำอะไรกับผม"
"แกมันโง่" ท่านหญิงอรทัยพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ "แกไม่เคยรู้เลยว่า... แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่ง... ในเกมของฉัน"
"แล้ว... บุษบา... เธอเป็นใครกันแน่?" กฤตินันท์ถาม
ท่านหญิงอรทัยยิ้มมุมปาก "เธอ... ก็แค่ผู้หญิงที่อยากจะแก้แค้น... แก้แค้นที่เธอเคยทำผิดพลาดกับแก... และพยายามจะชดใช้... ด้วยวิธีที่บ้าบิ่นที่สุด"
"คุณ... คุณกำลังโกหก!" กฤตินันท์ตะโกน
"จริงหรือไม่... แกก็ไม่มีวันได้รู้" ท่านหญิงอรทัยพูดพลางหันไปมองกลุ่มคนของเธอ "จัดการมัน!"
กฤตินันท์รู้ว่าเขาไม่มีทางสู้กับคนพวกนี้ได้ เขาต้องหนีไปพร้อมกับหลักฐาน
"บุษบา! ผมจะกลับมาหาคุณ!" เขาตะโกนเสียงดัง ก่อนจะวิ่งหนีออกไปทางหน้าต่าง
เขากระโดดลงมาจากหน้าต่าง และวิ่งหนีเข้าไปในความมืด ทิ้งไว้เบื้องหลังคือเสียงกรีดร้องของบุษบา และเสียงตะโกนของท่านหญิงอรทัย
เมื่อกฤตินันท์วิ่งไปได้สักพัก เขาก็หันกลับไปมองคฤหาสน์หลังนั้น เขาเห็นแสงไฟสว่างวาบขึ้นมา และได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่น
"ไม่นะ!" กฤตินันท์ตะโกนเสียงดัง เขารู้ว่าบุษบา... กำลังตกอยู่ในอันตราย
ฉันใช้หนี้กับนายพล
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก