"ฉัน… ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" บุษบาพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เธอมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของอพาร์ตเมนต์หรู ที่ดูเหมือนจะเป็นกรงทองมากกว่าจะเป็นที่พักพิง เสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ ภาพใบหน้าของนายพลไร้ชื่อที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่น ยังคงติดตาตรึงใจเธออยู่ตลอดเวลา เขาเชื่อมั่นในตัวเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะยังคงปิดบังความจริงบางส่วนไว้ก็ตาม
แต่ความจริงนั้น… มันโหดร้ายเกินกว่าจะรับได้ การที่เธอต้องยอมทำตามคำสั่งของ "เขา" เพื่อแลกกับชีวิตของนายพลไร้ชื่อ มันคือข้อตกลงที่เธอไม่เคยอยากจะทำ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ "เขา" คือคนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังความโกลาหลทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ "เขา" คือคนที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น และ "เขา" คือคนที่กำลังจะเข้ามาทำลายชีวิตของนายพลไร้ชื่ออีกครั้ง หากเธอไม่ยอมทำตามข้อเรียกร้อง
"คุณหนี้ผม… คุณบุษบา" เสียงที่เย็นชาและราบเรียบดังขึ้นจากลำโพงโทรศัพท์ เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวสำหรับเธอ "ผมต้องการให้คุณ… นำตัวเขามาให้ผม"
บุษบาสะดุ้งโหยง หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก "ฉัน… ฉันทำไม่ได้" เธอตอบเสียงสั่น "เขา… เขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย"
"เกี่ยวสิ" เสียงหัวเราะเย็นชาดังขึ้น "เขาคือคนที่คุณรักไม่ใช่เหรอ? แล้วคุณก็อยากจะปกป้องเขาใช่ไหม?" การพูดถึงความรักของเธอ ทำให้บุษบารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส "ถ้าคุณไม่ทำตามที่ผมบอก… ผมจะทำให้ชีวิตของเขา… กลายเป็นนรก"
เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ "คุณต้องการอะไรกันแน่?"
"ผมต้องการ… ความทรงจำของเขา" เสียงนั้นยิ่งทวีความน่ากลัวขึ้น "ผมต้องการ… สิ่งที่เขาเป็น ก่อนที่จะกลายเป็นคนไม่มีความทรงจำแบบนี้"
บุษบาอ้าปากค้าง เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ "เขา" ต้องการ แต่เธอก็รู้ดีว่ามันต้องเป็นเรื่องที่อันตรายอย่างแน่นอน "คุณ… คุณกำลังพูดถึงอะไร?"
"คุณก็รู้ดี" เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ผมกำลังพูดถึง… ตัวตนที่แท้จริงของเขา"
ในขณะเดียวกัน ณ โรงพยาบาล นายพลไร้ชื่อก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างตั้งแต่บุษบาจากไป เขาพยายามติดต่อเธอ แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เธอหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความกังวลใจที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องหนีไป และทำไมเธอถึงดูหวาดกลัวขนาดนั้น
"บุษบา… เธออยู่ที่ไหน?" เขาเอ่ยถามกับความว่างเปล่าในห้องพัก
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู เขาไม่ใช่หมอ ไม่ใช่พยาบาล แต่เป็นใบหน้าที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเคยเห็นมาก่อนในความฝันเลือนราง
"ท่านนายพล" ชายคนนั้นเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูไม่น่าไว้วางใจ "ผม… ได้ยินมาว่าท่านกำลังมองหาใครบางคน"
นายพลไร้ชื่อมองชายตรงหน้าอย่างพิจารณา ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจของเขา ราวกับเป็นสัญญาณเตือนภัย "คุณเป็นใคร?"
"ผม… เป็นคนที่รู้ความจริงทั้งหมด" ชายคนนั้นกล่าวพลางเดินเข้ามาในห้องช้าๆ "ความจริงเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของท่าน… และความจริงเกี่ยวกับผู้หญิงที่ท่านรัก"
คำพูดของชายคนนั้นทำให้หัวใจของนายพลไร้ชื่อเต้นระรัว ความจริง… เขาโหยหาความจริงมาตลอด เขาอยากจะรู้ว่าตัวเองเป็นใคร เป็นคนแบบไหนก่อนที่จะสูญเสียความทรงจำไป
"คุณ… รู้ความจริง?" เขาถามเสียงสั่น
"แน่นอน" ชายคนนั้นยิ้มกว้างขึ้น "และผมก็พร้อมจะ… เปิดเผยทุกอย่างให้ท่านรู้… แลกกับบางสิ่งบางอย่าง"
"คุณต้องการอะไร?"
"ผมต้องการ… " ชายคนนั้นหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดทบทวน "ผมต้องการ… ให้ท่าน… จำทุกอย่างได้"
นายพลไร้ชื่ออึ้งไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมชายคนนี้ถึงต้องการให้เขาจำได้ ทั้งๆ ที่เขาควรจะเป็นศัตรู "ทำไม?"
"เพราะ… ความทรงจำของท่าน… มีค่ามากกว่าที่ท่านคิด" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหมาย "และผม… ก็มีบางอย่างที่จะช่วยให้ท่าน… ได้มันกลับคืนมา"
ในขณะเดียวกัน บุษบาก็ได้รับข่าวร้ายจาก "เขา" ว่า นายพลไร้ชื่อถูกพบตัวแล้ว และกำลังจะถูกพาตัวไป "เขา" สั่งให้เธอไปพบเขาที่โกดังร้างแห่งหนึ่ง ชานเมือง เพื่อรับคำสั่งสุดท้าย
บุษบารู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอ เธอต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยนายพลไร้ชื่อ เธอตัดสินใจที่จะไปพบ "เขา" แต่คราวนี้ เธอไม่ได้ไปมือเปล่า เธอได้เตรียมแผนการบางอย่างไว้แล้ว แผนการที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากเงื้อมมือของ "เขา" และได้อิสรภาพกลับคืนมา
เธอขับรถไปยังโกดังร้างแห่งนั้น หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดกลัว แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนพื้นโกดังที่เต็มไปด้วยฝุ่นและคราบสนิม บรรยากาศดูอึมครึมและน่าขนลุก
เมื่อเธอเดินเข้าไปในโกดัง เธอก็พบว่า "เขา" กำลังยืนรอเธออยู่ พร้อมด้วยลูกน้องอีกสองสามคน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ "เขา" เมื่อเห็นเธอ
"ในที่สุดเธอก็มา" "เขา" กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยชัยชนะ "ฉันคิดว่าเธอจะลังเลซะอีก"
"ฉันมาเพื่อ… คืนทุกอย่างให้คุณ" บุษบากล่าว พยายามซ่อนความหวาดกลัวในน้ำเสียง "และขออิสรภาพให้ฉัน… และเขา"
"อิสรภาพ?" "เขา" หัวเราะเสียงดัง "ไม่มีอะไรที่ได้มาฟรีๆ หรอก บุษบา"
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง "เขา" และลูกน้องของเขาหันไปมองด้วยความตกใจ
นายพลไร้ชื่อปรากฏตัวขึ้นที่หน้าทางเข้าโกดัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว และในมือของเขา… ถือปืนอยู่
"ปล่อยเธอซะ" เสียงของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยอำนาจ
"นายพลไร้ชื่อ?" "เขา" อุทานด้วยความประหลาดใจ "เป็นไปได้อย่างไร?"
"ผมจำทุกอย่างได้แล้ว" นายพลไร้ชื่อกล่าวพลางเดินเข้ามาหา "และผมรู้… ว่าคุณคือคนที่ทำร้ายบุษบา"
"เขา" พยายามจะสั่งลูกน้องให้จับกุมนายพลไร้ชื่อ แต่แล้ว… เสียงปืนก็ดังขึ้น
ฉันใช้หนี้กับนายพล
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก