"มาหาเอกสารสำคัญค่ะ...ไม่ทราบว่าคุณเมษามาทำอะไรที่นี่คะ?" อิงฟ้าพยายามรวบรวมสติ ตอบกลับเมษาด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติที่สุด แต่ภายในใจกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกผิดและสับสน เธอไม่รู้ว่าเมษามาเห็นอะไรไปบ้าง และตอนนี้เธอควรจะทำอย่างไร
ธามยืนนิ่งอยู่ข้างๆ อิงฟ้า แววตาของเขามองตรงไปที่เมษา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา ความเงียบระหว่างพวกเขาทั้งสามยิ่งทำให้บรรยากาศดูอึดอัดมากขึ้นไปอีก
"ก็...มาหาของนิดหน่อยค่ะ" เมษาตอบ พลางก้าวเข้ามาในห้องเก็บเอกสารอย่างช้าๆ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่อิงฟ้าอย่างพิจารณา "แล้ว...คุณอิงฟ้าล่ะคะ? ดูเหมือนจะกำลัง...ทำงานสำคัญอยู่เลย"
คำพูดของเมษามีความหมายแฝงที่อิงฟ้าสัมผัสได้ทันที เธอยิ้มบางๆ พยายามกลบเกลื่อน "ก็แค่หาไฟล์เอกสารนิดหน่อยค่ะ...ไม่มีอะไรมาก"
"จริงเหรอคะ?" เมษาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แต่เมื่อกี้...ดูเหมือนจะมีความสำคัญมากเลยนะคะ...ถึงขั้นที่...ได้จูบกันเลยทีเดียว"
คำพูดของเมษาเหมือนกับเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของอิงฟ้า เธอหน้าแดงก่ำ หันไปมองธามด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธ และสับสน "คุณเมษา...อย่าพูดจาเหลวไหลนะคะ"
"เหลวไหลเหรอคะ?" เมษาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอฟังดูประหลาด "ฉันเห็นนะ...แต่ฉันก็เข้าใจ...บางที...คนเราก็อดใจไม่ไหว"
ธามถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาขวางระหว่างอิงฟ้ากับเมษา "เมษา...พอได้แล้ว"
"ทำไมคะพี่ธาม?" เมษาถามเสียงใส "ฉันพูดความจริงนี่นา...พี่ธามก็ดูจะมีความสุขดีนี่คะ"
"มันไม่เกี่ยวกับคุณ" ธามพูดเสียงเย็น
"แต่ฉันก็เป็นห่วงพี่ธามนะคะ" เมษาพูดพลางยื่นมือมาจะแตะแขนธาม "แล้วก็...เป็นห่วงอิงฟ้าด้วย"
อิงฟ้าปัดมือเมษาออกอย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ"
"ทำไมล่ะคะ? เราก็เคยเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?" เมษาถามกลับ น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความตัดพ้อ
"เพื่อนเหรอ?" อิงฟ้ายิ้มเยาะ "คุณสมควรจะเรียกตัวเองว่าเพื่อนได้อีกเหรอ?"
เมษามองอิงฟ้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่าเธอกำลังจะแสดงธาตุแท้ออกมา "ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ...แล้วไง?"
"ก็...ไม่มีอะไร" อิงฟ้าก้มหน้าลง สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว...ดิฉันขอตัวนะคะ"
เธอเดินออกจากห้องเก็บเอกสารไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจสายตาของธามและเมษาที่มองตามมา
เมื่อมาถึงที่ปลอดภัย อิงฟ้าก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องน้ำ กอดเข่าแน่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เหตุการณ์เมื่อครู่มันยิ่งทำให้เธอสับสน เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี ธามที่บอกว่ารักเธอ หรือเมษาที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และยังคอยแทงข้างหลังเธออยู่เสมอ?
หลังจากตั้งสติได้แล้ว อิงฟ้าก็ตัดสินใจที่จะกลับไปหา 'กรณ์' ชายหนุ่มที่เธอเคยรู้จัก และเป็นคนที่อาจจะรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับธามและเมษา
"กรณ์...ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" อิงฟ้าเอ่ยขึ้นเมื่อเจอกรณ์ที่ร้านกาแฟประจำ
กรณ์มองอิงฟ้าด้วยความเป็นห่วง "เกิดอะไรขึ้น? ดูเธอไม่สบายนะ"
อิงฟ้าเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กรณ์ฟัง รวมถึงเหตุการณ์ที่ห้องเก็บเอกสาร และคำพูดของเมษา "ฉันไม่เข้าใจเลยกรณ์...ทำไมเมษาถึงทำแบบนี้? แล้วธาม...เขาพูดเหมือนว่าเขายังรักฉันอยู่จริงๆ"
กรณ์รับฟังอย่างตั้งใจ เมื่ออิงฟ้าเล่าจบ เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ "เรื่องของธามกับเมษา...มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดนะอิงฟ้า"
"หมายความว่าไง?" อิงฟ้าถามด้วยความสงสัย
"ฉันเคยรู้จักธามมาก่อน...นานแล้ว" กรณ์เริ่มเล่า "สมัยที่เขายังเด็ก...ครอบครัวของเขามีปัญหา...พ่อของเขา...มีหนี้สินจำนวนมาก"
"หนี้สินเหรอ?" อิงฟ้าทวนคำ
"ใช่...และหนี้สินนั้น...ก็เกี่ยวพันกับความผิดพลาดในอดีตของครอบครัวเธอด้วย" กรณ์พูด น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น
อิงฟ้าถึงกับผงะ "เกี่ยวพันกับครอบครัวฉันยังไง?"
"พ่อของเธอ...เคยร่วมลงทุนกับพ่อของธาม...แต่เกิดความผิดพลาดบางอย่าง...ทำให้พ่อของเธอเสียเงินไปเป็นจำนวนมาก...และพ่อของธาม...ก็ต้องรับผิดชอบหนี้สินที่เกิดขึ้นทั้งหมด" กรณ์อธิบาย "และนั่น...เป็นเหตุผลที่ทำให้ครอบครัวธามต้องตกอยู่ในสภาพย่ำแย่"
"แล้วเมษาล่ะ?" อิงฟ้าถาม
"เมษา...เธอเป็นลูกสาวของเจ้าหนี้...คนที่พ่อของธามติดหนี้อยู่" กรณ์ตอบ "เธอรู้เรื่องนี้ทั้งหมด...และเธอ...ใช้เรื่องนี้เป็นเครื่องมือในการเข้าหาธาม"
อิงฟ้ายิ่งรู้สึกสับสน "เครื่องมือ? หมายความว่าไง?"
"เธอต้องการจะแก้แค้น...ให้กับพ่อของเธอ...และเธอ...ก็ต้องการจะควบคุมธาม" กรณ์อธิบาย "เธอรู้ว่าธามรักเธอ...หรืออย่างน้อย...ธามก็เคยคิดว่าเขารักเธอ...แต่แท้จริงแล้ว...เมษา...เธอไม่ได้รักธามเลย...เธอแค่ต้องการจะใช้เขา"
"แล้ว...แล้วเรื่องที่ธามบอกว่ารักฉันล่ะ?" อิงฟ้าถามด้วยความหวังริบหรี่
"ผมไม่แน่ใจ...แต่อิงฟ้า...ผมอยากให้เธอระวังตัวนะ...เรื่องของธามกับเมษา...มันมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่เห็น...และมันอาจจะเชื่อมโยงกับอดีตของครอบครัวเธอ...ในแบบที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน" กรณ์เตือน
อิงฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี ความลับที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมา มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดและสับสนมากขึ้นไปอีก
"ขอบคุณนะกรณ์" อิงฟ้าพูดเสียงแหบพร่า "ฉัน...ฉันจะระวังตัว"
หลังจากคุยกับกรณ์เสร็จ อิงฟ้าก็ขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ แต่ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งสับสน
เธอเหลือบไปเห็นรูปถ่ายเก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ รูปของเธอกับพ่อแม่ในวัยเด็ก และรูปของเธอกับเมษาตอนที่ยังเป็นเพื่อนสนิทกัน ภาพเหล่านั้นดูเหมือนจะห่างไกลจากความเป็นจริงในตอนนี้เหลือเกิน
เธอหยิบรูปของเธอกับพ่อแม่ขึ้นมามอง พ่อของเธอดูมีความสุขมากในรูปนั้น เธอไม่เคยรู้เลยว่าพ่อของเธอเคยมีเรื่องราวที่ซับซ้อนในอดีตมากขนาดนี้
ทันใดนั้นเอง สมองของเธอก็ประมวลผลบางอย่างได้...ความผิดพลาดในอดีตของครอบครัวเธอ...หนี้สิน...และธาม...
หากสิ่งที่กรณ์พูดเป็นความจริง...หากพ่อของธามติดหนี้ครอบครัวเมษา...และหากพ่อของเธอเคยร่วมลงทุนกับพ่อของธาม...นั่นหมายความว่า...ความสัมพันธ์ของเธอกับธาม...อาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...
เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความส่งหาธามอย่างรวดเร็ว: "คุณธามคะ...เมื่อกี้...คุณพูดว่าคุณรักฉัน...คุณหมายความว่ายังไงคะ?"
เธอรอคอยคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แต่เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากธาม
เธอเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ...หรือว่าเธอจะคิดมากไปเอง? หรือว่าธาม...เขากำลังจะเล่นตลกกับเธออีกครั้ง?
ขณะที่เธอกำลังจะล้มเลิกความคิด เธอก็เห็นข้อความใหม่เข้ามา...เป็นข้อความจากธาม
"อิงฟ้า...ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกเธอ...แต่ไม่ใช่ทางข้อความ...เจอกันที่สวนสาธารณะตอนสี่ทุ่ม...ผมจะรอ"
อิงฟ้าอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา คำเชิญนี้ทำให้เธอรู้สึกทั้งหวังและหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าธามจะพูดอะไร แต่เธอรู้ว่าเธอต้องไป...เธอต้องรู้ความจริงทั้งหมด
ในคืนใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก