“เธอแน่ใจนะอิงฟ้า ว่าเธอไม่ได้มีอะไรจะบอกฉัน?” ธามถามซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกดดันที่อิงฟ้าไม่เคยได้ยินมาก่อน แสงไฟจากถนนที่สาดส่องเข้ามาในรถ สะท้อนให้เห็นความไม่สบายใจที่ฉายชัดในดวงตาของเขา
อิงฟ้าได้แต่ส่ายหน้าช้าๆ เธออยากจะกรีดร้อง อยากจะตะโกนบอกเขาว่าทุกอย่างคือความเข้าใจผิด แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เธอรู้ดีว่าไม่ว่าเธอจะพูดอะไรออกไป ธามก็อาจจะไม่ได้เชื่อเธออีกต่อไปแล้ว หลังจากที่เมษาได้สร้างภาพให้ธามเห็นว่าเธอมีลับลมคมใน
“ถ้าอย่างนั้น... ฉันคงไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอแล้ว” ธามพูดจบก็เอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าเอกสารที่วางอยู่เบาะหลัง “ฉันมีธุระต้องไปทำต่อ”
“เดี๋ยวค่ะ!” อิงฟ้าเอ่ยห้ามเสียงหลง “พี่ธามจะไปไหนคะ? ดึกแล้วนะ”
“มีเรื่องต้องจัดการ” ธามตอบเสียงห้วน ก่อนจะก้าวลงจากรถไปโดยไม่หันกลับมามอง
อิงฟ้านั่งนิ่งอยู่ภายในรถ หัวใจของเธอหล่นวูบ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวถึงบานปลายไปถึงขนาดนี้ ทำไมเมษาถึงได้ทำกับเธอได้ถึงเพียงนี้
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พยายามจะโทรหาเมษา แต่แล้วเธอก็ชะงักมือ เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับเมษาในตอนนี้คงไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากจะทำให้เธอเสียใจมากกว่าเดิม
เมื่อกลับถึงบ้าน อิงฟ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจ เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของเธอ ท่ามกลางกองเอกสารที่เธอเคยใช้เวลาอยู่กับมันอย่างมีความสุข ตอนนี้กลับดูไร้ความหมายไปเสียหมด
สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกล่องไม้เล็กๆ ที่ธามเคยให้เธอในวันเกิดปีที่แล้ว มันเป็นกล่องที่เธอเก็บรูปถ่ายของเธอกับธามไว้มากมาย รวมถึงจดหมายรักที่เขาเคยเขียนให้เธอ
เธอเปิดกล่องออกอย่างช้าๆ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม เธอหยิบรูปถ่ายของเธอกับธามขึ้นมา รูปที่พวกเขาถ่ายด้วยกันในวันแรกที่คบกัน รอยยิ้มของเขาในตอนนั้นดูอบอุ่นและจริงใจเหลือเกิน
แต่แล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้รูปถ่ายเหล่านั้น มันคือซองจดหมายสีขาวที่ไม่คุ้นตา เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา
บนซองจดหมายไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงชื่อของเธอที่เขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นเคย
“อิงฟ้า”
เธอเปิดซองออกอย่างระมัดระวัง ภายในมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับไว้ เธอคลี่มันออกช้าๆ
“ถึงอิงฟ้า”
“พี่รู้ว่าเธอคงกำลังสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่พี่อยากให้เธอรู้ว่า... พี่ไม่ได้โกหกเธอ”
อิงฟ้าอ่านข้อความนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว เธอไม่เข้าใจว่าธามกำลังพูดถึงเรื่องอะไร
“เมษา... เขาพยายามทำให้เราเข้าใจผิดกัน พี่พยายามอธิบายแล้ว แต่ดูเหมือนว่า... มันจะยิ่งทำให้แย่ลงไปอีก”
“พี่รู้ว่าเธอคงกำลังเสียใจ และพี่ก็เสียใจเหมือนกัน... แต่... พี่มีบางอย่างที่ต้องทำ... เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับ... อดีตของพี่”
“พี่หวังว่าวันหนึ่ง... เธอจะเข้าใจ...”
“รักเสมอ”
“ธาม”
อิงฟ้าก้มหน้ามองลายเซ็น “รักเสมอ” น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด เธออ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว
"อดีตของพี่?" "บางอย่างที่ต้องทำ?" คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ
เธอหยิบรูปถ่ายของธามที่อยู่ในกล่องขึ้นมา รูปที่ถ่ายเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่เธอจะได้รู้จักเขาเสียอีก ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์ แต่แววตาคู่นั้น... มันดูเย็นชาและมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่
ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงคำพูดของเมษา ที่เคยพูดถึงธามอย่างมีเลศนัย “พี่ธาม... เขาไม่ใช่คนธรรมดาหรอกนะอิงฟ้า... เขามีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่เธอคิด...”
อิงฟ้ารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น
ทำไมเมษาถึงได้ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวของธามดีนัก? ทำไมธามถึงได้มีท่าทีที่เปลี่ยนไปเมื่อพูดถึงอดีต? และทำไมเมษาถึงได้พยายามกีดกันเธอออกจากธาม?
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้จะโทรหาเมษา แต่เธอพิมพ์ชื่อของธามลงในช่องค้นหาของโซเชียลมีเดีย
เธอเลื่อนดูรูปภาพและโพสต์ต่างๆ ของธาม แต่สิ่งที่เธอพบ กลับไม่ใช่ภาพของธามที่เธอรู้จัก
มีรูปภาพที่ธามกำลังยืนอยู่กับกลุ่มคนที่ไม่คุ้นหน้า ในชุดสูทสีดำ เขากำลังยืนในสถานที่ที่ดูเหมือนจะเป็นงานเลี้ยงหรู แต่ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและเย็นชา
เธอเลื่อนลงไปอีก เธอเห็นโพสต์ที่ถูกแชร์มาจากบัญชีที่ไม่ระบุตัวตน โพสต์นั้นมีข้อความสั้นๆ ว่า “ความจริงที่ถูกซ่อนไว้... ความลับที่กำลังจะเปิดเผย...”
อิงฟ้ารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น เธอเลื่อนดูรูปภาพอื่นๆ อีก มันมีรูปภาพที่ธามกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ดูอันตราย มีภาพที่เขาดูเหมือนกำลังเจรจากับใครบางคนด้วยท่าทีที่แข็งกร้าว
นี่คือธามที่เธอรู้จักจริงหรือ? ธามที่อ่อนโยน รักเธอ และคอยปกป้องเธอเสมอ?
แล้วความลับที่เมษาพูดถึงคืออะไร? หรือว่าเมษาจะรู้ความจริงเกี่ยวกับธามทั้งหมด?
ทันใดนั้น เธอก็เห็นโพสต์หนึ่งที่ถูกโพสต์เมื่อไม่นานมานี้ มันเป็นรูปภาพของธามที่กำลังยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นตา...
อิงฟ้ายื่นมือไปแตะหน้าจอโทรศัพท์ เธอค่อยๆ เลื่อนรูปภาพให้ชัดขึ้น...
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลุออกมานอกอก
ผู้หญิงคนนั้น... คือเมษา!
ธามกำลังยืนอยู่กับเมษาในสถานการณ์ที่ดูสนิทสนม ราวกับว่าพวกเขารู้จักกันมานาน
อิงฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ทำไมธามถึงได้อยู่กับเมษา? ทำไมพวกเขาถึงดูสนิทสนมกัน? และทำไมเมษาถึงได้ทำเหมือนไม่รู้จักธามในตอนแรก?
เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น
เมษาพยายามทำให้เธอเข้าใจผิดธาม เมษาพยายามเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ของเธอ แต่ทำไม... ทำไมเมษาถึงต้องทำแบบนั้น?
แล้วความลับของธามคืออะไร? ความลับที่เกี่ยวกับอดีตของเขา?
อิงฟ้าก้มลงมองจดหมายของธามอีกครั้ง “พี่มีบางอย่างที่ต้องทำ... เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับ... อดีตของพี่”
“ความจริงที่ถูกซ่อนไว้... ความลับที่กำลังจะเปิดเผย...”
อิงฟ้ารู้สึกเหมือนกำลังเห็นภาพหลอน เธอขยี้ตาแรงๆ แต่ภาพที่เห็นก็ยังคงเป็นภาพเดิม
ธามกำลังยืนอยู่กับเมษา
เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำตาย เธอหายใจไม่ออก ความคิดต่างๆ ตีกันไปมาในหัว
เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครอีกต่อไป
เธอไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร
เธอไม่รู้ว่าธามกำลังปิดบังอะไรเธออยู่
เธอไม่รู้ว่าเมษากำลังวางแผนอะไร
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ... ความจริงกำลังจะปริแตก และมันอาจจะทำลายทุกอย่างที่เธอเคยมี
เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปที่เธอถ่ายกับเมษาในวันเกิดปีที่แล้ว เมษาดูมีความสุขมากในวันนั้น เธอกอดอิงฟ้าแน่น ราวกับว่าเธอคือพี่น้อง
แต่ตอนนี้... รอยยิ้มนั้นกลับดูน่ากลัวเหลือเกิน
อิงฟ้าหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกกลืนกินโดยความมืดมิด
เธอไม่รู้ว่าเธอจะผ่านคืนนี้ไปได้อย่างไร
ในคืนใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก