“ธาม... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เสียงของ “เสี่ยมานพ” ดังขึ้นอย่างหงุดหงิด มือใหญ่ของเขากำหมัดแน่น จ้องมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ธามยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเสี่ยมานพ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาถูกบีบคั้นจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เขาถูกกดดันจากความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด
“ผม... ผมขอโทษครับเสี่ย” ธามตอบเสียงเบา “แต่ผมไม่สามารถทำตามคำสั่งได้”
“แกพูดว่าอะไรนะ!” เสี่ยมานพตวาดลั่น “แกกล้าขัดคำสั่งฉันงั้นเหรอ! แกก็รู้ว่าถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป... ชีวิตแกจะเป็นยังไง!”
ธามกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะมาถึงจุดที่ต้องเลือกระหว่างการปกป้องตัวเอง หรือการเปิดเผยความจริงที่อาจทำลายทุกอย่าง
“ผม... ผมไม่อยากให้ใครต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้ครับ” ธามพูดเสียงหนักแน่น “โดยเฉพาะ... อิงฟ้า”
“อิงฟ้า?” เสี่ยมานพแค่นหัวเราะ “ผู้หญิงคนนั้น... เธอมีอะไรดีนักหนา! แกยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนเดียวงั้นเหรอ!”
“เธอ... เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยครับ” ธามพยายามอธิบาย “และผม... ผมไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวเลวร้ายพวกนี้”
“ถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันสั่ง... ฉันก็จะบอกเธอเอง” เสี่ยมานพยิ้มเหี้ยมเกรียม “ฉันจะบอกเธอว่า... ผู้ชายที่เธอรัก... มันเป็นคนยังไง”
ธามกัดฟันแน่น เขารู้ว่าเสี่ยมานพพูดจริง เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
“ไม่ครับ! อย่าทำแบบนั้น!” ธามรีบกล่าว “ผม... ผมจะทำ”
“ดีมาก!” เสี่ยมานพยิ้มอย่างพอใจ “ฉันรู้ว่าแกฉลาดพอที่จะเลือกทางที่ถูกต้อง”
หลังจากที่ธามเดินออกจากห้องทำงานของเสี่ยมานพ เขาก็เดินออกมาอย่างเหม่อลอย โลกทั้งใบของเขาเหมือนจะมืดมนไปเสียหมด
เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะเต็มไปด้วยความลับมากมายขนาดนี้ อดีตที่เขาพยายามจะลืม กลับตามหลอกหลอนเขาไม่เลิกรา
เขากลับมาที่รถ เขานั่งลงในที่นั่งคนขับ มือของเขาสั่นเทาเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เขาเห็นข้อความของอิงฟ้าที่ส่งมาเมื่อหลายชั่วโมงก่อน
“พี่ธามคะ... พี่อยู่ที่ไหนคะ? อิงฟ้าเป็นห่วงนะคะ”
เขาอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม เขาอยากจะตอบเธอ อยากจะบอกเธอว่าเขารักเธอมากแค่ไหน แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถทำได้
เขาต้องเลือกระหว่างความรักของเขา กับความปลอดภัยของเขา
เขาต้องเลือกระหว่างการปกป้องอิงฟ้า กับการเปิดเผยความจริงที่อาจทำให้เธอเจ็บปวด
เขาหยิบรูปถ่ายของอิงฟ้าที่เขาเก็บไว้ในกระเป๋าขึ้นมา ใบหน้าของเธอยิ้มอย่างสดใส ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ขอโทษนะ... อิงฟ้า” ธามกระซิบเสียงแผ่วเบา
เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะทำตามคำสั่งของเสี่ยมานพ แต่เขาจะหาวิธีอื่นที่จะปกป้องอิงฟ้า
เขากดโทรศัพท์หาเมษา
“ฮัลโหล... เมษา” ธามพูดเสียงเย็นชา
“มีอะไรคะพี่ธาม?” เสียงของเมษาดังขึ้นอย่างร่าเริง
“ฉัน... ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ” ธามพูด
“ความช่วยเหลือ? เรื่องอะไรคะ?” เมษาถามด้วยความสงสัย
“ฉัน... ฉันต้องการให้เธอช่วยฉัน... หลอกอิงฟ้า” ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
เมษาสะดุ้งเล็กน้อย “หลอกอิงฟ้า? หมายความว่ายังไงคะ?”
“ฉัน... ฉันต้องทำให้เธอเข้าใจผิดฉัน... ให้มากที่สุด” ธามพูด “เพื่อให้เธอ... เกลียดฉัน... และจากไป”
“แต่... ทำไมคะ? พี่ธาม...” เมษาถามด้วยความตกใจ
“มันเป็นทางเดียว... ที่จะปกป้องเธอได้” ธามตอบ “เสี่ยมานพ... เขากำลังกดดันฉัน... ถ้าฉันไม่ทำตาม... เขาจะเปิดเผยความลับของฉัน... และมันจะทำให้เธอเดือดร้อน”
“ความลับของพี่ธาม... คืออะไรคะ?” เมษาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ฉัน... ฉันบอกเธอไม่ได้” ธามตอบ “แต่ขอให้เธอเชื่อฉัน... ช่วยฉันนะเมษา”
เมษาสงสัย แต่เธอก็เห็นความสิ้นหวังในน้ำเสียงของธาม
“ตกลงค่ะ... พี่ธาม” เมษาตอบ “หนูจะช่วย”
เมื่อวางสายจากเมษา ธามก็รู้สึกเหมือนเข็มนาฬิกากำลังเดินถอยหลัง เขาไม่รู้ว่าเขาจะทำตามแผนนี้ได้นานแค่ไหน
เขากลับมาที่อพาร์ตเมนต์ของเขา เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา และเปิดลิ้นชักที่ซ่อนอยู่
ภายในลิ้นชักนั้น มีแฟ้มเอกสารสีดำที่เขาไม่เคยเปิดมันออกมานานแล้ว
เขาหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมา และเปิดมันออก
ภายในแฟ้มนั้น มีรูปถ่าย ใบเสร็จ และเอกสารต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับ... คดีอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน
คดีที่พรากชีวิตของพ่อแม่ของอิงฟ้าไป
ธามค่อยๆ หยิบรูปถ่ายหนึ่งขึ้นมา รูปถ่ายของรถยนต์ที่พังยับเยิน
เขาจำได้ดีถึงคืนนั้น คืนที่เขาอยู่ในที่เกิดเหตุ คืนที่เขาเห็นทุกอย่าง
เขาจำได้ดีถึงใบหน้าของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ห่างๆ... ชายคนนั้น... คือเสี่ยมานพ
ธามหลับตาลง เขารู้ว่านี่คือความลับที่เขาต้องปกปิดมาตลอด
เขาต้องปกป้องตัวเอง และเขาต้องปกป้องอิงฟ้า
แต่การปกป้องนี้... มันกลับต้องแลกมาด้วยการทำลายความรักของเขา
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง และส่งข้อความหาอิงฟ้า
“อิงฟ้า... พี่ขอโทษ... พี่คงไม่สามารถให้สิ่งที่เธอต้องการได้อีกต่อไปแล้ว”
“อย่าพยายามติดต่อพี่อีกเลย”
“ขอให้เธอโชคดี”
“ธาม”
เมื่อส่งข้อความเสร็จ ธามก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างหลุดออกจากชีวิตของเขาไปแล้ว
เขาเดินไปที่หน้าต่าง และมองออกไปข้างนอก
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ
เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร
แต่เขารู้ว่า... เขาได้ตัดสินใจเลือกทางที่เขาคิดว่าดีที่สุดแล้ว
ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวดก็ตาม
ในคืนใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก