สายลมเย็นยะเยือกของยามค่ำคืนพัดพากลิ่นอายของความเศร้าหมองเข้ามาสัมผัสร่างของอิงฟ้าที่ทรุดตัวลงนั่งริมตลิ่ง ดวงตาของเธอแดงก่ำ มองเหม่อไปยังผิวน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายระยิบระยับ แต่ความงามนั้นไม่อาจซึมซาบเข้าไปปลอบประโลมจิตใจที่แหลกสลายของเธอได้อีกต่อไป
"ธาม... คุณทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร?" เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบา ราวกับจะถูกพัดพาไปกับสายลม
ทุกคำพูด ทุกการกระทำ ทุกความทรงจำที่เคยสวยงามระหว่างเธอกับธาม บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเงาที่บิดเบี้ยวของความเจ็บปวดและขมขื่น ภาพที่เธอเคยเชื่อมั่นว่าคือความรักที่แท้จริง กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวงเธอ
"ผมรักคุณนะ อิงฟ้า"
เสียงของธามดังขึ้นมาอยู่ไม่ไกล เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด แต่สำหรับอิงฟ้าในตอนนี้ แววตาคู่นั้นดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงการเสแสร้งอีกรูปแบบหนึ่ง
"อย่า... อย่ามาพูดคำว่ารักกับฉันอีก" อิงฟ้าพูดเสียงแหบพร่า "ฉันฟังมันไม่ได้อีกต่อไปแล้ว"
ธามหยุดชะงัก เขาเห็นความสิ้นหวังในดวงตาของอิงฟ้า ความหวังทั้งหมดที่เคยมีในความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะดับมอดลงไปต่อหน้าต่อตา
"อิงฟ้า... ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด" ธามกล่าว "แต่ขอให้คุณเชื่อผมเถอะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ"
"ไม่ได้ตั้งใจ?" อิงฟ้าหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณไม่ได้ตั้งใจจะหลอกฉัน แต่คุณก็ทำ! คุณปล่อยให้ฉันหลงรักคุณ คุณปล่อยให้ฉันเชื่อใจคุณ ทั้งๆ ที่คุณรู้ความจริงทั้งหมด! คุณรู้ว่าพ่อของฉันเป็นหนี้คุณ! คุณรู้ว่าคุณกำลังใช้ฉันชดใช้หนี้!"
"มันไม่ใช่แบบนั้นทั้งหมดนะครับ" ธามพยายามอธิบาย "ตอนแรกผมอาจจะทำไปเพราะสถานการณ์ แต่มันไม่ใช่ว่าผมไม่เคยรักคุณเลยนะครับ อิงฟ้า"
"แล้วความรักของคุณมันคืออะไร? มันคือความสงสาร? ความเห็นใจ? หรืออะไรกันแน่?" อิงฟ้าถาม น้ำตาไหลรินลงมาไม่หยุด "ฉันไม่ต้องการความรักแบบนั้น! ฉันต้องการความรักที่มาจากใจจริง! ความรักที่บริสุทธิ์! ไม่ใช่ความรักที่ถูกผูกมัดด้วยหนี้สิน!"
"ผมผิดเองครับ... ผมผิดเองที่ปล่อยให้เรื่องมันบานปลาย" ธามกล่าวเสียงเครือ "ผมควรจะบอกคุณตั้งแต่แรก"
"ใช่! คุณควรจะบอกฉันตั้งแต่แรก!" อิงฟ้าตะโกน "แต่คุณเลือกที่จะไม่บอก! คุณเลือกที่จะปล่อยให้ฉันดำดิ่งลงไปในความหลอกลวงนี้! คุณเลือกที่จะปล่อยให้เมษาทำร้ายฉัน! คุณเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่ ธาม?"
ธามก้าวเข้าไปจะกอดเธอ แต่อิงฟ้าก็ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
"อย่า... อย่าแตะต้องฉัน" อิงฟ้ากล่าวเสียงเย็น "ฉันเกลียดคุณ! ฉันเกลียดทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ!"
คำพูดเหล่านั้นราวกับมีดที่กรีดลงไปในหัวใจของธาม เขาไม่เคยคิดว่าอิงฟ้าจะพูดเช่นนี้กับเขา
"อิงฟ้า... ได้โปรด..."
"พอแล้วค่ะ" อิงฟ้าพูดเสียงแข็ง "ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณอีกแล้ว"
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวด
"ฉัน... ฉันจะไปจากชีวิตของคุณ" อิงฟ้ากล่าว "ฉันจะไม่กลับมาให้คุณเห็นหน้าอีก"
"คุณจะไปไหน?" ธามถามอย่างตื่นตระหนก
"ที่ไหนก็ได้... ที่ที่ไม่มีคุณ" อิงฟ้าตอบ "ที่ที่ฉันสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ โดยไม่มีความหลอกลวงและความเจ็บปวดอีกต่อไป"
เธอหันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้ธามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองตามร่างของเธอที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด
อิงฟ้าเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ความรู้สึกว่างเปล่าเข้าครอบงำจิตใจ เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ความรักที่เธอทุ่มเทไปทั้งหมด ได้กลายเป็นเพียงฝุ่นธุลีที่ปลิวหายไปกับสายลม
เธอคิดถึงคำพูดของเมษา "แกคิดว่าแกเป็นนางฟ้าเดินดินรึไง อิงฟ้า?"
ใช่... เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้า แต่ตอนนี้ นางฟ้าตนนั้นได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวธรรมดาที่หัวใจแตกสลาย
เธอเดินมาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ สายตาจับจ้องไปยังรถเมล์คันที่กำลังจะออก สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่ แต่คราวนี้ ไม่ใช่ความมุ่งมั่นที่จะทวงคืนความรัก แต่เป็นความมุ่งมั่นที่จะทวงคืนชีวิตของตัวเอง
เธอขึ้นรถเมล์คันนั้นไป โดยไม่หันกลับไปมองธามอีกเลย
บนรถเมล์ที่เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ อิงฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของธามและเมษาก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง แต่คราวนี้ ไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าและความตั้งใจแน่วแน่
"ฉันจะเข้มแข็ง" อิงฟ้าพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม"
เธอหลับตาลง พยายามจะลบภาพความทรงจำอันเลวร้ายออกไปจากหัว
"ความลับ... ความรัก... ดราม่า..."
เธอพึมพำคำเหล่านั้น ราวกับกำลังจะถอดบทเรียนจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชีวิตของฉันได้อีกต่อไป"
เธอเปิดตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววของความเด็ดเดี่ยวและความหวัง
"ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร... ฉันจะเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวของฉันเอง"
รถเมล์ยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้า มุ่งหน้าสู่อนาคตที่ยังมืดมน แต่สำหรับอิงฟ้าในตอนนี้ เธอเชื่อมั่นว่า เธอจะสามารถก้าวผ่านมันไปได้
ในคืนใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก