“ถอยไป!” เสียงกรีดร้องของอิงฟ้าดังขึ้นราวกับจะฉีกกระชากความเงียบของค่ำคืน เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาเป็นทาง แต่ในเวลานั้น ความเจ็บปวดทางกายกลับน้อยนิดเมื่อเทียบกับความปวดร้าวที่กำลังกัดกินหัวใจ ธามยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ความเย็นชาที่แทรกซึมเข้ามาในดวงตาคู่นั้น ทำให้โลกทั้งใบของอิงฟ้าสั่นคลอน
“ถอยไป ธาม! อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ!” เธอกระแอมไอ พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิงไปกับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยจากปากของเมษา เพื่อนรักที่กลายเป็นศัตรูชั่วร้าย เมษา... ชื่อนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของอิงฟ้า ราวกับเสียงกระซิบจากนรกที่บอกเล่าถึงแผนการอันแยบยลที่วางซ้อนกันมานานหลายปี
“อิงฟ้า... ฟังฉันก่อน” ธามเอ่ยเสียงแหบพร่า เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมาราวกับจะคว้ามือเธอไว้ แต่ก็ชะงักไปเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของเธอ
“ฟังอะไรอีก! ฉันไม่ต้องการฟังอะไรจากคนอย่างนายอีกแล้ว!” อิงฟ้าสะบัดหน้าหนี น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้ม “นายหลอกฉันมาตลอด! หลอกฉันว่าเป็นรักแท้ แต่จริงๆ แล้วนายกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือ! เป็นเครื่องมือที่จะทำลายครอบครัวฉัน! ทำลายทุกอย่างที่ฉันรัก!”
ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายซ้ำเข้ามาในหัวของอิงฟ้า ภาพที่ธามเข้ามาในชีวิตเธอ ราวกับแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในโลกที่มืดมิดของเธอ เขาอ่อนโยน เขาเข้าใจเขาเป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยใฝ่ฝัน แต่บัดนี้… ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงภาพลวงตาที่สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกล่อเธอ
“มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ อิงฟ้า” ธามพยายามอธิบาย เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “ฉัน… ฉันถูกบังคับ”
“ถูกบังคับ? บังคับให้หักหลังฉัน? บังคับให้เล่นละครตบตาฉันมาตลอดงั้นเหรอ!” อิงฟ้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลพรากจนมองเห็นภาพเบื้องหน้าไม่ชัดเจน “นายมันเห็นแก่ตัว! นายมันเป็นแค่ไอ้คนทรยศ!”
“มันเป็นแผนการของพ่อฉัน!” ธามตะโกนเสียงดัง ความลับที่เก็บงำไว้มานานถูกระเบิดออกมาอย่างไม่อาจควบคุม “พ่อของฉัน… พ่อของฉันเป็นคนสั่งให้ฉันทำทุกอย่าง! เขาต้องการทำลายครอบครัวเธอ เพราะ… เพราะเรื่องในอดีต!”
อิงฟ้าอึ้ง เธอจ้องมองธามอย่างไม่เชื่อสายตา “เรื่องในอดีต? เรื่องอะไร?”
“เรื่องที่พ่อของเธอ… พ่อของเธอเคยทำร้ายพ่อของฉัน” ธามเล่าด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “พ่อของฉัน… เขาเสียชีวิตไปแล้วนะ อิงฟ้า! เขาตายเพราะความแค้นที่พ่อเธอฝังใจเอาไว้! พ่อของฉัน… เขาอยากแก้แค้นให้พ่อของเขา… และฉัน… ฉันก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่เขาใช้”
ความจริงที่ถูกเปิดเผยในครั้งนี้หนักหนาสาหัสยิ่งกว่าที่อิงฟ้าเคยคาดคิด เธอคิดว่าเธอรู้ความจริงทั้งหมดแล้วเมื่อเมษาเปิดเผยแผนการของเธอ แต่บัดนี้… เธอกลับรู้ว่ายังมีอีกมิติหนึ่งของความจริงที่ซับซ้อนและดำมืดกว่านั้น
“พ่อของฉัน… ทำร้ายพ่อของนาย?” อิงฟ้าพึมพำเสียงเบา ราวกับจะถามตัวเอง “ฉัน… ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย”
“ใช่… มันเป็นความลับที่ถูกปกปิดมานาน” ธามมองอิงฟ้าด้วยแววตาที่เจ็บปวด “พ่อของฉัน… เขาไม่เคยให้อภัยพ่อเธอเลย เขาจึงวางแผนทั้งหมดนี้… ตั้งแต่แรก… ตั้งแต่ที่ฉันเจอเธอ… พ่อของฉันก็สั่งให้ฉันเข้าหาเธอ… เพื่อใช้เธอเป็นส่วนหนึ่งของการแก้แค้น… เพื่อทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรัก”
น้ำตาของอิงฟ้าร่วงหล่นลงบนพื้นอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดของธาม ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังยังคงแผดเผา แต่ในขณะเดียวกัน ความสงสารและความเข้าใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอ
“แล้ว… แล้วความรู้สึกของนายล่ะ ธาม?” อิงฟ้าถามเสียงสั่นเครือ “ตลอดเวลาที่ผ่านมา… ที่นายอยู่กับฉัน… นายเคยรักฉันบ้างไหม?”
ธามนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่ทำให้อิงฟ้าใจหาย “ฉัน… ฉันเคย… แต่… แต่ฉันไม่สามารถต้านทานคำสั่งของพ่อได้”
“ไม่สามารถต้านทาน?” อิงฟ้าหัวเราะอย่างเยาะเย้ย “นายกำลังจะบอกว่า… ตลอดเวลาที่ผ่านมา… ความรักของฉัน… ความรู้สึกของฉัน… มันไม่มีค่าอะไรเลยใช่ไหม?”
“ไม่! ไม่ใช่อย่างนั้น!” ธามรีบปฏิเสธ “ฉัน… ฉันรักเธอ อิงฟ้า! ฉันรักเธอจริงๆ! แต่… แต่ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร… ฉันกลัว… ฉันกลัวพ่อของฉัน…”
“กลัว?” อิงฟ้าพูดซ้ำคำนั้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง “นายกลัวพ่อของนาย… แล้วความรู้สึกของฉันล่ะ? นายไม่กลัวที่จะทำร้ายฉันงั้นเหรอ?”
คำถามนั้นทำเอาธามเงียบงัน เขาไม่สามารถหาคำตอบใดๆ มาอธิบายได้อีกต่อไป อิงฟ้ามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง เธอรู้ดีว่าเธอเองก็มีส่วนในการทำให้เรื่องราวเลวร้ายลง เธอมัวเมาอยู่กับความรักที่เธอคิดว่ามั่นคง จนมองข้ามความผิดปกติบางอย่างที่อาจเกิดขึ้น
“ฉัน… ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปมาก” ธามกล่าวเสียงแผ่วเบา “แต่… แต่ฉันอยากแก้ไขทุกอย่างนะ อิงฟ้า… ฉันอยากอธิบาย… อยากให้เธอเข้าใจ…”
“เข้าใจ?” อิงฟ้าถามอย่างเย็นชา “นายอยากให้ฉันเข้าใจว่านายเป็นแค่คนขี้ขลาดที่ยอมให้พ่อตัวเองควบคุมชีวิตงั้นเหรอ? นายอยากให้ฉันเข้าใจว่าความรักของนายมันมีค่าเท่ากับศูนย์งั้นเหรอ?”
เธอส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง “ฉันไม่ต้องการอะไรจากนายอีกแล้ว ธาม… ไม่ต้องการคำอธิบาย… ไม่ต้องการคำขอโทษ… ไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้น”
อิงฟ้าหันหลังให้กับธาม เธอไม่สามารถทนมองใบหน้าของเขาได้อีกต่อไป ภาพของเมษาที่ยืนหัวเราะเยาะอยู่เมื่อครู่ ยังคงติดตาเธออยู่ ราวกับจะย้ำเตือนถึงความโง่เขลาของเธอเอง
“ฉันจะ… ฉันจะแก้แค้น… ฉันจะทำให้พวกแกชดใช้… ในสิ่งที่แกทำกับฉัน!” อิงฟ้าตะโกนก้อง ทิ้งท้ายประโยคสุดท้ายก่อนจะวิ่งหนีออกไป ทิ้งธามไว้เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดและความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา
แต่ในขณะที่อิงฟ้าวิ่งหนีไป เธอก็ยังคงได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบาของธามดังแว่วมา… “อิงฟ้า… ได้โปรด… อย่าไป…”
เสียงนั้น… มันเหมือนจะมีบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่มากกว่าแค่คำขอร้องธรรมดา… มีอะไรบางอย่างที่ธามยังคงปิดบังเธอไว้อีกหรือเปล่า? ความรู้สึกของอิงฟ้าสับสน เธอสับสนระหว่างความโกรธ ความเจ็บปวด และความเห็นใจที่ปะปนกันไป เธอรู้เพียงว่า… คืนนี้… คือจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ… และเธอจะต้องก้าวต่อไป… ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม
ในคืนใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก