"คำขอโทษของเธอ ไม่ได้ช่วยลบรอยแผลที่ฝังลึกในใจฉันได้เลยนะ ธาม" เสียงของอิงฟ้าสั่นเครือราวกับจะแตกสลายไปกับสายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านสวนดอกไม้ยามค่ำคืน ดวงดาวที่เคยส่องประกายสดใส กลับดูหม่นหมองในคืนนี้ ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในอกของเธอ ธามยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาเข้าใจดีว่าคำพูดไม่สามารถเยียวยาความเสียหายที่เกิดขึ้นได้ แต่เขาก็ไม่มีสิ่งอื่นใดจะมอบให้อีกแล้ว นอกเสียจากหัวใจที่ภักดีและคำสัญญาที่จะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีก
"ฉันรู้ อิงฟ้า… ฉันรู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว แต่วันเวลาที่ผ่านมา ฉันได้เรียนรู้… เรียนรู้ว่าชีวิตที่ไม่มีเธอ มันว่างเปล่าแค่ไหน การได้เห็นเธอทุกข์ทรมาน เพราะความผิดของฉัน มันกัดกินหัวใจฉันทุกวัน ทุกคืน" ธามทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นการเวก กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น กลับกลายเป็นกลิ่นที่บาดลึกเข้าไปในความทรงจำ "ฉันอาจจะเลว… อาจจะผิดพลาดมหันต์ แต่ขอให้เธอเชื่อเถอะว่า… ความรักที่ฉันมีให้เธอ มันจริงแท้เสมอมา"
อิงฟ้าหลับตาลง เธอสูดหายใจลึก พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมาในอก บทเรียนจากความเจ็บปวดครั้งก่อนสอนให้เธอรู้ว่า ความโกรธและความแค้นไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น การจมปลักอยู่กับอดีต จะมีแต่ทำให้เธออ่อนแอลงเรื่อยๆ เธอเปิดตาขึ้นมามองธาม ดวงตาคู่สวยสะท้อนแสงจันทร์ยามดึก "ธาม… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยเธอได้จริงๆ หรือเปล่า… หรือว่าฉันจะลืมเรื่องที่เธอเคยทำกับฉันได้ไหม… เรื่องที่เธอเคยเลือกเขา… เลือกเมษา"
คำว่า "เมษา" หลุดออกจากปากของอิงฟ้า ราวกับเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของธาม เขารู้ดีว่าเขาทำผิดกับอิงฟ้ามากแค่ไหน เขาเคยหลงผิดไปกับคำลวงของเมษา เขาเคยเชื่อในสิ่งที่เธอป้อนให้ จนเกือบจะสูญเสียคนที่เขารักไปตลอดกาล "ฉัน… ฉันไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้น อิงฟ้า ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง… แต่ฉันอยากให้เธอรู้… ว่าฉันไม่เคยรักเมษาเลย… มันเป็นแค่… ความเข้าใจผิด… เป็นสิ่งที่เมษาปั้นแต่งขึ้นมาทั้งหมด"
"ความเข้าใจผิดที่ทำให้เธอเกือบจะปล่อยมือจากฉัน… ความเข้าใจผิดที่ทำให้ฉันต้องเจ็บปวดจนแทบขาดใจ… ความเข้าใจผิดที่ทำให้ฉันเกือบจะเชื่อว่า… เธอไม่ได้รักฉันอีกต่อไปแล้ว" น้ำตาของอิงฟ้าไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว "ธาม… ฉันเหนื่อยเหลือเกิน… ฉันเหนื่อยกับการต้องหวาดระแวง เหนื่อยกับการต้องเดาใจ เหนื่อยกับการต้องแบกรับความรู้สึกที่มันหนักอึ้งเหลือเกิน"
ธามลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้าไปหาอิงฟ้าช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะถอยหนี เขายื่นมือออกไปสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ฉันขอโทษ… ที่ทำให้เธอต้องเหนื่อย… ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด… แต่ถ้าเธอให้โอกาสฉันอีกครั้ง… ฉันสัญญา… ว่าจะไม่ทำให้เธอต้องรู้สึกแบบนี้อีกเลย… ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า… ฉันคู่ควรกับความรักของเธอ… ฉันจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้หัวใจเธอแข็งแรงอีกครั้ง… เพื่อให้รอยร้าวที่เกิดขึ้น… มันประสานกันได้… อย่างมั่นคง"
อิงฟ้ามองเข้าไปในดวงตาของธาม เธอเห็นความจริงใจที่เปล่งประกายออกมา เธอเห็นความมุ่งมั่นที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อน เธอเคยคิดว่าเธอจะไม่มีวันกลับไปหาเขาได้อีกแล้ว หัวใจของเธอถูกหักอย่างแหลกละเอียดเกินกว่าจะซ่อมแซมได้ แต่การที่เขามายืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ ยื่นมือมาหาเธอพร้อมกับคำขอโทษที่จริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน มันทำให้เธอรู้สึกถึงประกายไฟเล็กๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในใจ
"ฉัน… ฉันไม่รู้เลยจริงๆ นะ ธาม ว่าจะทำยังไง" อิงฟ้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ความเชื่อใจมันไม่ใช่สิ่งที่สร้างกันได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อมันถูกทำลายไปแล้ว"
"ฉันเข้าใจ… ฉันเข้าใจดี" ธามพยักหน้า "ฉันจะรอ… ฉันจะรอจนกว่าเธอจะพร้อม… ฉันจะรอจนกว่าเธอจะแน่ใจ… ว่าเธอจะสามารถเชื่อใจฉันได้อีกครั้ง… แต่ขอให้เธอรู้ไว้… ว่าฉันจะไม่มีวันเดินจากไปไหน… ตราบใดที่เธอยังต้องการฉันอยู่"
เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน อันเป็นอ้อมแขนที่เธอคุ้นเคย อ้อมแขนที่เคยให้ความอบอุ่นและปลอดภัย แต่ครั้งนี้มันกลับมีความรู้สึกที่ซับซ้อนปะปนอยู่ ความเจ็บปวดจากอดีตยังคงตามหลอกหลอน แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
"ฉัน… ฉันขอเวลาคิดนะ ธาม" อิงฟ้ากระซิบเสียงเบาขณะที่ซบหน้ากับอกของเขา "ฉันต้องการเวลา… เพื่อทำความเข้าใจกับทุกอย่าง"
"ได้สิ… ฉันจะให้เวลาเธอ… เท่าที่เธอต้องการ" ธามลูบหลังเธอเบาๆ "แต่ขอให้จำไว้… ว่าหัวใจของฉัน… มันอยู่ที่เธอเสมอ… ไม่ว่านานแค่ไหนก็ตาม"
ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ภายใต้แสงจันทร์ ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่กำลังจะผลิดอกบานอีกครั้ง ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของความหวังที่จะเริ่มต้นใหม่ แม้รอยแผลเป็นจะยังคงอยู่ แต่ความพยายามที่จะประสานใจกัน อาจเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม… หรืออาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่งดงาม ก่อนที่พายุลูกใหม่จะโหมกระหน่ำเข้ามา
แต่แล้ว… เสียงโทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้น เขาผละออกจากอิงฟ้าเล็กน้อย มองไปที่หน้าจอด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหล… ครับ… อะไรนะครับ… เกิดอะไรขึ้น… ตอนนี้เลยเหรอ"
สีหน้าของธามเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างรวดเร็ว มือที่เคยโอบกอดอิงฟ้าอยู่ ค่อยๆ คลายออก "อิงฟ้า… ฉัน… ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้"
"เกิดอะไรขึ้นคะ?" อิงฟ้าถามด้วยความกังวล
"มีเรื่องด่วน… ที่บริษัท… ฉันต้องรีบไป" ธามพูดอย่างร้อนรน "ฉัน… ฉันจะติดต่อเธอกลับไปนะ"
ก่อนที่อิงฟ้าจะได้ถามอะไรเพิ่มเติม ธามก็รีบวิ่งออกไปจากสวนดอกไม้ ทิ้งให้อิงฟ้าอยู่เพียงลำพัง กับความสับสนและคำถามที่ยังค้างคาใจ… เกิดอะไรขึ้นกับธาม… และเรื่องด่วนที่บริษัทนั้น… เกี่ยวข้องกับเธอหรือเปล่า… หรือว่า… ความสุขที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้น… กำลังจะถูกพายุลูกใหม่พัดพาไปอีกครั้ง…
ในคืนใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก