แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของฟ้าใส ทำให้บรรยากาศดูสดใสขึ้น แต่ภายในใจของเธอกลับยังคงอึมครึม เธอถอนหายใจยาว พลางก้มลงมองแบบร่างอาคารที่อยู่ตรงหน้า
“โปรเจกต์เซเรนิตี้ กรุ๊ป…” เธอพึมพำกับตัวเอง “นี่คือโอกาสที่ธีร์ขอ… และฉันก็ดันให้โอกาสเขาไปอีกจนได้”
การตัดสินใจให้ธีร์เข้ามามีส่วนร่วมในโปรเจกต์นี้ เป็นสิ่งที่ฟ้าใสยังคงตั้งคำถามกับตัวเองอยู่ทุกวัน เธอรู้ดีว่ามันเสี่ยง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่า ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ ที่จะเห็นธีร์กลับมาเป็นคนเดิม
“สวัสดีครับคุณฟ้าใส” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมอง ก็พบกับธีร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ประตูห้องทำงานของเธอ
“คุณธีร์” เธอทักทายเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ให้เป็นปกติ “มาแล้วเหรอคะ”
“ครับ” ธีร์ยิ้มให้เธอเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่คุ้นเคย แต่มันก็ยังมีร่องรอยของความไม่สบายใจซ่อนอยู่ “ผมขอโทษที่มาช้าไปหน่อย”
“ไม่เป็นไรค่ะ” ฟ้าใสบอก “เรายังพอมีเวลา”
เธอผายมือเชิญให้ธีร์เข้ามาในห้องทำงาน “เชิญค่ะ เรามาเริ่มงานกันเลยดีกว่า”
ธีร์เดินเข้ามาในห้องทำงานของฟ้าใส เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างสำรวจ การตกแต่งที่เรียบง่าย แต่ดูมีรสนิยม สะท้อนถึงตัวตนของฟ้าใสได้เป็นอย่างดี
“ที่นี่… บรรยากาศดีนะครับ” ธีร์เอ่ยชม
“ขอบคุณค่ะ” ฟ้าใสยิ้มบางๆ “ฉันชอบที่นี่ มันช่วยให้ฉันมีสมาธิ”
ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันเกี่ยวกับรายละเอียดของโปรเจกต์ สถาปัตยกรรมที่ซับซ้อน ความท้าทายในการออกแบบ และวิสัยทัศน์ของลูกค้า
ยิ่งพูดคุยกันมากเท่าไหร่ ฟ้าใสก็ยิ่งรู้สึกว่า ธีร์ยังคงเป็นสถาปนิกที่เก่งกาจอย่างที่เธอเคยรู้จัก เขาฉลาด มีวิสัยทัศน์ และสามารถนำเสนอไอเดียใหม่ๆ ที่น่าสนใจได้อย่างต่อเนื่อง
“ผมว่า… เราลองพิจารณาการใช้โครงสร้างแบบ ‘Brise-soleil’ เพิ่มเติมนะครับ” ธีร์เสนอแนะ “มันจะช่วยลดความร้อนจากแสงแดด และยังเพิ่มความสวยงามให้กับตัวอาคารด้วย”
ฟ้าใสพยักหน้าเห็นด้วย “เป็นไอเดียที่ดีค่ะ ฉันก็คิดเหมือนกัน แต่ยังหาข้อสรุปที่ลงตัวไม่ได้”
ทั้งสองเริ่มลงลึกในรายละเอียดของการออกแบบ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างออกรสออกชาติ จนบางครั้งก็ลืมไปว่า พวกเขาเคยมีอดีตที่เจ็บปวดต่อกัน
ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นจากการทำงานร่วมกัน ทำให้ความรู้สึกเก่าๆ เริ่มกลับมาวนเวียนในใจของฟ้าใส แม้จะมีความระแวงและความไม่ไว้วางใจอยู่บ้าง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เธอยังคงมีความรู้สึกดีๆ ต่อธีร์อยู่ลึกๆ
บางครั้ง เมื่อธีร์ก้มลงมองแบบร่างที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาที่อยู่ใกล้ๆ ก็ทำให้หัวใจของฟ้าใสเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามจะหลบสายตาของเขา แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน
“คุณฟ้าใส… คุณโอเคไหมครับ?” ธีร์ถาม เมื่อสังเกตเห็นว่าฟ้าใสดูเหมือนจะเหม่อลอยไป
ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย “คะ? เอ่อ… ค่ะ ฉันโอเค” เธอตอบรับอย่างติดๆ ขัดๆ
ธีร์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ถ้ามีอะไร… บอกผมได้นะครับ”
คำพูดของเขาทำให้ฟ้าใสรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็อดที่จะคิดถึงอดีตไม่ได้
“คุณธีร์… เรื่องของเรา…” ฟ้าใสเริ่มพูดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ธีร์รีบหยุดเธอ “ผมรู้ครับว่าเรื่องของเรามันยังค้างคาอยู่” เขาพูดเสียงเบา “แต่… ตอนนี้ผมอยากจะโฟกัสที่โปรเจกต์นี้ให้ดีที่สุดก่อนนะครับ”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ?” ฟ้าใสถาม
ธีร์มองเธออย่างจริงจัง “หลังจากนั้น… เราค่อยมาคุยกัน”
บรรยากาศในห้องทำงานกลับมาเงียบลงอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
ในขณะเดียวกัน อรก็กำลังรอคอยเวลาของเธออยู่ เธอรู้ดีว่าฟ้าใสกำลังเริ่มใจอ่อนให้กับธีร์อีกครั้ง และนั่นคือสิ่งที่เธอไม่ต้องการให้เกิดขึ้น
อรแอบสืบเรื่องโปรเจกต์เซเรนิตี้ กรุ๊ป มาตลอด เธอรู้ดีว่าโปรเจกต์นี้สำคัญกับฟ้าใสมากแค่ไหน และเธอรู้ดีว่า ธีร์กำลังจะได้กลับมาใกล้ชิดกับฟ้าใสอีกครั้ง
“ไม่ ไม่มีทาง” อรพึมพำกับตัวเอง “ฉันไม่มีวันยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด”
เธอกำลังวางแผนบางอย่างที่จะใช้โปรเจกต์นี้เป็นเครื่องมือในการทำลายความสัมพันธ์ของฟ้าใสและธีร์
เย็นวันนั้น ฟ้าใสและธีร์ยังคงทำงานกันอยู่ในออฟฟิศของฟ้าใส แม้ว่าเวลาทำงานจะหมดลงไปแล้วก็ตาม
“ฉันว่า วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีไหมคะ” ฟ้าใสกล่าว “เราจะได้กลับไปพักผ่อน”
“ครับ” ธีร์พยักหน้าเห็นด้วย “พรุ่งนี้เราค่อยมาต่อกัน”
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะแยกย้ายกัน ธีร์ก็หยุดนิ่งไป เขากำลังจะเดินออกจากออฟฟิศ แต่แล้ว เขาก็หันกลับมามองฟ้าใส
“ฟ้าใส…” เขาเอ่ยชื่อเธออย่างแผ่วเบา “ผม… ผมรู้สึกดีนะครับที่ได้กลับมาทำงานร่วมกับคุณอีกครั้ง”
ฟ้าใสยิ้มบางๆ “ฉันก็รู้สึกเหมือนกันค่ะ”
ธีร์มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ผม… ผมหวังว่าสักวัน… เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้”
คำพูดของเขาทำให้ฟ้าใสใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี
“ฉันก็หวังค่ะ ธีร์” เธอตอบรับอย่างอึ้งๆ
ธีร์ยิ้มให้เธออีกครั้ง ก่อนที่จะเดินออกจากออฟฟิศไป ทิ้งให้ฟ้าใสยืนอยู่ลำพัง ท่ามกลางความรู้สึกที่ปะปนกันไปมา
เธอรู้ดีว่า ความใกล้ชิดที่กลับมานี้ อาจจะนำพาอันตรายมาสู่เธออีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดที่จะมีความสุขไม่ได้ ที่อย่างน้อย เธอก็ได้เห็นรอยยิ้มของธีร์อีกครั้ง
แต่แล้ว… ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของฟ้าใสก็สั่นขึ้น ข้อความจากอรปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
‘พี่ฟ้าใสคะ… คืนนี้พี่ธีร์ไปหาอรนะคะ… เรากำลัง ‘ทบทวน’ ความสัมพันธ์ของเรากัน… หวังว่าพี่ฟ้าใสจะมีความสุขนะคะ’
ข้อความนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของฟ้าใส เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ภาพความทรงจำเมื่อคืนวันเก่าๆ หวนกลับมาอีกครั้ง น้ำตาไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
“อร… เธอ… เธอทำแบบนี้กับฉันอีกแล้วเหรอ?”
สถาปนิกที่เศร้าที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก