ตอนที่ 1 — ราตรีไร้ชื่อ

เลือดที่ไหลซึมผ่านผ้าพันแผลสดที่พันรอบขมับ ประท้วงความเจ็บปวดที่แล่นริ้วทุกครั้งที่ขยับเปลือกตา ‘ชนม์’ สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายราวกับแก้วที่แตกละเอียด ร่างกายปวดร้าวไปทั้งร่าง ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ที่เคยผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน ‌กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ไม่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ ราวกับจะตอกย้ำว่านี่ไม่ใช่ห้องพักในค่ายทหารที่เขาคุ้นเคย

เขาพยายามขยับกาย แต่ก็พบว่าถูกพันธนาการไว้ด้วยแขนเรียวเล็กที่โอบรอบเอวอยู่ สัญชาตญาณทหารสั่งให้สะบัดออกทันที แต่ความอ่อนแรงกลับทำให้การเคลื่อนไหวนั้นไร้ประสิทธิภาพ ​เขาค่อยๆ หันศีรษะไปทางต้นเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ... หญิงสาวแปลกหน้า ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดกับแผ่นอกของเขา ใบหน้าสวยหวานซุกซบอยู่บนบ่า ใบหน้าของเธอไม่ได้แสดงถึงความโกรธแค้น หรือความหวาดกลัว แต่กลับดูสงบนิ่ง ‍ราวกับว่าการที่เธออยู่ตรงนี้ เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุดในโลก

ชนม์เบิกตากว้าง ความทรงจำของเมื่อคืนพร่าเลือนราวกับหมอกหนาที่ปกคลุมทุ่งนา เขาจำอะไรไม่ได้เลย นอกจากภาพการปะทะ เสียงตะโกน และความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาจนทุกอย่างดับวูบไป เขากระชับกล้ามเนื้อแน่น ‌พยายามนึกย้อนกลับไป แต่สมองกลับว่างเปล่า มีเพียงความรู้สึกผิดประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก ความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน... ความรู้สึกที่เกิดจากการกระทำที่เขาจำไม่ได้

มือหยาบกร้านของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดของหญิงสาวอย่างไม่รู้ตัว สัมผัสที่อ่อนนุ่มและอบอุ่นผิดกับผิวหนังที่แข็งกระด้างของทหารที่เขาคุ้นเคย เสียงหัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่ข้างหู ราวกับจะปลอบประโลมเขาให้สงบลง ‍แต่มันกลับยิ่งทำให้ความสับสนในใจของชนม์ทวีคูณ เขาเป็นใคร? เกิดอะไรขึ้น? และผู้หญิงคนนี้คือใคร? คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาอย่างไร้คำตอบ

ด้วยความพยายามสุดท้าย เขาค่อยๆ ดึงแขนของเธอออกจากตัวอย่างแผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ หญิงสาวพลิกตัวเล็กน้อย ​ซบหน้าเข้ากับหมอนนุ่มๆ แต่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา ร่างกายที่ปราศจากเสื้อผ้าทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขาค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ความปวดร้าวแล่นไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเต็มไปด้วยความทรมาน เขาเหลือบมองไปรอบๆ ​ห้อง เป็นห้องนอนที่หรูหราผิดคาด แต่ก็ดูอบอุ่นและเป็นระเบียบเรียบร้อย

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา เผยให้เห็นฝุ่นละอองเล็กๆ ที่กำลังลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เขาเดินโซเซไปยังหน้าต่าง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ออก เผยให้เห็นร่องรอยฟกช้ำตามร่างกายที่ชัดเจนขึ้น ​เขาพยายามค้นหาความทรงจำที่หายไปในทุกอณูของร่างกาย แต่ยิ่งค้นหาก็ยิ่งพบเพียงความว่างเปล่า

เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็ว ชุดทหารที่คุ้นเคย ทำให้เขารู้สึกมั่นคงขึ้นมาเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้น ความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นก็ยังคงเกาะกินจิตใจ เขาไม่เคยเป็นคนแบบนี้ ไม่เคยปล่อยปละละเลยตัวเองจนถึงขั้นจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเป็นนายทหารผู้มากฝีมือ เป็นที่พึ่งของหน่วย และเป็นที่เคารพของผู้ใต้บังคับบัญชา แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในร่างกายตัวเอง

เสียงท้องร้องประท้วงดังขึ้น ทำให้เขารู้สึกถึงความหิวที่รุนแรง เขาเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดน้ำเปล่ามาดื่มอย่างกระหาย ก่อนจะวางแผนการต่อไป เขาต้องออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุดก่อนที่เธอจะตื่นขึ้นมา และก่อนที่ใครจะมาพบเขาในสภาพนี้

เมื่อแต่งตัวเสร็จ ชนม์มองสำรวจตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่อยู่เหนือโต๊ะเครื่องแป้ง ภาพสะท้อนคือชายหนุ่มในเครื่องแบบทหาร ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าและสับสน ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น บัดนี้กลับมีแววของความหวาดหวั่นและความไม่แน่ใจ

เขาตัดสินใจไม่ปลุกหญิงสาว เขาเดินออกจากห้องนอนอย่างเงียบเชียบที่สุด ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกผิดที่หนักอึ้ง และคำถามมากมายที่ยังคงค้างคาใจ เขาปิดประตูห้องเบาๆ พยายามจะก้าวออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากประตูหลักของอพาร์ตเมนต์ ทันใดนั้นเอง ประตูห้องข้างๆ ก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึง เมื่อเห็นเขา... ‘ชนม์’

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง ไม่ใช่การพบกันโดยบังเอิญ แต่เป็นแววตาของหญิงสาวคนนั้น ที่มองมาที่เขาด้วยความเกลียดชัง และความอาฆาตแค้นที่ฉายชัด... ราวกับว่าเธอรู้จักเขาดี และรอคอยโอกาสที่จะแก้แค้น!