สายลมยามบ่ายพัดผ่านใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นถนน สาดล้อรถบัสคันใหญ่ให้กระพือขึ้นเล็กน้อย ‘ชนม์’ นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ความทรงจำที่ขาดหายไปยังคงเป็นปริศนาที่ค้างคาอยู่ในใจ ยิ่งพยายามค้นหา ยิ่งพบเพียงความว่างเปล่า เขาตัดสินใจที่จะออกจากอพาร์ตเมนต์แห่งนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง และเพื่อกลับไปสืบหาความจริงด้วยตัวเอง
เขาขับรถกลับไปยังค่ายทหารที่คุ้นเคย แต่บรรยากาศรอบตัวกลับดูแปลกตาไป ราวกับว่าเขาเพิ่งกลับมาจากต่างแดน หลังจากหายสาบสูญไปนาน แต่สิ่งที่น่าแปลกใจยิ่งกว่า คือการต้อนรับที่เขาได้รับ... มันไม่ใช่การต้อนรับที่อบอุ่นตามปกติ แต่กลับเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และความสงสัยจากเพื่อนร่วมงาน
“ท่านผู้กอง! ท่านกลับมาแล้ว!” เสียงทักทายที่ดังขึ้นทำให้ชนม์หันไปมอง เป็น ‘ร้อยเอกธน’ นายทหารรุ่นน้องที่เขาคุ้นเคย “พวกเราคิดว่าท่าน... หายไปไหนเสียแล้ว”
ชนม์ขมวดคิ้ว “หายไปไหน? ผมก็อยู่ของผมปกตินี่”
ร้อยเอกธน มองชนม์ด้วยความไม่เข้าใจ “ปกติที่ไหนครับท่าน! ท่านหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืนวันศุกร์... จนพวกเราแจ้งความคนหายเมื่อวานนี้เอง!”
ชนม์ชะงัก เขาจำได้ว่าเมื่อคืนวันศุกร์คือคืนที่เกิดเรื่อง... คืนที่เขาเสียความทรงจำ เขาหายตัวไปจริงๆ หรือ? แล้วทำไมเขาถึงจำไม่ได้?
“ผม... ผมแค่ไปพักผ่อนมาน่ะ” ชนม์พยายามหาคำแก้ตัว “คงจะปิดเครื่องติดต่อไม่ได้”
ร้อยเอกธน พยักหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก “แต่... ท่านครับ มีคนมาหาท่านเมื่อเช้านี้ครับ เป็นผู้หญิง... เธอถามหาท่าน”
“ผู้หญิง? เป็นใคร?” ชนม์ถามอย่างร้อนรน
“เธอ... เธอไม่บอกชื่อครับท่าน แต่เธอพูดจาแปลกๆ เหมือนจะรู้จักท่านดี” ร้อยเอกธน พูดเสียงอ่อย “และเธอบอกว่า... เธอจะกลับมาอีก”
ชนม์รู้สึกใจหายวาบ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว ความจริงที่เมญ่าพูดเมื่อเช้า... “ฉันจะทำให้คุณรู้ว่าการทำลายชีวิตคนอื่น มันต้องชดใช้ด้วยอะไร” มันกำลังจะกลายเป็นความจริงหรือไม่?
เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในวันนั้น พยายามสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับตัวเอง และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่พบอะไรที่น่าสงสัย หรือผิดปกติไปจากเดิม เขายังคงเป็นนายทหารผู้มากฝีมือที่ทุกคนไว้ใจ และไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เขาหายตัวไป
จนกระทั่งตกเย็น ขณะที่ชนม์กำลังเดินออกจากค่ายทหาร สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่ง จอดนิ่งอยู่ริมถนน ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนคุยกันอยู่... และผู้หญิงคนนั้น... คือ ‘เมญ่า’!
หัวใจของชนม์เต้นแรงอีกครั้ง เขาไม่คิดว่าเขาจะได้พบเธออีกเร็วขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น... เธอกำลังคุยอยู่กับใคร? เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ขึ้น พยายามที่จะฟังบทสนทนาของพวกเขา
“แน่ใจนะว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว?” ชายคนนั้นถามเมญ่า เสียงทุ้มต่ำ “พร้อมแล้วค่ะ” เมญ่าตอบ เสียงหนักแน่น “รอแค่เวลาเท่านั้น” “ดีมาก” ชายคนนั้นยิ้มอย่างพอใจ “จำไว้... ถ้าแผนผิดพลาด เราสองคนจะไม่มีที่ยืน” “ฉันรู้ค่ะ” เมญ่าตอบ “แต่ครั้งนี้... มันจะไม่มีวันผิดพลาด”
บทสนทนานี้ทำให้ชนม์รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง อะไรคือแผน? แผนอะไรที่เมญ่ากำลังจะทำ? และใครคือชายคนนั้น?
ทันใดนั้นเอง เมญ่าก็หันมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นชนม์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ชายที่ยืนข้างๆ เธอก็หันมาเช่นกัน ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นทันที
“ชนม์! คุณมาทำอะไรที่นี่?” เมญ่าถามเสียงตกใจ “ผม... ผมเห็นคุณ” ชนม์พูดเสียงแหบพร่า “คุณกำลังคุยกับใคร?” “คุณไม่เกี่ยวอะไรด้วย” ชายคนนั้นตอบเสียงเย็นชา “กลับไปซะ”
แต่ชนม์ไม่สนใจคำพูดของชายคนนั้น เขามองตรงไปที่เมญ่า “คุณกำลังจะทำอะไร? คุณกำลังวางแผนอะไร?”
เมญ่ามองชนม์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความสงสาร และความเด็ดเดี่ยวปะปนกันอยู่ “ฉันจะทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ” เธอตอบ “เพื่อชดเชยสิ่งที่ครอบครัวของฉันต้องเสียไป”
“ครอบครัวของคุณ?” ชนม์ถาม “คุณหมายถึงอะไร? ผมทำอะไรกับครอบครัวของคุณ?”
เมญ่าเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “คุณ... คุณจำไม่ได้จริงๆ เหรอ?” เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน... และฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ!”
ก่อนที่ชนม์จะได้เอ่ยอะไรออกไป ชายคนนั้นก็คว้าแขนของเมญ่าไว้ “ไปกันได้แล้ว” เขาพูดเสียงเข้ม “อย่าเสียเวลาอยู่กับคนที่ไม่รู้จักเรา”
เมญ่าหันกลับไปมองชนม์เป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่น และความเศร้าสร้อย “เตรียมตัวรับผลกรรมไว้ให้ดี... ชนม์” เธอกล่าวจบ ก็ถูกชายคนนั้นดึงตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ชนม์ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง มองตามรถยนต์คันสีดำที่ค่อยๆ เลือนหายไปในฝุ่นควัน เขาไม่เข้าใจอะไรเลย แต่เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เมญ่าไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เขาบังเอิญไปนอนด้วยเมื่อคืนนี้... แต่เธอคือคนที่กำลังจะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล
และในขณะที่เขาพยายามจะประมวลผลทั้งหมดนี้ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็แผดร้องขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย ชนม์กดรับสายด้วยความลังเล
“ชนม์...” เสียงที่ดังมาจากปลายสาย เย็นชา และเฉียบขาด “ฉันมีข่าวร้าย... และข่าวดี”
ชนม์ขมวดคิ้ว “ข่าวอะไร?”
“ข่าวร้ายก็คือ... แผนของเมญ่ากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว” เสียงนั้นหยุดไปชั่วครู่ ราวกับจะรอให้ชนม์ตั้งสติ “ส่วนข่าวดีก็คือ... ฉันจะช่วยคุณ”
ชนม์นิ่งอึ้ง ไม่เข้าใจว่าใครกำลังพูดอยู่ และทำไมเขาถึงบอกว่าเขาจะช่วยเขา... แต่แล้ว เสียงนั้นก็พูดต่อ ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ชนม์รู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงกระดูก
“เพราะฉัน... คือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่งทุกอย่าง... และฉันก็คือคนที่รอคอยโอกาสแก้แค้นคุณมานานแสนนาน... นายพลชนม์”
เมื่อนายพลลืมความทรงจำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก