ตอนที่ 10 — เศษเสี้ยวความจริง

"ใครกันที่กล้าปลุกฉันขึ้นมาจากหลุมพรางแห่งความมืดมิด?" เสียงกระซิบแผ่วเบา ก้องกังวานอยู่ในห้วงสมองของชนม์ ราวกับเสียงเพรียกจากอดีตอันเลือนราง เขาขยับตัวอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าคือความว่างเปล่าภายใน หัวสมองที่เคยเฉียบคม ‌เคยเต็มไปด้วยแผนการรบอันแยบยล บัดนี้กลับมีเพียงหมอกหนาทึบคลุมเคลือ สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงสัญชาตญาณดิบ และความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายต่อเมญ่า สถาปนิกสาวผู้เข้ามาเติมเต็มช่องว่างในชีวิตอันไร้สีสันของเขา

เช้านี้ อากาศในคฤหาสน์หรูที่ดูเหมือนจะกลายเป็นบ้านของเขาไปแล้ว ช่างสดชื่นผิดปกติ ดวงอาทิตย์สาดแสงลอดผ่านม่านลูกไม้บางเบา ​สร้างลวดลายระยิบระยับบนพื้นไม้ขัดเงา ชนม์ลุกขึ้นยืนด้วยขาที่ยังคงไม่มั่นคงนัก เขาเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังสวนกว้างที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ทุกอย่างดูสงบ แต่ภายในใจของเขากลับกำลังปั่นป่วน ร่างกายของเขาถูกปลุกให้ตื่น แต่จิตใจยังคงหลับใหลอยู่ในฝันร้ายที่เขาจำไม่ได้

"คุณชนม์คะ ‍ทานอาหารเช้าได้แล้วค่ะ" เสียงใสของเมญ่าดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเธอที่หน้าประตูห้องนอน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วงระคนความรักที่เขารับรู้ได้ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกผิด สารภาพตามตรง เขาไม่รู้ว่าเขาคู่ควรกับความรักนี้หรือไม่ ความทรงจำที่หายไปเปรียบเสมือนกำแพงที่กั้นเขาออกจากโลกแห่งความจริง และยิ่งเขาพยายามนึกถึงเท่าไหร่ ‌มันยิ่งดูเหมือนจะถอยห่างออกไป

"ขอบคุณครับ" เขาตอบรับเสียงเรียบ พยายามฝืนยิ้มให้เธอ เมญ่าเดินเข้ามาใกล้ วางถาดอาหารเช้าลงบนโต๊ะเล็กๆ ข้างเตียง "วันนี้ดูดีขึ้นนะคะ" เธอกล่าวพลางยื่นมือมาสัมผัสหน้าผากของเขาอย่างอ่อนโยน

"ผมรู้สึกดีขึ้น" ‍เขาตอบ พยายามหลบสายตาเธอ "แต่มันก็ยัง... ไม่เต็ม"

เมญ่าถอนหายใจเบาๆ "ไม่เป็นไรค่ะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะคะ" ​เธอรู้ดีว่าการสูญเสียความทรงจำนั้นทรมานเพียงใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนอย่างชนม์ที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ

หลังจากทานอาหารเช้า ชนม์ตัดสินใจที่จะออกไปสำรวจคฤหาสน์แห่งนี้อีกครั้ง เขาเดินไปตามโถงทางเดินที่กว้างขวาง จิตใจล่องลอยไปกับภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาเป็นพักๆ เหมือนภาพยนตร์ฉายซ้ำ แต่ทุกครั้งที่ภาพชัดเจนขึ้น ​มันกลับนำมาซึ่งความสับสนและคำถามมากกว่าคำตอบ เขาเดินผ่านห้องทำงานที่ดูโอ่อ่า ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา เขาจำได้ว่าเคยอยู่ที่นี่บ่อยครั้ง แต่ความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำในห้องนี้กลับเลือนราง

ในระหว่างที่เขากำลังสำรวจห้องทำงานอย่างละเอียด สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้เก่าแก่ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักลับ กล่องใบนั้นดูธรรมดา แต่มีบางอย่างเกี่ยวกับมันที่ดึงดูดความสนใจของเขา ​มือของเขาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบกล่องออกมา เปิดฝาออกอย่างระมัดระวัง

ภายในกล่องใบนั้นเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ ภาพถ่าย และสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ที่ดูมีความหมายต่อเจ้าของ ชนม์หยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นเอกสารลับที่เต็มไปด้วยรหัสและตัวย่อที่เขาคุ้นเคย รหัสที่เกี่ยวกับการปฏิบัติการทางทหาร ชื่อของโครงการที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน "ปฏิบัติการเงาจันทรา" เขาพึมพำกับตัวเอง

เมื่อเขามองลึกลงไปในเอกสาร เขาก็พบกับรายชื่อของบุคคลที่เกี่ยวข้อง และสิ่งที่ทำให้เขาตกใจจนแทบยืนไม่อยู่ คือชื่อของเมญ่าที่ปรากฏอยู่ในเอกสารนั้นด้วย ไม่ใช่ในฐานะคนรัก หรือคนรู้จักทั่วไป แต่ในฐานะ "เป้าหมาย"

หัวใจของชนม์เต้นแรง เขาพลิกเอกสารไปมา พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว สมองที่เคยมีแต่ความว่างเปล่า บัดนี้กลับมีประกายไฟแห่งความสงสัยคุกรุ่นขึ้นมา เอกสารบางแผ่นมีบันทึกย่อที่เขียนด้วยลายมือของเขาเอง ข้อความเหล่านั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและเฉียบขาด บ่งบอกถึงแผนการบางอย่างที่ซับซ้อน และดูเหมือนว่าเมญ่าจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนนั้น

"เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ภาพของเมญ่าที่สดใส รอยยิ้มของเธอ แววตาที่เต็มไปด้วยความรัก... มันขัดแย้งกับข้อความในเอกสารเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง

เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา มันเป็นรูปของเขาในชุดเครื่องแบบทหาร ยืนอยู่ข้างหญิงสาวนิรนามคนหนึ่ง ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเย็นชา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ชนม์พยายามนึกว่าเธอเป็นใคร แต่ก็ไม่สามารถระลึกได้ ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แล่นผ่านเข้ามาในหัว มันเป็นความรู้สึกผิด และความกลัว

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" เขาถามตัวเอง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น เขาหยิบเอกสารและสิ่งของอื่นๆ ในกล่องขึ้นมาดูอีกครั้ง พยายามหาคำตอบที่ชัดเจนกว่านี้ แต่ยิ่งเขาหาเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้เขาจมดิ่งลงไปในวังวนของปริศนา

ขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความคิดอันสับสนนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "คุณชนม์คะ คุณอยู่ในห้องนั้นนานแล้วนะคะ เป็นอะไรรึเปล่าคะ?" เสียงของเมญ่าดังมาจากอีกฝั่งของประตู

ชนม์สะดุ้งตกใจ เขารีบเก็บเอกสารทั้งหมดกลับเข้ากล่อง และซ่อนมันไว้ในที่เดิม เขาพยายามรวบรวมสติ ก่อนจะตอบกลับไป "ไม่เป็นไรครับ ผมแค่... กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่"

"แล้วจะออกมาทานข้าวเย็นนะคะ" เมญ่าตอบรับ ก่อนที่เสียงฝีเท้าของเธอจะค่อยๆ หายไป

ชนม์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความคิดของเขาสับสนปนเป เขาไม่รู้ว่าควรจะบอกเมญ่าเกี่ยวกับสิ่งที่เขาพบเจอหรือไม่ ความจริงที่เขาเห็นมันโหดร้ายเกินกว่าจะรับได้ และเขากลัวว่ามันจะทำลายความสัมพันธ์ที่เขากำลังสร้างขึ้นกับเธอ

แต่ในขณะเดียวกัน สัญชาตญาณของเขาก็บอกว่าเรื่องนี้สำคัญ มันเกี่ยวกับอดีตของเขา และอาจส่งผลกระทบต่ออนาคตของเขาและเมญ่าด้วย

เขากลั้นหายใจ พยายามรวบรวมความกล้า เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถหลีกหนีความจริงไปตลอดได้ การค้นพบนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริงทั้งหมด และมันกำลังนำพาเขาไปสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยคาดคิด

ทันใดนั้น ภาพของหญิงสาวในรูปถ่ายก็แวบเข้ามาในหัวของเขา ดวงตาของเธอที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น... ชนม์รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร แต่เขาแน่ใจว่าเธอคือส่วนหนึ่งของความลับที่เขาต้องเปิดเผย

เขามองไปยังประตูห้องทำงานอีกครั้ง รู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาไม่รู้ว่าใคร หรืออะไร ที่กำลังรอเขาอยู่ แต่เขาต้องเตรียมพร้อม

ก่อนที่เขาจะทันได้ประมวลผลอะไรไปมากกว่านี้ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากนอกห้อง เสียงฝีเท้าที่รีบร้อน และเสียงกระซิบที่เขาฟังไม่เข้าใจ แต่แฝงไปด้วยความอันตราย...