เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทุกขณะ เมญ่ารีบประคองร่างของชนม์ที่ยังคงหมดสติให้ลุกขึ้น เธอผลักเขาไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่ยังคงแตกเสียหายจากแรงระเบิด
“ชนม์...ตื่นสิคะ...” เธอเขย่าแขนเขาเบาๆ แต่ก็ไร้ผล
“คุณหนูเมญ่า! เปิดประตู!” เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้แฝงไปด้วยความแข็งกร้าวที่น่าขนลุก
เมญ่าหันไปมองประตูที่กำลังจะถูกพังเข้ามาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าถ้าพวกเขาเข้ามาได้...ทุกอย่างจะจบสิ้น
“เราต้องออกไปจากที่นี่!” เธอพยายามลากร่างของชนม์ไปยังหน้าต่าง
ทันใดนั้นเอง ดวงตาคู่คมของชนม์ก็ค่อยๆ กระตุก เขาพยายามจะลืมตาขึ้น
“เมญ่า...” เสียงแหบพร่าดังออกมาจากลำคอ
“ชนม์! ตื่นแล้ว!” เมญ่าร้องด้วยความดีใจ แต่ก็รีบร้อน “เราต้องไปเดี๋ยวนี้!”
เสียงพังประตูคราวนี้น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม บานประตูที่ถูกซ่อมแซมอย่างเร่งรีบก็ทนทานต่อแรงกระแทกไม่ไหว พังกระจายเข้ามา
กลุ่มคนชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในห้อง แต่คราวนี้...พวกเขาไม่ได้สวมหน้ากาก
เมญ่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ภาพที่เห็นตรงหน้ามันช่างซับซ้อนและโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับได้
“คุณ...คุณ...” เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาอีกครั้ง “คุณสมศักดิ์...!”
ใช่แล้ว...กลุ่มคนที่บุกเข้ามาคือสมศักดิ์และลูกน้องของเขา แต่สิ่งที่ทำให้เมญ่าใจสลายยิ่งกว่า คือการปรากฏตัวของ ‘นายพล’ ผู้มีอำนาจ...นายพลที่เคยช่วยเหลือชนม์...นายพลที่เคยดูเหมือนจะเป็นมิตร...
“ท่านนายพล!” เมญ่าร้องอุทานด้วยความไม่เชื่อสายตา
“ชนม์...ลูกพ่อ...” เสียงนายพลดังขึ้น ราวกับจะตอกย้ำความจริงที่โหดร้าย
ชนม์ที่เพิ่งได้สติเต็มที่ มองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน เขาเห็นเมญ่า...เห็นสมศักดิ์...และเห็นนายพล...
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” เขาถามเสียงดัง
“นายพล!” สมศักดิ์ตะโกนเสียงดัง “คุณทรยศผม! คุณเป็นคนบงการทั้งหมด!”
“สมศักดิ์...เจ้ามันโง่เกินไป” นายพลกล่าวอย่างเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าเจ้าจะฉลาดกว่าข้าอย่างนั้นหรือ?”
“คุณหลอกใช้ผม!” ชนม์ตะโกนใส่หน้านายพล “คุณหลอกใช้ผมมาตลอด!”
“ลูกพ่อ...ใจเย็นๆ” นายพลพยายามจะเข้ามาหาชนม์ แต่ชนม์ปัดมือเขาออกอย่างแรง
“อย่ามายุ่งกับผม!”
เมญ่ามองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอเห็นชนม์ที่กำลังสับสนและโกรธจัด เธอเห็นสมศักดิ์ที่กำลังเต็มไปด้วยความแค้น และเธอก็เห็นนายพล...ผู้ที่เคยดูเหมือนจะเป็นฮีโร่...กลับกลายเป็นวายร้ายตัวฉกาจ
“คุณ...คุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด...” เมญ่าพูดเสียงสั่น “คุณคือคนที่ฆ่าพ่อของฉัน...และคุณคือคนที่ทำลายชีวิตของชนม์!”
นายพลหัวเราะออกมาเสียงดัง “เจ้าหนู...เจ้ายังเด็กเกินไป...และอ่อนแอเกินไป”
“ไม่จริง!” เมญ่าตะโกน “ฉันจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด!”
“เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำได้งั้นหรือ?” นายพลก้าวเข้ามาหาเมญ่า “เจ้าไม่มีหลักฐานอะไรเลย”
“ฉันมี!” ชนม์ตะโกนพร้อมกับชี้ไปที่มือของเมญ่า “เมญ่า...เธอมีจี้...จี้ที่มีรหัสลับ...”
นายพลหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงควบคุมสีหน้าได้อย่างแนบเนียน
“จี้นั่น...มันคืออะไร?” เขาถาม
“มันคือหลักฐาน...ที่พ่อของฉันทิ้งไว้...” เมญ่าพูดเสียงสั่น “พ่อของฉันรู้...ว่าคุณคือคนที่ทำร้ายเขา!”
“พ่อของเจ้า...คือคนทรยศ!” นายพลตะคอก “เขาพยายามจะทำลายแผนการของข้า!”
“ไม่จริง! พ่อของฉันเป็นคนดี!” เมญ่าตะโกนกลับ
“พ่อของเจ้า...เคยเป็นเพื่อนรักของฉัน...” ชนม์พูดเสียงเบา เขาจำได้ลางๆ ถึงความทรงจำบางอย่างที่กำลังผุดขึ้นมา “และพ่อของเจ้า...คือคนที่มอบจี้นั่นให้ฉัน...”
ความทรงจำของชนม์เริ่มกลับมาทีละน้อย ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ถูกปิดบังไว้เริ่มปรากฏขึ้นในหัวของเขา
“ฉันจำได้แล้ว...ฉันจำได้ทุกอย่างแล้ว!” ชนม์ตะโกน “คุณหลอกใช้ผม! คุณใช้ผมทำลายพ่อของเมญ่า!”
“ชนม์...ใจเย็นๆ” นายพลพยายามเข้ามาหาเขาอีกครั้ง
“อย่าเข้ามา!” ชนม์ผลักเขาออกไปอีกครั้ง “ผมจะไม่มีวันให้อภัยคุณ!”
สมศักดิ์มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสะใจ “ถึงเวลาแล้ว...ที่ความยุติธรรมจะต้องถูกเปิดเผย!”
สมศักดิ์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และกดส่งข้อความบางอย่างออกไป
“คุณหนูเมญ่า...เรามาทำงานกันแล้ว...” เขาพูดกับเมญ่า
ทันใดนั้น เสียงไซเรนก็ดังขึ้นจากภายนอกอาคาร ตำรวจจำนวนมากบุกเข้ามาในห้อง
“นายพล! คุณถูกจับกุมในข้อหาฆาตกรรมและทุจริต!”
นายพลหน้าซีดเผือด เขาพยายามจะหลบหนี แต่ก็ถูกลูกน้องของสมศักดิ์รวบตัวไว้ได้
ชนม์มองไปที่เมญ่าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
“เมญ่า...ผมขอโทษ...” เขาพูดเสียงแหบพร่า “ผม...ผมไม่รู้จริงๆ...”
เมญ่ามองชนม์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี
“คุณ...คุณหลอกฉัน...” เธอพูดเสียงแผ่วเบา
“ผมไม่ได้ตั้งใจ...” ชนม์พยายามจะอธิบาย
“คุณปิดบังฉัน...” เมญ่าพูดต่อ น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณไม่เคยบอกความจริงฉันเลย...”
“ผม...ผมกลัว...” ชนม์ตอบ
“กลัวอะไร?”
“กลัว...จะเสียคุณไป...”
เมญ่ามองชนม์ เธอเห็นความเสียใจที่แท้จริงในแววตาของเขา แต่เธอก็ยังเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“ตอนนี้...มันสายเกินไปแล้ว...” เธอพูดเสียงเบา
ชนม์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ร่างกายของเขาอ่อนแรงลง เขาจำได้ทุกอย่างแล้ว...ความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมา...แต่สิ่งที่ตามมาคือความเจ็บปวด...ความเจ็บปวดจากการที่เขาได้ทำร้ายคนที่เขารัก...และคนที่รักเขา...
“เมญ่า...” เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง “ผม...ผมรักคุณนะ...”
เมญ่ามองชนม์...มองใบหน้าของชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ...แต่บัดนี้...ความรักนั้น...กำลังถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวด...และความโกรธ...
เธอจะให้อภัยเขาได้หรือไม่? ความรักของพวกเขา...จะสามารถผ่านพ้นบททดสอบที่โหดร้ายนี้ไปได้หรือไม่?
เธอไม่รู้...และในตอนนี้...เธอก็ไม่อยากจะรู้...
เธอหันหลังให้กับชนม์...และเดินจากไป...ปล่อยให้เขาอยู่กับความจริงที่โหดร้าย...และอดีตที่เขาไม่อาจจะแก้ไขได้...
เมื่อนายพลลืมความทรงจำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก