ตอนที่ 1 — เกมรักในคืนราตรี

แสงจันทร์สีเงินยวงอาบไล้ทั่วผืนน้ำของอ่าวไทย แสงไฟจากบาร์หรูริมหาดสาดส่องเป็นริ้วสีสันสะท้อนบนคลื่นลูกเล็กๆ เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังกลบเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเขา จิรายุทธ หรือ "เจมส์" ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไปด้วยรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ ‌และชาติตระกูล ยืนพิงระเบียง มองออกไปสุดลูกหูลูกตา ความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอกไม่ใช่ความสุขจากการพักผ่อน แต่เป็นความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจ เขาเพิ่งผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต การสูญเสียพ่อไปอย่างกะทันหันจากอุบัติเหตุรถยนต์อันน่าสลดใจ ทิ้งภาระอันใหญ่หลวงของธุรกิจครอบครัวไว้บนบ่าของเขาเพียงลำพัง

ค่ำคืนนี้ควรจะเป็นค่ำคืนแห่งการปลดปล่อย ​แต่กลับกลายเป็นค่ำคืนแห่งความอ้างว้าง เขาหลงเข้าไปในคลับที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียงและผู้คนมากมายที่พยายามจะลืมความทุกข์ด้วยสุรา เครื่องดื่มสีอำพันไหลผ่านลำคอไปไม่รู้กี่แก้ว จนสติเริ่มเลือนราง โลกหมุนคว้าง ภาพรอบตัวพร่าเลือน มีเพียงเสียงเพลงที่ยังคงดังอยู่ แต่กลับรู้สึกเหมือนมันกำลังจะกลืนกินเขาเข้าไป

แล้วเธอก็ปรากฏตัวขึ้น ‍ราวกับภาพวาดที่ถูกสร้างขึ้นจากความฝัน ดวงตาคู่โตเป็นประกายราวกับดวงดาวในคืนที่ฟ้าไร้เมฆ ใบหน้าคมคายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผมยาวสลวยสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่ที่เผยอยิ้มบางๆ ชวนให้หลงใหล เธอยื่นมือเข้ามาหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนหวานจนแทบจะละลาย สายตาของเธอดูราวกับจะเยียวยาบาดแผลในใจเขาได้ ‌เขาไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร ไม่รู้ว่าเธอมาจากไหน รู้เพียงแต่ว่าในวินาทีนั้น โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน

"คุณดูเหมือนคนกำลังมีความทุกข์นะคะ" เสียงของเธอหวานใสราวกับระฆังแก้วที่ถูกบรรเลงขึ้นในความเงียบงันของจิตใจเขา "ผม... ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" เขาตอบตะกุกตะกัก ความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง "บางที... ‍การปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามธรรมชาติ อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดก็ได้นะคะ" เธอพูดพลางโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอปะทะเข้ากับใบหน้าเขา ยิ่งทำให้เขารู้สึกสับสนและหวั่นไหว "คุณ... คุณชื่ออะไรครับ" เขาถามออกไปอย่างตะกุกตะกัก เธอเพียงแต่ยิ้ม ​และไม่ตอบคำถามนั้น สายตาของเธอยังคงจับจ้องมาที่เขา ราวกับจะอ่านทุกความคิดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

คืนนั้น เป็นคืนที่ยาวนานและเร่าร้อนเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ เขาไม่เคยรู้สึกใกล้ชิดกับใครมากเท่านี้มาก่อน ผู้หญิงคนนั้นปลุกเร้าทุกสัมผัสในตัวเขา เธอคือทุกสิ่งที่เขาปรารถนาในยามที่จิตใจอ่อนแอที่สุด เธอคือความสุข ​ความลืมเลือน และความหวังที่ปรากฏขึ้นในความมืดมิดของชีวิตเขา เขาปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามกระแสแห่งอารมณ์ ลืมเรื่องราวในอดีต ลืมความรับผิดชอบ ลืมแม้กระทั่งชื่อของเธอ

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งเข้ามาปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ ความเจ็บปวดที่ต้นคอและริมฝีปากที่แห้งผากบอกให้รู้ว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้ฝันไป ร่างกายของเขาโอบกอดกับความว่างเปล่าที่เย็นเฉียบ ​เขาพลิกตัวไปอีกข้าง หวังจะสัมผัสถึงไออุ่นของเธออีกครั้ง แต่กลับพบเพียงผ้าปูที่นอนที่ยับยู่ยี่ และความเย็นเยียบของอากาศ

หัวใจของเขาเริ่มกระตุกวูบ เขาผุดลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ห้องพักหรูที่เขาไม่คุ้นเคย ห้องนี้ไม่ใช่ห้องนอนของเขา เขาจำได้ว่าเขามาที่นี่กับเธอ แต่ตอนนี้... เธอหายไปไหน?

"เธอ... เธอไปไหน" เขาพึมพำกับตัวเอง มือควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง เปิดดูหน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อความและการแจ้งเตือนต่างๆ แต่สิ่งที่เขาต้องการกลับไม่มีอยู่เลย

เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นวิวทะเลกว้างใหญ่ แต่กลับไม่มีวี่แววของเธอแม้แต่น้อย ความรู้สึกผิดหวังปนเปกับความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เขาถูกทิ้งอย่างนั้นหรือ? ผู้หญิงที่เขาเพิ่งมอบทั้งหัวใจและร่างกายให้ไป หายไปอย่างไร้ร่องรอย?

เขาเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว หวังจะเจออะไรบางอย่างที่เธอทิ้งไว้เป็นหลักฐาน หรือเป็นเบาะแส แต่ก็ไม่พบอะไรเลย นอกจากกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่ยังคงติดตรึงอยู่ในอากาศ ราวกับจะเย้ยหยันความสิ้นหวังของเขา

"ทำไม... ทำไมถึงทำแบบนี้" เขาถามออกไปด้วยเสียงที่สั่นเครือ ความรู้สึกที่เคยถูกเติมเต็มเมื่อคืนนี้ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น สวมใส่ด้วยท่าทางที่รีบร้อน ราวกับอยากจะหนีไปจากสถานที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน จิตใจของเขาก็ยังคงวนเวียนอยู่กับภาพใบหน้าของเธอ รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ...

ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากห้อง เขาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่มุมโต๊ะเครื่องแป้ง เป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย มือของเขาสั่นเทาเมื่อหยิบมันขึ้นมาคลี่ออก

ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ดูสง่างาม อ่านได้ใจความเพียงประโยคเดียว:

"ขอบคุณสำหรับคืนที่น่าจดจำ"

แค่นั้น? ไม่มีชื่อ ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ ไม่มีคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากประโยคสั้นๆ ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันเป็นเพียงเกมที่เธอเล่นกับเขา

เขาบีบกระดาษในมือแน่น จนมันยับย่น ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา ทั้งโกรธ เสียใจ และสับสน เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนทำแบบนี้มาก่อน

"ยัยบ้าเอ๊ย!" เขาตะโกนใส่ความเงียบของห้อง ก่อนจะโยนกระดาษแผ่นนั้นทิ้งลงถังขยะอย่างแรง

เขาเดินออกจากห้องพักไปอย่างไร้จุดหมาย ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ทิ้งความทรงจำอันเร่าร้อนที่กลายเป็นเพียงฝันร้ายในเช้าวันรุ่งขึ้น ทิ้งหัวใจที่ถูกขโมยไป โดยไม่รู้ว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริง

เส้นทางชีวิตของจิรายุทธ หรือ เจมส์ ได้ถูกพลิกผันไปตลอดกาล จากค่ำคืนเดียวในคืนราตรีที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความหวัง บัดนี้กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความว่างเปล่าและคำถามที่ไร้คำตอบ... เธอคือใคร? และทำไมเธอถึงหายไป? คำถามเหล่านี้จะตามหลอกหลอนเขาไปอีกนานเท่าไร?