เงาตะคุ่มในมุมมืดไม่ใช่แค่จินตนาการของเขาอีกต่อไป เมื่อคืนที่เขาเห็นแววตาหวาดระแวงของ "พลอย" ขณะที่เธอเดินกลับอพาร์ตเมนต์ เสียงฝีเท้าที่ดังถี่เข้ามาใกล้ผิดปกติ หรือแม้แต่รถยนต์คันสีดำที่วนเวียนอยู่รอบๆ บริเวณบ้านของเธอ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เขาจะปล่อยผ่านไปได้อีกแล้ว ภูผาเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่มองไม่เห็นคุกคาม "พลอย" ผู้หญิงที่เพิ่งจะเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
"พลอย คืนนี้คุณจะกลับไปคนเดียวไม่ได้นะ" ภูผาเอ่ยขึ้นขณะที่พลอยกำลังจะเก็บกระเป๋า เขาเดินเข้าไปประชิด ยื่นกุญแจรถให้ "ให้ผมไปส่งนะ"
พลอยชะงัก เธอเงยหน้ามองภูผา ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใส ตอนนี้ฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง "ไม่เป็นไรค่ะ คุณภูผา คุณมีงานต้องทำต่อไม่ใช่เหรอคะ"
"ไม่เป็นไรหรอก ผมจัดการได้" ภูผาตอบเสียงหนักแน่นกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดเมื่อพลอยปฏิเสธ ยิ่งเธอพยายามรักษาระยะห่างเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากจะก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้นเท่านั้น "ผมเป็นห่วง" สองคำสุดท้ายหลุดออกจากปากเขาอย่างไม่ตั้งใจ
ใบหน้าของพลอยซีดลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำนั้น "ขอบคุณค่ะ แต่ฉัน... ฉันอยากจะเดินสูดอากาศสักหน่อย" เธอพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ
ภูผาจับมือพลอยไว้เบาๆ ความเย็นเฉียบจากฝ่ามือของเธอทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ "มีอะไรหรือเปล่าพลอย บอกผมได้นะ"
พลอยสะบัดมือออกอย่างแผ่วเบา "ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ คุณภูผา ฉันแค่... เหนื่อย" เธอรีบเก็บของที่เหลือและเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภูผายืนนิ่ง ดวงตาจับจ้องไปยังแผ่นหลังเล็กๆ ที่กำลังจะเลือนหายไป
ตลอดทางกลับบ้าน ภูผาขับรถตามพลอยไปอย่างเงียบๆ เขาเห็นเธอเดินเร็วขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนเดินตามมาติดๆ เงาตะคุ่มที่เขาเห็นเมื่อคืนปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม ชายร่างสูงในชุดสีเข้ม ยืนห่างออกไปไม่กี่เมตร มองมาทางพลอยอย่างน่าสงสัย ภูผาเร่งเครื่องยนต์ให้ดังขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้ชายคนนั้นรู้ตัวว่ามีคนจับตามองอยู่
เมื่อพลอยถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ ภูผาก็ขับรถเข้าไปจอดเทียบพอดี เขาเปิดประตูลงจากรถ และเดินไปเปิดประตูข้างคนขับให้เธอ "ถึงแล้วครับ"
พลอยก้าวลงจากรถ เธอหันกลับมามองภูผา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ "ขอบคุณมากนะคะ คุณภูผา"
"ผมจะคอยให้คุณเข้าห้องปลอดภัย" ภูผาบอก พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณอย่างระแวดระวัง
พลอยพยักหน้า เธอรีบเดินเข้าอาคารไป โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ภูผามองตามจนเธอหายเข้าไปในประตู แล้วจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกไม่สบายใจก็คืบคลานเข้ามาในใจเขา มันเหมือนกับมีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง
ในอีกด้านหนึ่งของเมือง ชายในชุดสีเข้มกำลังนั่งอยู่ในรถยนต์คันเดิม เขาจ้องมองไปยังอพาร์ตเมนต์ของพลอยด้วยแววตาอำมหิต "ยัยเด็กสารเลว ยังไงเธอก็หนีไม่พ้นฉันหรอก" เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"แผนเป็นไงบ้าง" เสียงห้าวๆ ดังมาจากปลายสาย
"ยัง... เธอดูระวังตัวมากขึ้น" ชายคนนั้นตอบ
"ต้องทำให้เงียบให้ได้ อย่าให้มีปัญหา" เสียงปลายสายดังขึ้นอย่างเย็นชา
"เข้าใจแล้ว" ชายคนนั้นกดวางสาย ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์ และขับรถจากไป ทิ้งไว้เพียงความมืดมิด และความอันตรายที่มองไม่เห็น
เช้าวันต่อมา ภูผาตัดสินใจไปหาพลอยที่อพาร์ตเมนต์ เขารู้สึกว่ามันสำคัญมากที่จะต้องไปเจอเธอ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยจริงๆ "พลอย ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" เขาเอ่ยเมื่อพลอยเปิดประตูรับเขา
พลอยมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณภูผา มาแต่เช้าเลยนะคะ"
"ผมเป็นห่วงคุณ" ภูผาพูดตรงๆ "เมื่อคืนผมเห็น... บางอย่าง"
ใบหน้าของพลอยซีดเผือดไปอีกครั้ง เธอรีบดึงภูผาเข้ามาในห้อง และปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว "คุณเห็นอะไรคะ" เสียงของเธอสั่นเครือ
"ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่ง เขาเหมือนจะกำลังตามคุณอยู่" ภูผาอธิบาย "ผมไม่แน่ใจว่าเขาเป็นใคร แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยสำหรับคุณ"
พลอยทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "คุณ... คุณแน่ใจเหรอคะ"
"แน่ใจ" ภูผาตอบ "ผมอยากให้คุณเล่าให้ผมฟังนะพลอย มีอะไรที่คุณกำลังเผชิญอยู่หรือเปล่า"
พลอยก้มหน้าลง มองมือตัวเองที่กำลังสั่นเทา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด "ฉัน... ฉันกำลังมีปัญหาค่ะ"
"ปัญหาอะไร" ภูผารีบถาม เขารู้สึกว่านี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ใหญ่กว่าที่เขาคิด
"มันเป็นเรื่องของอดีตค่ะ" พลอยเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาคลอเบ้า "เรื่องที่ฉันพยายามจะลืม"
"เล่าให้ผมฟังได้นะ" ภูผาเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ วางมือบนไหล่ของเธออย่างปลอบโยน "ผมจะช่วยคุณเอง"
พลอยสูดลมหายใจลึก เธอตัดสินใจที่จะเชื่อใจผู้ชายคนนี้ แม้ว่าเขาจะเพิ่งเข้ามาในชีวิตของเธอไม่นาน แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เธอเชื่อมั่นในตัวเขา "คุณภูผาคะ... คืนนั้น... คืนที่คุณกับฉัน..."
"คืนนั้น?" ภูผาถามด้วยความสงสัย
"ฉัน... ฉันไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับคุณ" พลอยพูดตะกุกตะกัก "ฉัน... ฉันต้องมาอยู่กรุงเทพฯ ก็เพราะเรื่องนี้"
ภูผาอึ้งไป เขาเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่เลวร้าย "เรื่องอะไรพลอย"
"เรื่องที่... ทำให้ชีวิตของฉันกับครอบครัวต้องพัง" พลอยพูดเสียงสั่นเครือ "และฉันเชื่อว่า... คุณภูผา... คุณเองก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย"
คำพูดของพลอยเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจภูผา เขาจ้องมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ "ผม... เกี่ยวข้อง?"
ก่อนที่พลอยจะได้อธิบายอะไรไปมากกว่านี้ เสียงโทรศัพท์ของภูผาก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เขาล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างหงุดหงิด
"ฮัลโหล"
"ภูผา... ฉันมีข่าวร้าย" เสียงของทนายความส่วนตัวดังขึ้นอย่างร้อนรน "บริษัทของคุณ... กำลังจะถูกฟ้องร้อง... โดยบริษัทที่ชื่อ 'ไพรัช กรุ๊ป'"
ภูผาตาเบิกกว้าง "ไพรัช กรุ๊ป?" ชื่อนี้คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เขาเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนมาก่อน
"ใช่ ภูผา... และคนที่ฟ้องร้อง... คือ 'คุณไพรัช' ผู้บริหารสูงสุด" ทนายความพูดเสียงเครียด "เขาอ้างว่าคุณ... ขโมยข้อมูลสำคัญของบริษัทเขาไป"
ภูผาหันไปมองพลอยที่กำลังจ้องเขาด้วยความสงสัย น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน ความเชื่อมโยงบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของภูผา ชื่อ "ไพรัช" และ "ความลับ" มันจะบังเอิญเกินไปไหม? และพลอย... ผู้หญิงที่กำลังมีปัญหากับ "ไพรัช กรุ๊ป" เธอกำลังจะบอกเขาว่าเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?
"เป็นไปไม่ได้" ภูผาพึมพำออกมา "ผมไม่เคยทำอะไรแบบนั้น"
"แต่หลักฐาน... มันดูเหมือนจะเป็นของคุณนะภูผา" ทนายความพูดเสียงหนัก "คุณต้องรีบมาที่นี่เดี๋ยวนี้"
ภูผาวางสายโทรศัพท์ลง หัวใจเต้นระรัว เขาหันกลับไปมองพลอย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และความลับที่เธอซ่อนไว้ มันกำลังจะเปิดเผย และมันอาจจะเชื่อมโยงกับหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นกับชีวิตของเขา...
คืนเดียวในคืนเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก