"ความรักที่ฉันมีให้คุณ... มันไม่สามารถเอาชนะความแค้นที่มีต่อคนที่ทำลายชีวิตพ่อของฉันได้!"
คำพูดของน้ำใสยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของภาคิน ราวกับเสียงสะท้อนจากขุมนรก เขาเดินไปมาในห้องอย่างกระวนกระวาย มือข้างหนึ่งกุมขมับแน่นอีกข้างกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาพยายามจะบอกตัวเองว่าสิ่งที่ได้ยินไม่ใช่ความจริง แต่มันคือความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าจะปฏิเสธ
เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะเล่นตลกกับเขาเช่นนี้ ความรักที่เขาเพิ่งจะค้นพบ มันกลับกลายเป็นเหมือนคมมีดที่กำลังกรีดแทงหัวใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาหลงรักเธอ... หลงรักผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะ "ศัตรู" ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขาด้วยจุดประสงค์อันดำมืด
"ไม่จริง... ไม่จริง..." ภาคินพึมพำกับตัวเอง "เธอ... เธอจะมาแก้แค้นผมจริงๆ เหรอ?"
ภาพของน้ำใสในวันแรกๆ ที่เขาเจอเธอ ภาพรอยยิ้มที่สดใส แววตาที่เต็มไปด้วยความรัก และคำพูดอ่อนหวาน มันยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา แต่บัดนี้ ภาพเหล่านั้นกลับถูกฉาบด้วยสีดำของความเกลียดชังและแผนการอันซับซ้อน
เขาไม่เข้าใจ... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้? ทำไมเธอถึงปล่อยให้เขาตกหลุมรักเธอ? หรือว่าทุกอย่างที่ผ่านมา... ทุกการกระทำ ทุกคำพูด... มันเป็นเพียงการเสแสร้ง?
ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาจำได้ว่าเคยพูดกับน้ำใสว่า "ผมไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายใคร" แต่วันนี้ ความจริงมันกลับตาลปัตร เขาคือคนที่ทำลายชีวิตครอบครัวของเธอ และตอนนี้เธอก็กำลังจะกลับมาทำลายชีวิตของเขา
"เธอ... เธอต้องเข้าใจผิดแน่ๆ..." ภาคินพยายามปลอบใจตัวเอง "ผมต้องอธิบายให้เธอฟัง... ผมต้องทำให้เธอรู้ว่าผมรักเธอจริงๆ..."
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าคำพูดของเขาคงไม่มีน้ำหนักอีกต่อไป เมื่อความจริงที่ว่าเขาคือ "คนที่เธอต้องการแก้แค้น" มันได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว
ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พยายามจะโทรหาเธอ แต่ปลายนิ้วของเขากลับหยุดนิ่ง เขาไม่รู้จะพูดอะไร เขาจะอธิบายเรื่องความรักที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นได้อย่างไร ในเมื่อความแค้นที่เธอมีต่อเขา มันมีมากเกินกว่าจะกลบเกลื่อน
"น้ำใส..." เขาพึมพำชื่อของเธอด้วยเสียงที่สั่นเครือ
ภาพความทรงจำอีกครั้งหนึ่งผุดขึ้นมา ภาพที่เขากับน้ำใสกำลังเดินจับมือกันอยู่ริมทะเล ภาพที่เธอกอดเขาแน่นราวกับกลัวจะหายไป ภาพเหล่านั้นมันช่างสวยงาม ราวกับฉากในฝัน แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นเหมือนฝันร้ายที่กำลังจะหลอกหลอนเขาไปตลอดกาล
ภาคินลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้ม ไม่มีวี่แววของแสงสว่างใดๆ ราวกับจะสะท้อนสภาพจิตใจที่กำลังมืดมิดของเขา
"ผม... ผมต้องทำอะไรสักอย่าง..." เขาพูดกับตัวเอง "ผมจะปล่อยให้เธอแก้แค้นผมแบบนี้ไม่ได้... ผมจะปล่อยให้ความรักของเราจบลงแบบนี้ไม่ได้..."
เขาตัดสินใจ เขาจะไปหาเธอ เขาจะไปอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง เขาจะทำให้เธอเข้าใจ และเขาจะขอโอกาสอีกครั้ง
ภาคินรีบคว้ากุญแจรถ และพุ่งออกจากห้อง เขาขับรถไปตามถนนที่มืดสนิท หัวใจของเขากำลังเต้นแรงด้วยความหวังและความกลัว เขาไม่รู้ว่าเมื่อเขาไปถึง เธอจะยอมรับฟังเขาหรือไม่ หรือเธอจะผลักไสเขาออกไปเหมือนกับที่เธอทำในตอนที่ความจริงถูกเปิดเผย
เมื่อเขาไปถึงบ้านของน้ำใส แสงไฟในบ้านยังคงสว่างอยู่ ภาคินลงจากรถ และเดินตรงไปยังประตูบ้าน เขายืนอยู่หน้าประตูเพียงครู่หนึ่ง รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วกดกริ่ง
เสียงกริ่งดังขึ้นไม่นาน ประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของน้ำใส ที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำของการร้องไห้ ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่แววตาของเธอกลับเย็นชา
"คุณ... มาทำไมคะ?" น้ำใสถามด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์
"น้ำใส..." ภาคินเอ่ยชื่อเธออย่างแผ่วเบา "ผม... ผมขอโทษ... ผมอยากจะอธิบาย..."
"ไม่ต้องค่ะ!" น้ำใสตัดบทเสียงดัง "ฉันไม่ต้องการฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว! คุณคือคนที่ทำลายชีวิตครอบครัวของฉัน! คุณคือคนที่ฉันเกลียด! คุณจะมาอธิบายอะไรได้อีก!"
"แต่ผมรักคุณนะน้ำใส!" ภาคินตะโกน เขาไม่สามารถกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้นในอกได้อีกต่อไป "ผมรักคุณจริงๆ... ผมไม่เคยรักใครเท่าคุณมาก่อนเลย..."
น้ำใสหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "ความรักของคุณ? มันไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับฉัน! เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่พ่อของฉันต้องทนมาตลอด! คุณมันก็แค่พวกเห็นแก่ตัว!"
เธอผลักประตูอย่างแรง หันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน ทิ้งภาคินให้ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง
"น้ำใส! ได้โปรดฟังผมก่อน!" ภาคินร้องเรียก แต่เสียงของเขากลับไม่มีความหมายใดๆ สำหรับเธออีกต่อไป
น้ำใสปิดประตูใส่เขาอย่างรวดเร็ว เสียงปิดประตูดังสนั่น ราวกับเป็นเสียงปิดตายของความหวังทุกอย่างของภาคิน
ภาคินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านของเธอ ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความสิ้นหวังถาโถมเข้ามา เขาแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น มันเหมือนกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลง
เขาแพ้แล้ว... แพ้ให้กับความแค้นของเธอ แพ้ให้กับอดีตที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอด
ภาคินค่อยๆ ถอยหลังออกมา ยืนอยู่ริมถนนเพียงลำพัง ราวกับถูกทิ้งไว้ในความมืดมิด เขาไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป
เขาไม่เข้าใจ... ทำไมความรักที่บริสุทธิ์ของเขา ถึงต้องมาจบลงแบบนี้? ทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเขาเช่นนี้?
หัวใจของเขากำลังจะแตกสลาย... และเขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันจะสามารถเยียวยาได้...
คืนเดียวในคืนเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก