"คุณมันก็แค่พวกเห็นแก่ตัว! คุณไม่เคยคิดถึงผลกระทบที่คุณก่อขึ้นกับใครเลย!"
เสียงตะโกนของน้ำใสยังคงก้องอยู่ในหูของภาคิน มันไม่ใช่เพียงคำพูด แต่เป็นเหมือนดาบที่กรีดลึกเข้าไปในใจของเขา เขาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่มีต่อเธอได้อย่างไร ความรักที่เขามีให้มันกลายเป็นเรื่องตลกในสายตาของเธอไปเสียแล้ว
ภาคินยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านของน้ำใสอีกครั้ง ประตูที่ปิดสนิทราวกับกำแพงที่กั้นเขาออกจากโลกของเธอ มันทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างสาหัส เขาไม่เคยคิดเลยว่าความรักที่เพิ่งจะเบ่งบาน จะถูกบดขยี้ด้วยอดีตอันดำมืดได้รวดเร็วขนาดนี้
"ผม... ผมต้องทำอะไรสักอย่าง..." ภาคินพึมพำ เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าทุกอย่างจะจบลงแค่นี้ เขาตัดสินใจ เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะต้องหาทางพิสูจน์ตัวเอง และขอโทษเธอให้ได้
ในขณะที่ภาคินกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้เขาหันไปมอง เขาเห็นเงาตะคุ่มของชายคนหนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามา ชายคนนั้นมีรูปร่างท้วม ใบหน้าดูเคร่งเครียด และดูคุ้นตาอย่างประหลาด
"คุณ... คุณคือใครครับ?" ภาคินถามด้วยความระแวง
ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าภาคิน ชายคนนั้นคือ "คุณวิชาญ" พ่อของน้ำใส ที่ภาคินเคยทำลายชีวิตของเขาเมื่อสิบปีก่อน
"ผม... ผมคือวิชาญ" ชายคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า "ผม... ผมเห็นคุณอยู่ที่นี่... ผม... ผมอยากจะคุยกับคุณ"
ภาคินอึ้งไป เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอหน้าคุณวิชาญอีกครั้ง ยิ่งกว่านั้น เขาไม่เคยคิดว่าคุณวิชาญจะมาหาเขาด้วยตัวเอง
"คุณ... คุณต้องการอะไรจากผม?" ภาคินถามอย่างระแวง
คุณวิชาญถอนหายใจยาว "ผม... ผมรู้ทุกอย่างแล้ว... ผมรู้ว่าน้ำใส... เธอเข้ามาในชีวิตคุณ... ด้วยเหตุผลอะไร... และผม... ผมก็รู้ว่าคุณ... คุณรักเธอจริงๆ"
ภาคินมองคุณวิชาญด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณวิชาญถึงรู้เรื่องพวกนี้
"ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณ... ภาคิน" คุณวิชาญพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผม... ผมมันเป็นคนผิดเอง... ที่สอนให้น้ำใส... เกลียดคุณ... ผม... ผมปล่อยให้ความแค้น... มันครอบงำจิตใจของผม... จนผม... จนผมทำลายชีวิตของลูกสาวผมเอง..."
น้ำตาของคุณวิชาญไหลอาบแก้ม เขาก้มหน้าลง ราวกับแบกรับความผิดอันใหญ่หลวง
"ผม... ผมขอโทษ... ที่ทำให้ชีวิตคุณ... ต้องมาวุ่นวายกับเรื่องของผม... ผม... ผมมันคนบาป... คนที่สร้างแต่ปัญหา..."
ภาคินยืนนิ่ง เขากำลังประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน คุณวิชาญกำลังสารภาพความผิดทั้งหมด... และเขากำลังขอโทษเขา?
"คุณ... คุณบอกว่า... คุณสอนให้น้ำใสเกลียดผม?" ภาคินถามอย่างไม่แน่ใจ
คุณวิชาญพยักหน้า "ใช่... ผม... ผมบอกเธอว่าคุณคือคนที่ทำลายชีวิตของผม... ผม... ผมปลูกฝังความเกลียดชังไว้ในใจเธอ... โดยไม่รู้ตัว... ว่าผมกำลังจะทำลายอนาคตของเธอเอง..."
เขาเงยหน้าขึ้นมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ผม... ผมขอร้องคุณ... ภาคิน... ได้โปรด... ให้อภัยผม... และ... และได้โปรด... ให้อภัยน้ำใสด้วย... เธอ... เธอไม่ได้ตั้งใจ... ที่จะทำร้ายคุณ... เธอ... เธอแค่... พยายามจะแก้แค้นให้ผม..."
ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร ความเจ็บปวดที่เขามีมันลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ การสารภาพความผิดของคุณวิชาญ มันไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดของเขาลดลงเลย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เขารู้สึกถึงความโหดร้ายของชะตากรรมที่เล่นตลกกับเขา
เขาเคยคิดว่าเขาจะรอคอยวันที่ได้แก้แค้นคุณวิชาญ แต่บัดนี้ เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย เขากลับพบว่าตัวเองติดอยู่ในกับดักของความแค้นที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม
"ให้อภัย...?" ภาคินพึมพำคำนั้น "มันไม่ง่ายเลยนะครับ... คุณวิชาญ... ความเจ็บปวดที่ผมต้องเจอ... มันไม่ใช่เรื่องที่จะลืมกันได้ง่ายๆ..."
"ผม... ผมรู้..." คุณวิชาญตอบเสียงแผ่วเบา "ผม... ผมรู้ว่ามันยาก... แต่... ผม... ผมขอร้องคุณ... ได้โปรด... ลองมองดู... น้ำใส... เธอ... เธอรักคุณจริงๆ... ผม... ผมเห็น... ผมเห็นแววตาของเธอ... มันไม่ใช่แววตาของคนที่ต้องการแก้แค้นอีกต่อไปแล้ว..."
ภาคินนิ่งไป เขาคิดถึงน้ำใส คิดถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เขาเคยเห็น คิดถึงรอยยิ้มที่ทำให้โลกของเขาสดใสขึ้น
แต่เมื่อเขาคิดถึงคำพูดที่เธอพูดกับเขาเมื่อครู่ "ฉันเกลียดคุณ! เกลียด! คุณได้ยินไหม!" ภาพนั้นก็กลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง
"ผม... ผมไม่รู้จะทำอย่างไร..." ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ความเจ็บปวดมัน... มันฝังลึกเกินไป..."
คุณวิชาญวางมือบนไหล่ของภาคิน "ผม... ผมเข้าใจ... ผม... ผมจะให้เวลาคุณ... คิด... แต่... ได้โปรด... อย่าปล่อยให้ความแค้น... ทำลายชีวิตคุณ... และชีวิตของน้ำใส... ไปมากกว่านี้เลย..."
คุณวิชาญก้มหน้าลงอีกครั้ง ราวกับจะขอพรจากฟ้า แล้วค่อยๆ เดินจากไป ปล่อยให้ภาคินยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความจริงอันโหดร้าย
ภาคินมองตามหลังคุณวิชาญไปจนลับตา เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องเข้ามาในยามเช้า
เขามองไปยังประตูบ้านของน้ำใสอีกครั้ง ประตูที่ยังคงปิดสนิท ราวกับจะย้ำเตือนถึงความเจ็บปวดที่เขากำลังเผชิญ
เขาจะให้อภัยได้หรือไม่? เขาจะสามารถก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้หรือไม่? และความรักที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น จะสามารถเอาชนะความแค้นที่ฝังรากลึกได้หรือไม่?
ภาคินไม่รู้คำตอบ เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ ชีวิตของเขาได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว...
คืนเดียวในคืนเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก