“เธอ… เป็นคนเดียวกับคนที่… ที่ทำลายผมมาตลอดใช่ไหม?” คำถามนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของเขา ราวกับมันคือเศษแก้วที่บาดลึกเข้าไปในลำคอ เสียงของเขาแหบพร่า สั่นเครือไปด้วยความเจ็บปวดที่ท่วมท้น ดวงตาของเขามองตรงไปยังใบหน้าของเธอ สารัตถะทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อมั่น เคยไว้ใจ เคยรัก กลับกลายเป็นภาพลวงตาที่งดงามแต่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม
อัสนีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า สายลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านเข้ามาในห้อง กลับยิ่งทำให้หัวใจของเขาหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม แสงไฟสลัวๆ ที่เคยอบอุ่น กลับยิ่งขับเน้นเงาแห่งความเจ็บปวดที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอ รอยยิ้มที่เขาเคยหลงใหล ตอนนี้กลับดูเหมือนรอยยิ้มของผู้ร้ายในละครน้ำเน่าที่กำลังจะเปิดเผยแผนการอันชั่วร้าย
“คุณ… คุณพูดเรื่องอะไรคะ?” เสียงของพิมพ์ชนกสั่นเครือ พยายามเก็บงำความตื่นตระหนกที่ประดังเข้ามา ภาพความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อหลายปีก่อน วาจาอันรุนแรงที่เธอเคยได้ยินซ้ำๆ ในความฝัน กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าคนที่เธอรักที่สุดอย่างเขา
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นพิมพ์ชนก! ผมถามว่าคุณเป็นเธอคนนั้นหรือเปล่า! ผู้หญิงที่ชื่อ ‘สาลินี’ คนที่ทำลายบริษัทผม คนที่ทำให้พ่อผมต้อง… ต้อง…” อัสนีตะคอกเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ คำพูดที่ค้างอยู่ในลำคอ ทำให้เขาแทบจะขาดอากาศหายใจ ภาพใบหน้าซีดเผือดของพ่อในวันสุดท้ายที่ได้เห็น แววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มันคือฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดหลายปี
พิมพ์ชนกน้ำตาคลอเบ้า พยายามรวบรวมสติอันกระเจิดกระเจิงของตัวเอง ภาพใบหน้าของอัสนีที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้นและความเจ็บปวด มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดบาปในใจของเธอ เธอรู้ดีว่าความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย และมันจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาสร้างขึ้นมาด้วยกัน
“อัสนี… ฉัน… ฉัน…” เธอเอ่ยอ้ำอึ้ง พยายามหาคำพูดที่เหมาะสม แต่ทุกคำที่ผุดขึ้นมา ล้วนแต่เป็นคำโกหก คำลวงที่เธอพยายามปกปิดเอาไว้
“บอกมาสิ! บอกมาว่าคุณไม่ใช่เธอ! บอกผมสิว่าทั้งหมดมันคือความเข้าใจผิด!” อัสนีเดินตรงเข้าไปหาเธอ มือของเขากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาที่เคยฉายแววรักใคร่ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยไฟแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง
พิมพ์ชนกมองเข้าไปในดวงตาของเขา ภาพความทรงจำเมื่อครั้งที่เขาเคยมอบหัวใจให้เธออย่างหมดเปลือก แววตาที่อบอุ่นนั้น บัดนี้กลับกลายเป็นภาพที่เธอไม่อาจทนมองได้ เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะปกป้องตัวเองอีกต่อไป
“ใช่ค่ะ…” เสียงของเธอแผ่วเบา แต่ดังชัดเจนราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจอัสนี “ฉัน… คือสาลินี”
คำตอบนั้นเหมือนมีดกรีดแทงเข้าไปกลางใจของอัสนี เขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ภาพใบหน้าของพิมพ์ชนกที่เคยเป็นที่รัก กลับกลายเป็นใบหน้าของศัตรูที่เขาเกลียดชังที่สุดในชีวิต
“ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้!” เขาตะโกนลั่น พยายามปฏิเสธความจริงที่ปรากฏตรงหน้า “คุณ… คุณกำลังหลอกผม! คุณไม่ใช่มัน! คุณคือพิมพ์ชนก! เลขาของผม! คนที่ผมรัก!”
พิมพ์ชนกร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้น เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้มเป็นสาย “ฉัน… ฉันขอโทษนะคะอัสนี ฉัน… ฉันไม่เคยคิดว่าจะมาเจอคุณแบบนี้”
“ขอโทษ?” อัสนีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความขมขื่น “คุณคิดว่าคำขอโทษคำเดียวจะลบล้างทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้หรือไง! คุณรู้ไหมว่าเพราะคุณ พ่อผม… บริษัทผม… ชีวิตผม… มันพังพินาศไปแค่ไหน!”
เขาเดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ด้วยความรัก แต่ด้วยความโกรธเกรี้ยว “บอกผมมา! คุณทำไปทำไม! ทำไมคุณถึงทำกับผมแบบนี้! ผม… ผมเชื่อใจคุณ! ผมรักคุณ! แล้วคุณล่ะ! คุณทำอะไร! คุณหลอกใช้ผม! คุณเป็นศัตรูของผมมาตลอด!”
พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาที่ไหลออกมาไม่ได้ลดน้อยลง “ฉัน… ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ ค่ะอัสนี”
“ไม่มีทางเลือก?” อัสนีตวาดเสียงดัง “ทุกการกระทำมีทางเลือกเสมอ! และคุณก็เลือกที่จะทำลายผม!”
เธอส่ายหน้าช้าๆ “คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะ… เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด”
“ซับซ้อน? ซับซ้อนอะไร! เรื่องมันชัดเจน! คุณคือคนที่ทำลายผม! แค่นั้น!” อัสนีตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เขากระชากแขนของเธอให้ลุกขึ้นยืน
“ปล่อยฉันนะอัสนี!” พิมพ์ชนกพยายามดิ้นรน แต่แรงของเขามากเกินไป
“ผมจะไม่ปล่อยคุณไป จนกว่าคุณจะบอกความจริงทั้งหมด! คุณบอกผมมา! คุณ… คุณเป็นสาลินีได้ยังไง! ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!” เขาเขย่าตัวเธออย่างแรง
พิมพ์ชนกมองใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ จนแทบจะแตกสลาย เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี
“ฉัน… ฉันถูกบังคับค่ะอัสนี” เธอกระซิบเสียงสั่นเครือ “ฉัน… ฉันถูกบังคับให้ทำแบบนั้น”
“บังคับ? ใครบังคับคุณ!” อัสนีปล่อยมือจากเธอทันที เขาถอยห่างออกมาด้วยความตกตะลึง
พิมพ์ชนกมองไปที่ประตูห้อง ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนรออยู่ รอยยิ้มเศร้าๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ
“คนที่คุณไม่เคยรู้จัก… และคนที่คุณไม่เคยคาดคิดมาก่อน” เธอตอบเสียงแผ่วเบา
อัสนีจ้องมองใบหน้าของเธอ สับสนและเจ็บปวด เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงที่เขารัก และผู้หญิงที่เป็นศัตรูของเขา กลับกลายเป็นคนเดียวกัน
“คุณ… คุณกำลังพูดถึงใคร” เขาถามอย่างไม่มั่นใจ
พิมพ์ชนกส่ายหน้าช้าๆ “ฉัน… ฉันบอกคุณไม่ได้ค่ะ”
“ทำไม! ทำไมคุณถึงบอกผมไม่ได้! ในเมื่อคุณเป็นคนที่ทำลายผม! คุณต้องบอกผม!” อัสนีตะโกนอย่างสิ้นหวัง
“เพราะ… เพราะถ้าฉันบอก คุณจะอันตรายค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่วเบา
“อันตราย? อันตรายจากใคร!” อัสนีเริ่มรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง
“คนที่… คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด” พิมพ์ชนกหลับตาลง น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง “คนที่… คุณไว้ใจที่สุด”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในจิตใจของอัสนี เขาหันซ้ายหันขวา มองหาใครบางคน แต่ก็ไม่พบใครเลย เขาหันกลับมามองพิมพ์ชนกอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความเจ็บปวด
“คุณ… คุณกำลังบอกว่า…” เขาเอ่ยเสียงติดขัด “คนที่ผมไว้ใจที่สุด… คือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้?”
พิมพ์ชนกพยักหน้าเบาๆ น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มจนยากจะมองเห็นใบหน้า
“ใช่ค่ะอัสนี… เขา… เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลัง”
อัสนีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาเดินตรงไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับจะบอกเล่าถึงโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ใคร… ใครกันแน่” เขาพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ทั้งอัสนีและพิมพ์ชนกหันไปมองที่ประตู
“ใคร… ใครมาตอนนี้” อัสนีถามเสียงแข็ง
พิมพ์ชนกมองไปที่ประตู ใบหน้าของเธอซีดเผือดกว่าเดิม
“ฉัน… ฉันไม่รู้ค่ะ” เธอกระซิบ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นขึ้น ราวกับต้องการจะสื่อสารบางอย่าง
อัสนีเดินตรงไปที่ประตู เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิด
“คุณ… คุณกำลังรอใครอยู่” เขาถามพิมพ์ชนก
พิมพ์ชนกส่ายหน้า “ฉัน… ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ”
อัสนีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาตัดสินใจที่จะเปิดประตู
“ผมจะเปิดประตู” เขาบอกพิมพ์ชนก “คุณ… คุณไปหลบก่อน”
แต่พิมพ์ชนกส่ายหน้า “ไม่ค่ะ… ฉันจะอยู่ตรงนี้”
อัสนีมองเธอด้วยความสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้บังคับ เธอ
เขากลั้นใจ และค่อยๆ หมุนลูกบิดประตู
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น
อัสนีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง…
คืนเดียวในคืนเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก