ตอนที่ 12 — การเผชิญหน้าครั้งแรก

“แก้ว… แก้วเป็นอะไรไป? ทำไมหน้าซีดขนาดนี้?” เสียงของภาคย์ดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดอันยุ่งเหยิงของแก้ว เขายืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอน จ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

แก้วสะดุ้งเล็กน้อย เธอพยายามเก็บความรู้สึกและซ่อนหลักฐานที่อยู่ในกระเป๋าเอาไว้ “เปล่าค่ะ… ‌ไม่มีอะไร…” เธอตอบเสียงเบา

ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของโคโลญจน์ผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาปะทะจมูกแก้ว “ไม่มีอะไร? หน้าเธอเหมือนเห็นผีไปแล้วนะ…” เขากล่าวพลางยื่นมือมาจะสัมผัสใบหน้าของเธอ

แก้วรีบผงะถอยหลัง ​“อย่าค่ะ!” เสียงของเธอแหลมสูงจนภาคย์ต้องชะงัก เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับประหลาดใจกับปฏิกิริยาของเธอ

“ทำไม? ฉันไปทำอะไรให้เธอโกรธ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความเย็นชา

แก้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวของเธอ เธอจะไม่ยอมทนอีกต่อไป ‍“คุณภาคย์คะ… ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ…”

ภาคย์พยักหน้าเล็กน้อย “มีอะไรก็ว่ามาสิ… ฉันมีเวลา…” เขาเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ปล่อยให้แก้วเป็นฝ่ายเริ่มต้น

แก้วเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเขาโดยตรง เป็นครั้งแรกที่เธอสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง ‌“คุณ… คุณบังคับให้ฉันแต่งงานกับคุณ… เพื่อใช้หนี้ของพ่อฉัน… และ… คุณใช้พี่แพรว… พี่สาวของฉัน… เป็นเครื่องมือ… เพื่อควบคุมฉัน…”

ใบหน้าของภาคย์ยังคงเรียบเฉย ‍แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่แก้วอ่านไม่ออก “เธอพูดเรื่องอะไร?”

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องค่ะ! ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว! ฉันรู้ว่าพี่แพรวไม่ได้หนีไปไหน… แต่ถูกคุณบังคับให้หายตัวไป! ฉันรู้ว่าคุณใช้พี่แพรว… ข่มขู่ฉัน… ให้ทำทุกอย่างที่คุณต้องการ!” ​แก้วกล่าวเสียงดัง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

ภาคย์ยังคงนั่งนิ่ง เขาไม่ได้ปฏิเสธคำกล่าวหาของแก้ว แต่ก็ไม่ได้ยอมรับมันเช่นกัน “เธอไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน?”

“นั่นไม่สำคัญค่ะ! สิ่งที่สำคัญคือ… คุณทำร้ายฉัน! คุณหลอกฉัน! ​คุณทำให้ฉันเชื่อว่าคุณเกลียดฉัน… แต่จริงๆ แล้ว… คุณเพียงแค่แสดงละคร… เพื่อให้ฉันทำตามที่คุณต้องการ!” แก้วพูดพลางหยิบรูปถ่ายของพี่แพรวที่ถูกทำร้ายออกมาวางบนโต๊ะกาแฟ

เมื่อเห็นรูปถ่ายเหล่านั้น ภาคย์ก็ถึงกับเบิกตากว้าง เขาเงียบไปชั่วขณะ ​ราวกับกำลังประมวลผลสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

“นี่คือหลักฐาน… นี่คือสิ่งที่พิสูจน์ว่าคุณมันโหดร้ายแค่ไหน!” แก้วพูดต่อ “คุณทำทุกอย่าง… เพื่อให้ได้ในสิ่งที่คุณต้องการ… แม้แต่ทำร้ายคนที่คุณเคย… เคยรัก… อย่างพี่แพรว…”

“แก้ว… ฟังฉันนะ…” ภาคย์พยายามจะพูด แต่แก้วก็ตัดบท

“ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งสิ้น! ฉันเพียงแค่ต้องการรู้ว่า… คุณทำแบบนี้ทำไม! ทำไมคุณถึงต้องทำร้ายฉันถึงขนาดนี้! ทำไมคุณถึงต้องทำให้ชีวิตของฉัน… พังพินาศไปขนาดนี้!” น้ำเสียงของแก้วสั่นเครือ เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

ภาคย์ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เขาเดินเข้ามาใกล้แก้ว ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “แก้ว… เธอเข้าใจผิดไปหมดแล้ว…”

“ฉันเข้าใจผิด? คุณจะบอกว่าฉันเข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอคะ? หลักฐานมันฟ้องอยู่ตรงหน้าคุณ! พี่แพรวถูกทำร้าย! คุณบังคับฉัน! แล้วคุณจะบอกว่าฉันเข้าใจผิด!” แก้วตะคอก

“ฉันไม่ได้บังคับเธอ…” ภาคย์กล่าวเสียงเบา “ฉัน… ฉันแค่อยากให้เธอปลอดภัย…”

“ปลอดภัย? คุณทำให้ฉันทุกข์ทรมาน! คุณทำให้ฉันเสียใจ! นั่นคือความปลอดภัยที่คุณพูดถึงเหรอคะ!” แก้วหัวเราะอย่างขมขื่น

“มัน… มันซับซ้อนกว่านั้น… แก้ว…” ภาคย์กล่าว เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “เรื่องนี้… มันเกี่ยวกับ… อดีต…”

“อดีต? อดีตอะไรคะ? อดีตที่ทำให้คุณต้องมาแก้แค้นฉันอย่างนั้นเหรอ?” แก้วถาม

ภาคย์ส่ายหน้าช้าๆ “ไม่ใช่… มันคืออดีต… ที่ทำให้ฉัน… ต้องทำทุกอย่าง… เพื่อปกป้องเธอ…”

แก้วมองหน้าภาคย์ด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดเลย “ปกป้องฉัน? คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ?”

“พ่อของเธอ… พ่อของเธอ… ติดหนี้ฉัน… แต่ไม่ใช่แค่เรื่องหนี้…” ภาคย์หยุดพูดไปชั่วขณะ ราวกับจะเลือกใช้คำพูดให้ดีที่สุด “เขา… เขาทำผิดพลาดครั้งใหญ่… มันเกี่ยวกับ… การทรยศ… เขา… เขาเคยทำร้าย… คนที่ฉันรัก… และ… และเธอ… คือลูกสาวของเขา…”

คำพูดของภาคย์ทำให้แก้วยิ่งงงงวย “พ่อ… พ่อของฉัน… ทำร้ายคุณ? แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงต้องมาแก้แค้นฉัน? ทำไมคุณถึงต้องมาทำร้ายฉัน?”

“ฉันไม่ได้แก้แค้นเธอ… แก้ว…” ภาคย์กล่าวเสียงเข้ม “ฉัน… ฉันแค่ต้องการ… เวลา… เวลาที่จะหาทาง… ปกป้องเธอ… จาก… พวกมัน…”

“พวกมัน? พวกใครคะ?” แก้วถามด้วยความสงสัย

“พวกคนที่พ่อของเธอ… เคยไปยุ่งเกี่ยวด้วย… พวกนั้น… อันตรายมาก… พวกนั้น… ต้องการ… สิ่งที่พ่อของเธอ… เคยขโมยไป…” ภาคย์อธิบาย

แก้วมองหน้าภาคย์ด้วยความไม่เชื่อ “คุณกำลังจะบอกว่า… คุณแต่งงานกับฉัน… เพื่อปกป้องฉัน… จากพวกคนอันตราย… ที่พ่อของฉันเคยไปยุ่งเกี่ยวด้วยอย่างนั้นเหรอคะ?”

“ใช่… มันคือ… วิธีเดียว… ที่ฉันจะทำได้… ฉันต้องทำให้เธอ… อยู่ภายใต้การคุ้มครองของฉัน… ฉันต้องทำให้เธอ… อยู่ในสายตาของฉัน… ตลอดเวลา…”

“แล้ว… แล้วพี่แพรว… ทำไมคุณถึงทำร้ายพี่แพรว? ทำไมคุณถึงบังคับพี่แพรว?” แก้วถามคำถามเดิมอีกครั้ง

ภาคย์เงียบไป เขาหลบสายตาของแก้วไปมองที่อื่น “เรื่องนั้น… เป็นความผิดของฉัน… ฉัน… ฉันกดดันเธอมากเกินไป… ฉัน… ฉันต้องการให้เธอ… ยอมทำตามแผน… เพื่อให้แน่ใจว่า… ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่ฉันวางไว้…”

“คุณ… คุณเห็นแก่ตัวมากเกินไป! คุณเห็นแก่แผนการของคุณ… มากกว่าความรู้สึกของคนอื่น! คุณทำร้ายพี่แพรว! คุณหลอกใช้ฉัน! ทั้งหมดนี้… เพียงเพื่อปกป้องฉันอย่างนั้นเหรอคะ!” แก้วตะโกนเสียงดัง

“ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว… แก้ว… ฉัน… ฉันรู้ว่าฉันทำผิด… แต่… แต่ฉันทำไป… เพราะฉัน… ฉันไม่อยากให้เธอ… ต้องตกอยู่ในอันตราย…”

“คุณบอกว่าคุณไม่อยากให้ฉันตกอยู่ในอันตราย… แต่คุณกลับทำให้ฉันเจ็บปวด! คุณทำให้ฉันเกลียดคุณ! คุณทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันมันไม่มีค่า! นั่นคือการปกป้องอย่างนั้นเหรอคะ!” แก้วถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ

ภาคย์เดินเข้ามาใกล้แก้วอีกครั้ง เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของเธอ “แก้ว… ฉัน… ฉันขอโทษ… ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด… ที่ทำให้เธอต้องทุกข์ทรมาน… แต่… โปรดเชื่อฉัน… ฉัน… ฉันทำไป… เพราะฉัน… กลัว… กลัวที่จะเสียเธอไป…”

คำสารภาพของภาคย์ทำให้แก้วถึงกับชะงัก เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความเสียใจ ความเจ็บปวด และ… ความรัก?

“กลัว… กลัวที่จะเสียฉันไป? คุณ… คุณรักฉันอย่างนั้นเหรอคะ?” แก้วถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

ภาคย์พยักหน้าช้าๆ “ใช่… ฉันรักเธอ… แก้ว… ฉันรักเธอมาตลอด…”

คำสารภาพนั้น ทำให้โลกของแก้วหยุดหมุน เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่เธอเคยแอบรัก และผู้ชายที่เกลียดชังเธอราวกับศัตรู จะมีความรู้สึกเช่นนี้ให้กับเธอ

แต่แล้ว… ความคิดเรื่องพี่แพรวก็ผุดขึ้นมาในหัวของแก้ว “แล้ว… แล้วพี่แพรว… คุณจะทำยังไงกับพี่แพรวคะ?”

ภาคย์เงียบไปอีกครั้ง สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้น “ฉัน… ฉันจะปล่อยตัวแพรว… ฉันจะชดเชยให้เธอ… ฉันจะทำให้ทุกอย่าง… กลับมาเป็นปกติ…”

แก้วมองหน้าภาคย์ เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาได้มากแค่ไหน แต่การเผชิญหน้าครั้งนี้ มันทำให้เธอได้เห็นอีกมุมหนึ่งของเขา มุมที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชาและโหดร้าย

“คุณจะทำจริงๆ เหรอคะ?” แก้วถาม

ภาคย์พยักหน้า “ฉันสัญญา… แก้ว…”

แต่แล้ว… จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของภาคย์ก็ดังขึ้นมา เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

“ใครโทรมาคะ?” แก้วถาม

ภาคย์มองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าตกใจ “ฉัน… ฉันต้องไป… มีเรื่องด่วน…” เขากล่าวพลางรีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งแก้วไว้เพียงลำพังอีกครั้ง

แก้วมองตามหลังภาคย์ไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน เธอไม่รู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ จะนำพาไปสู่จุดจบ หรือเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม

ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของภาคย์ ทันใดนั้นเอง… เธอก็รู้สึกได้ถึงลมเย็นๆ พัดเข้ามาจากทางหน้าต่างที่แง้มอยู่… และเสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้อง…

“เธอ… คิดว่าจะหลุดพ้นไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ… แก้ว…”