"ฮัลโหล... ครับ" 'ดร.นพดล' รับสายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความสับสน
"คุณหมอ... ผมมีเรื่องจะบอกคุณหมอครับ... เป็นเรื่องของคุณแทน..." เสียงแหบพร่าดังมาจากปลายสาย เป็นเสียงของผู้ชายที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
"คุณคือใครครับ?" 'ดร.นพดล' ถาม พลางรีบคว้าสมุดบันทึกขึ้นมาเตรียมจด
"ผม... ผมเป็นคนดูแลสถานที่แห่งหนึ่ง... เป็นที่ที่คุณหมอเคยไปมาเมื่อไม่นานมานี้ครับ..."
สถานที่แห่งนั้น... 'ดร.นพดล' นึกถึงทันที มันคือโรงพยาบาลเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งเขาได้ไปสำรวจหาเบาะแสเกี่ยวกับความลับในอดีตของเขา
"คุณหมายถึงโรงพยาบาลร้างนั่นน่ะเหรอครับ?"
"ใช่ครับ... คุณหมอครับ... เรื่องของคุณแทน... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับ... ผมเห็นบางอย่าง..."
"เห็นอะไรครับ?" 'ดร.นพดล' เร่งถาม ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
"ผมเห็น... คนกลุ่มหนึ่ง... พวกเขาขนของบางอย่างเข้าไปในห้องที่ถูกปิดตาย... ของบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็น...ยา... และ...เครื่องมือแพทย์..."
'ดร.นพดล' รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ
"คุณเห็นว่าเป็นใครครับ? พวกเขาเป็นใคร?"
"ผม... ผมเห็นใบหน้าพวกเขาไม่ชัดครับ... แต่ผมได้ยินพวกเขาคุยกัน... พวกเขาพูดถึง... 'การทดลอง'... และ... 'ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ'..."
การทดลอง? ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ?
'ดร.นพดล' ขมวดคิ้ว เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น
อาการป่วยของแทน... ข่าวลือเกี่ยวกับยาแปลกๆ ในอดีต... และตอนนี้... การทดลองลับๆ ในโรงพยาบาลร้าง
"แล้ว... คุณเห็นอะไรอีกบ้างครับ?"
"ผมเห็น... ถุงมือ... ที่มีสัญลักษณ์... คล้ายๆ กับสัญลักษณ์ของ... 'บริษัทเวชภัณฑ์แห่งหนึ่ง'..."
'ดร.นพดล' นิ่งไป เขาเคยได้ยินชื่อบริษัทเวชภัณฑ์แห่งนี้มาก่อน มันเป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ก็มักจะมีข่าวลือเกี่ยวกับวิธีการที่ผิดจรรยาบรรณในการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์
"คุณแน่ใจนะครับ?"
"ผมแน่ใจครับ... แล้ว... ผมยังเจอของบางอย่างตกอยู่... เป็น... เป็นสร้อยคอเส้นเล็กๆ... สลักชื่อ... 'แพรวพรรณ'..."
หัวใจของ 'ดร.นพดล' กระตุกวูบ! สร้อยคอที่เขาพบในวันงานเลี้ยง! มันคือสร้อยคอของแพรวพรรณจริงๆ!
"คุณ... คุณยังเก็บสร้อยคอนั่นไว้ไหมครับ?"
"ครับ... ผมเก็บไว้... ผมไม่รู้ว่าจะเอาไปให้ใคร... แต่เมื่อคุณหมอพูดถึงเรื่องนี้... ผมเลยคิดว่า... คุณหมออาจจะต้องการมัน..."
"ดีมากครับ! คุณช่วยส่งที่อยู่ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมจะไปรับมันเดี๋ยวนี้เลย"
หลังจากวางสาย 'ดร.นพดล' ก็รีบขับรถไปยังที่อยู่ที่ชายคนนั้นให้ไว้
เขามาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นโกดังเก่าๆ ข้างนอกดูทรุดโทรม แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ
ชายคนนั้นออกมาต้อนรับเขา ชายวัยกลางคนท่าทางขี้อาย
"คุณหมอครับ... นี่ครับ... สร้อยคอเส้นนั้น..." เขาหยิบสร้อยคอเส้นเล็กๆ สีทองออกมาจากซองกระดาษ
'ดร.นพดล' รับสร้อยคอมาดู มันคือเส้นเดียวกับที่เขาพบจริง ๆ
"ขอบคุณมากนะครับ" เขาเอ่ย "คุณช่วยเล่ารายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นได้ไหมครับ"
ชายคนนั้นเล่าเรื่องราวที่เขาเห็นในโรงพยาบาลร้างอย่างละเอียดอีกครั้ง ยิ่งฟัง 'ดร.นพดล' ก็ยิ่งมั่นใจว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น
"คุณคิดว่า... คนกลุ่มนั้น... เขาตั้งใจจะทำร้ายคุณแทนหรือเปล่าครับ?" 'ดร.นพดล' ถาม
"ผม... ผมไม่แน่ใจครับ... แต่การกระทำของพวกเขา... ดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่..."
'ดร.นพดล' นั่งลงครุ่นคิด เขาพบเงื่อนงำที่สำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เรื่องราวก็ยิ่งซับซ้อนกว่าที่เขาคาดไว้
ทำไมคนกลุ่มนั้นถึงไปทำอะไรลับๆ ล่อๆ ในโรงพยาบาลร้าง? พวกเขาเกี่ยวข้องกับบริษัทเวชภัณฑ์แห่งนั้นอย่างไร? และที่สำคัญ... สร้อยคอของแพรวพรรณไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร?
เขาเริ่มสงสัยว่ามีใครบางคนกำลังพยายามปิดบังความจริงบางอย่าง... ความจริงที่อาจจะเกี่ยวกับอดีตของเขาเอง... เกี่ยวกับความผิดพลาดในอดีตที่เขาพยายามจะแก้ไข...
เขามองไปที่สร้อยคอในมือ... สัญลักษณ์เล็กๆ บนจี้สร้อย ทำให้เขานึกถึงบางอย่าง...
ทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างเฉียบพลัน...
"ไม่จริงน่า..." เขาพึมพำ
ภาพในอดีต... ใบหน้าของคนบางคน... การตัดสินใจที่เขาเคยทำ...
เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในกับดักที่มองไม่เห็น
ถ้าสิ่งที่เขาคิดเป็นจริง... มันจะหมายความว่า...
สิ่งที่เขาพยายามจะแก้ไข... อาจจะเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่านั้น...
แผนการที่อาจจะเกี่ยวข้องกับ...
"ใครบางคนที่ใกล้ตัวฉันที่สุด..."
คุณหมอย้อนเวลา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก