ตอนที่ 11 — น้ำตาที่รินไหล

"มีคนอยู่เบื้องหลัง?" เสียงของ 'ดร.นพดล' แหบพร่า เต็มไปด้วยความไม่เชื่อระคนหวาดหวั่น เขามอง 'แพรวพรรณ' หญิงสาวที่กำลังยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้า ‌ภาพของเธอในตอนนี้ ช่างแตกต่างจากภาพของแพรวพรรณที่เขาเคยรู้จักก่อนเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นเหลือเกิน

"หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะ" แพรวพรรณตอบเสียงสั่นเครือ "แต่... แต่หนูจำได้ว่า... ก่อนที่เราจะขับรถออกไป... มีคน... ​มีคนยื่นเอกสารบางอย่างให้พี่ปุริมเซ็น"

นพดลขมวดคิ้ว เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในอดีต แต่ทุกอย่างก็ยังคงพร่าเลือน เขาจำได้ว่าวันนั้น เขาได้คุยกับปุริมทางโทรศัพท์ ปุริมบอกว่าจะมาหาเขาเพื่อคุยเรื่องสำคัญบางอย่างเกี่ยวกับโครงการวิจัย แต่แล้ว... ก็เกิดอุบัติเหตุ

"เอกสารอะไร?" ‍เขาถาม ย้ำถามอีกครั้ง

"หนู... หนูไม่ทันได้เห็นค่ะ" แพรวพรรณเอ่ย "พี่ปุริมรีบมาก เขาแค่บอกให้หนูขึ้นรถ แล้วเราก็ออกไปเลย"

นพดลเดินไปเดินมาในห้องพักผู้ป่วยอย่างกระวนกระวาย หัวใจของเขาเต้นระส่ำราวกับกลองศึกกำลังตีรัว ‌เขาไม่เคยคิดเลยว่าอุบัติเหตุที่คร่าชีวิตคนรักเก่าของเขาไป จะมีความซับซ้อนและดำมืดถึงเพียงนี้

"แล้ว... แล้วคนที่ยื่นเอกสารให้ปุริมล่ะ?" นพดลถาม "เธอจำหน้าเขาได้ไหม?"

แพรวพรรณส่ายหน้าช้าๆ "จำไม่ได้ค่ะ... เขาใส่หมวกและแว่นตาดำ... ดูเหมือนจะไม่อยากให้ใครจำได้"

ความรู้สึกผิดที่เคยท่วมท้นหัวใจของนพดล ‍บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมปุริมถึงไปเซ็นเอกสารอะไรบางอย่างกับคนแปลกหน้าในวันนั้น และทำไมแพรวพรรณถึงไม่เห็นความผิดปกติอะไรเลย

"เธอแน่ใจนะว่า... เธอไม่ได้โกหกฉัน" นพดลหันไปเผชิญหน้ากับแพรวพรรณ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ

แพรวพรรณสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา น้ำตาหยดสุดท้ายไหลลงมาอาบแก้ม ​"หนู... หนูไม่มีเหตุผลที่จะโกหกพี่นพอีกแล้วค่ะ"

นพดลมองใบหน้าของเธอ เขาเห็นความเจ็บปวดและความจริงใจในแววตาของเธอ เขาจึงเลือกที่จะเชื่อ

"ถ้าอย่างนั้น... แสดงว่ามีคนจงใจทำให้ปุริมประสบอุบัติเหตุ" นพดลพึมพำกับตัวเอง "แต่... ทำไม? ​และ... ใคร?"

เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด ราวกับกำลังมองหาคำตอบในความมืดมิดนั้น

"ฉัน... ฉันต้องรู้ให้ได้" นพดลตัดสินใจแน่วแน่ "ฉันต้องรู้ว่าใครเป็นคนทำ... และทำไปเพื่ออะไร"

แพรวพรรณมองนพดลด้วยความรู้สึกผิด ​เธอรู้ดีว่าเธอคือส่วนหนึ่งของโศกนาฏกรรมครั้งนั้น เธอคือคนที่อยู่ตรงนั้นในวันเกิดเหตุ แต่เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย

"หนู... หนูเสียใจจริงๆ ค่ะ พี่นพ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "หนู... หนูควรจะบอกพี่ตั้งนานแล้ว"

"มันสายเกินไปแล้วที่จะพูดถึงคำว่า 'ควร'" นพดลหันกลับมามองเธอ "สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือ... เราต้องหาความจริงให้เจอ"

เขาเดินเข้าไปใกล้แพรวพรรณ ยื่นมือไปปาดน้ำตาที่เปื้อนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา

"ฉันรู้ว่ามันเจ็บปวด... สำหรับเธอ" นพดลกล่าว "แต่เราต้องเข้มแข็งนะ"

แพรวพรรณพยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของเขา ราวกับเป็นกำลังใจเดียวที่เธอมีในตอนนี้

"พี่นพ... หนู... หนูยังจำได้อีกอย่างหนึ่ง" แพรวพรรณเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ก่อนที่หนูจะ... จะหมดสติไป... หนูได้ยินเสียง... เสียงคนพูดโทรศัพท์"

"พูดโทรศัพท์?" นพดลถาม "เขาพูดว่าอะไร?"

"เขา... เขาบอกว่า... 'จัดการเรียบร้อยแล้ว... ไม่มีใครรู้'" แพรวพรรณจำได้ชัดเจน ราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

นพดลยืนนิ่งไป เขาหลับตาลง พยายามนึกย้อนกลับไปในวันนั้น เขาจำได้ว่าเขาได้คุยกับปุริมทางโทรศัพท์... หรือว่า... คนที่แพรวพรรณได้ยิน... คือคนเดียวกับคนที่คุยกับเขา?

"คนนั้น... เขาพูดถึงใคร?" นพดลถามเสียงเครียด

"หนู... หนูไม่รู้ค่ะ" แพรวพรรณส่ายหน้า "แต่... แต่หนูรู้สึกเหมือน... เขาพูดถึง... พี่นพ"

คำพูดของแพรวพรรณทำให้นพดลรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าอีกครั้ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนร้ายถึงต้องพูดถึงเขาด้วย

"ทำไมเขาต้องพูดถึงฉัน?" นพดลถามด้วยความสับสน

"หนู... หนูไม่รู้จริงๆ ค่ะ" แพรวพรรณน้ำตาไหลอีกครั้ง "แต่... แต่หนูจำเสียงเขาได้... เสียงมัน... มันคล้ายกับเสียงใครบางคน..."

นพดลจ้องมองแพรวพรรณอย่างตั้งใจ เขาพยายามจะจับความผิดปกติบางอย่างในคำพูดของเธอ แต่เขาก็ไม่พบอะไร

"ใคร?" เขาถาม

แพรวพรรณหลับตาลงอีกครั้ง ราวกับกำลังพยายามนึกใบหน้าของใครบางคนที่เธอเคยเห็น

"หนู... หนูไม่แน่ใจ... แต่มัน... มันเหมือนกับเสียง..."

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของนพดลก็ดังขึ้น เขามองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด เขาไม่ต้องการให้มีอะไรมารบกวนในเวลานี้

"ใครโทรมา?" แพรวพรรณถาม

"ฉันไม่รู้" นพดลตอบ พลางกดรับสาย

"สวัสดีครับ" เขาเอ่ย

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่จะมีเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา เสียงนั้น... คุ้นหูอย่างประหลาด

"หมอนพดล... คุณกำลังสืบเรื่องอะไรอยู่?"

นพดลชะงักไป เขาจำเสียงนี้ได้ทันที! มันคือเสียงของ...

"คุณ..." นพดลอุทานออกมาอย่างตกใจ

"ใช่... ผมเอง" เสียงปลายสายหัวเราะเบาๆ "ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามจะรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ... แต่ผมอยากจะเตือนคุณ... ว่าบางความลับ... ควรจะถูกฝังไว้ตลอดไป"

นพดลเงยหน้าขึ้นมองแพรวพรรณ เธอเองก็มองเขาด้วยความสงสัย

"ใคร... ใครคะ" เธอถาม

"ฉัน... ฉันไม่รู้" นพดลตอบ เขาไม่กล้าพูดชื่อออกไปในตอนนี้

"คุณหมอนพดล..." เสียงปลายสายพูดต่อ "ผมไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้... ปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ..."

"ถ้าคุณเป็นคนทำ... คุณกำลังจะเจอดี!" นพดลตะคอกอย่างโกรธแค้น

"คุณแน่ใจเหรอ... ว่าคุณอยากจะรู้ความจริงทั้งหมด?" เสียงปลายสายถามกลับ "บางที... ความจริง... อาจจะทำร้ายคุณมากกว่าที่คิดก็ได้..."

ก่อนที่นพดลจะทันได้ตอบอะไร... เสียงปลายสายก็ตัดไป

นพดลยืนนิ่งไป เขาเงยหน้ามองแพรวพรรณ ดวงตาของเขาสะท้อนถึงความสับสนและความโกรธแค้น

"ใคร... ใครโทรมาคะ" แพรวพรรณถามอีกครั้ง

"ฉัน... ฉันไม่รู้" นพดลตอบ เสียงของเขาแผ่วเบา "แต่... เขารู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่..."

แพรวพรรณมองนพดลด้วยความกังวล เธอกลัวว่าการที่เธอเปิดเผยความจริงในวันนี้ จะนำพาอันตรายมาสู่นพดล

"พี่นพ... หนู... หนูขอโทษ" เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ

"ไม่... มันไม่ใช่ความผิดของเธอ" นพดลกล่าว "มันเป็นความผิดของคนที่... ทำให้เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้น"

เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ไม่เคยจางหายไปไหน ความเจ็บปวดจากการสูญเสียปุริม... และความเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวงมาตลอด

"ฉัน... ฉันต้องรู้ให้ได้" นพดลพูดเสียงหนักแน่น "ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง... และทำไมเขาถึงทำแบบนั้น"

เขาหันไปมองแพรวพรรณอีกครั้ง ดวงตาของเขาสื่อถึงความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง แม้ว่าความจริงนั้นอาจจะเลวร้ายเกินกว่าที่เขาจะรับได้

"ช่วยฉันนะ... แพรว" นพดลเอ่ย "เราจะสืบเรื่องนี้ไปด้วยกัน"

แพรวพรรณมองนพดลด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกลัว ความหวัง และความรักที่เธอมีให้กับเขา เธอกล่าวตอบรับคำขอของเขาอย่างไม่ลังเล

"ค่ะ... หนูจะช่วยพี่นพค่ะ"

ทั้งสองมองหน้ากัน ความสัมพันธ์ของพวกเขาที่เคยใกล้ชิด กลับกลายเป็นความซับซ้อนที่เต็มไปด้วยความลับและอันตราย

แต่ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา... มีเพียงสิ่งเดียวที่ทั้งคู่แน่ใจ... คือพวกเขาจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน