"ถ้าคุณอยากรู้ความจริง... จงระวังตัวให้ดี... เพราะคุณกำลังเล่นกับไฟ..." ข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของ ดร.นพดล ทำให้เลือดในกายของเขาสูบฉีดอย่างรุนแรง เขาหันไปมองแพรวพรรณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
แพรวพรรณสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเขา "มีอะไรเหรอคะ?"
"เปล่า... ไม่มีอะไร" ดร.นพดล ตอบอย่างรวดเร็ว เขาไม่ต้องการให้แพรวพรรณเป็นกังวลไปมากกว่านี้ เขาจะจัดการเรื่องนี้เอง
เขาปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงอย่างแนบเนียน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ใครคือผู้ส่งข้อความ? และทำไมเขาถึงได้รู้ว่าเขากำลังค้นหาความจริง? นี่คือการเตือนจากใคร? หรือเป็นการข่มขู่?
"คุณแน่ใจนะ?" แพรวพรรณมองเขาอย่างจับผิด "หน้าคุณซีดเชียว"
"ผม... ผมแค่คิดเรื่องบางอย่างอยู่" ดร.นพดล พยายามยิ้มให้เธอดู "คุณแพรว... ผมขอเวลาสักพักนะครับ ผมจะขอรวบรวมข้อมูลที่บ้านของผมเอง"
แพรวพรรณพยักหน้า "ค่ะ... แต่ถ้าคุณต้องการอะไร... อย่าลังเลที่จะบอกนะคะ"
คำพูดนั้นทำให้ ดร.นพดล รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด แม้ว่าอดีตจะเลวร้ายเพียงใด... แต่ความรู้สึกดีๆ ที่เขามีต่อแพรวพรรณ... และความรู้สึกที่เขาเห็นในแววตาของเธอ... มันยังคงอยู่
เขาบอกลาแพรวพรรณและเมษา ก่อนจะเดินออกจากบ้านหลังนั้นมา หัวใจของเขายังคงเต้นแรง ไม่ใช่เพียงเพราะความกลัวจากข้อความปริศนา แต่เป็นเพราะความทรงจำอันหอมหวานที่ผุดขึ้นมาในหัว
ตลอดเวลาที่ผ่านมา... แม้จะหลับตาลง... เขาก็ยังคงเห็นใบหน้าของแพรวพรรณ... รอยยิ้มของเธอ... เสียงหัวเราะของเธอ... ภาพเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในความฝันของเขา... เหมือนกับว่าเวลาไม่ได้ช่วยเยียวยาบาดแผลในใจของเขาเลย
เขาเคยคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะใช้ชีวิตอยู่ได้โดยปราศจากเธอ... แต่เมื่อได้กลับมาพบเธออีกครั้ง... หัวใจที่เคยเหมือนถูกแช่แข็งไว้... กลับละลาย... และเต้นแรงอีกครา...
ระหว่างทางกลับบ้าน ดร.นพดล ขับรถช้าๆ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป เขาจำได้ถึงวันแรกที่เขาพบแพรวพรรณ... เธอคือผู้ช่วยพยาบาลที่สดใส ร่าเริง... ที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตที่เคยแห้งแล้งของเขา
เขาจำได้ถึงวันที่เขาขอเธอแต่งงาน... ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง... คำพูดสัญญา... และแหวนที่สวมให้กับนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ...
แต่แล้ว... ทุกอย่างก็พังทลายลง... ด้วยอุบัติเหตุครั้งนั้น... และการตัดสินใจที่ผิดพลาดของเขา...
เขากลับมาที่บ้านของเขา... บ้านที่เคยเป็นของเขาสองคน... บัดนี้กลับเงียบเหงา... ราวกับว่าเวลาได้หยุดนิ่งไปตั้งแต่เขาจากไป
เขาเดินไปที่ห้องทำงาน... หยิบแฟ้มเอกสารที่เขารวบรวมไว้... พยายามจะตั้งสติ... เพื่อหาหลักฐาน... เพื่อพิสูจน์ความจริง...
แต่ความคิดของเขากลับล่องลอยไปที่แพรวพรรณอีกครั้ง... เขาจำได้ว่าแพรวพรรณเคยเล่าให้ฟังว่า... เธอชอบดอกไม้ชนิดหนึ่งเป็นพิเศษ... ดอกลิลลี่สีขาว... ที่เธอเคยบอกว่า... มันเหมือนกับความบริสุทธิ์... และความหวัง...
เขาเคยซื้อดอกลิลลี่ให้เธอเสมอ... ในวันครบรอบของเรา...
แล้วเขาก็นึกถึงรอยแผลเป็นที่ข้อมือของแพรวพรรณ... เขาแน่ใจว่าเคยเห็นรอยแผลนั้นมาก่อน... ในวันที่เกิดอุบัติเหตุ... เขาเห็นมันแวบหนึ่ง... แต่ตอนนั้นเขากำลังตกใจ... และคิดว่ามันเป็นแค่บาดแผลเล็กๆ น้อยๆ...
ตอนนี้... เมื่อเขากลับมาพร้อมกับความตั้งใจที่จะแก้ไขทุกอย่าง... เขารู้สึกว่ารอยแผลเป็นนั้น... คือกุญแจสำคัญ... ที่จะไขความลับในอดีต...
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา... เปิดดูรูปถ่ายเก่าๆ... รูปของเขากับแพรวพรรณ... รูปที่พวกเขากำลังยิ้มให้กล้อง... ความสุขในวันวาน... มันช่างตรงกันข้ามกับความเจ็บปวดในวันนี้เหลือเกิน...
ทันใดนั้นเอง... เขาก็เห็นรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปที่เขาถ่ายกับแพรวพรรณในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง... และในรูปนั้น... เขาสังเกตเห็น... รอยแผลเป็นที่ข้อมือของแพรวพรรณ... ชัดเจนกว่าที่เคยเห็น...
และที่สำคัญกว่านั้น... เขาสังเกตเห็น... ชายคนหนึ่ง... ที่ยืนอยู่เบื้องหลังของแพรวพรรณ... ใบหน้าที่เขาคุ้นเคย... ชายที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของเขา...
'ดร.วิทวัส'...
หัวใจของ ดร.นพดล เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง! ดร.วิทวัส... เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดงั้นเหรอ? เขาคือคนที่ทำให้เขาต้องทอดทิ้งแพรวพรรณ? เขาคือคนที่ทำให้ทุกอย่างพังทลาย?
เขาจำได้ว่า... ในวันเกิดเหตุ... ดร.วิทวัสเป็นคนแรกที่มาถึงที่เกิดเหตุ... และเขาเป็นคนช่วยเขาออกมา...
หรือว่า... ดร.วิทวัส... คือคนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุครั้งนั้น?
ความคิดนั้นทำให้เขาขนลุก ดร.วิทวัส... คนที่เขาเคยไว้ใจ... คนที่เขาเคยเชื่อใจ... กลับกลายเป็นคนที่อาจจะทำลายชีวิตของเขาทั้งหมด?
เขาต้องรีบหาหลักฐาน... เพื่อพิสูจน์ความจริง... เขาจะทำทุกอย่าง... เพื่อเปิดโปง ดร.วิทวัส... และเพื่อให้แพรวพรรณกับเมษาได้รับความยุติธรรม...
เขาเปิดคอมพิวเตอร์... เริ่มต้นค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ ดร.วิทวัส... ประวัติการทำงาน... ความสัมพันธ์... ทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง...
แต่แล้ว... ขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับการค้นหาข้อมูล... เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก... เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย...
เขาเงยหน้าขึ้นมอง... และเห็นร่างของแพรวพรรณยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของเขา... ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล...
"คุณนพดล... คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอถาม "ฉัน... ฉันเป็นห่วงคุณ"
ดร.นพดล มองแพรวพรรณ... เขาเห็นความรักและความห่วงใยในแววตาของเธอ... ความรู้สึกที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับอีก...
"ผม... ผมเจออะไรบางอย่าง... ที่อาจจะเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุ" ดร.นพดล กล่าว "และผมคิดว่า... เราอาจจะต้องเผชิญหน้ากับอันตราย... ที่เราไม่เคยคาดคิดมาก่อน"
แพรวพรรณมองเขาด้วยความตกใจ "อันตราย? คุณหมายถึงอะไร?"
"ผมคิดว่า... คนที่ทำลายชีวิตเรา... อาจจะยังอยู่ใกล้ๆ เรา... และเขากำลังจับตาดูเราอยู่" ดร.นพดล ตอบ
ทันใดนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์ของ ดร.นพดล ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... เป็นเบอร์เดิม...
"คุณกำลังเล่นกับไฟ... จริงๆ" เสียงปริศนาดังมาจากปลายสาย... "ถ้าคุณไม่หยุด... คุณจะเสียใจ... มากกว่าเดิม"
ดร.นพดล กำมือแน่น... เขาจะทำอย่างไร? เขาจะยอมแพ้... หรือจะสู้ต่อไป... เพื่อความรัก... และเพื่อความจริง...
คุณหมอย้อนเวลา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก