เสียงของแพรวพรรณจากอนาคตที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ ราวกับคลื่นยักษ์ซัดเข้าใส่ ดร.นพดลจนเขาแทบยืนไม่อยู่ แพรวพรรณในปัจจุบันที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา มองสีหน้าตกใจของเขาอย่างไม่เข้าใจ
“คุณ… เป็นอะไรไปคะ” แพรวพรรณถามด้วยความกังวล
นพดลไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้ เขายังคงจ้องมองโทรศัพท์ในมืออย่างตะลึงงัน เสียงจากปลายสายยังคงดังต่อเนื่อง “นพดล… อย่าเพิ่งวางนะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอก… เรื่องเกี่ยวกับ… สิ่งที่คุณกำลังจะทำ”
“คุณ… คุณคือใครกันแน่” แพรวพรรณถามเสียงสั่น
“ฉันคือแพรวพรรณ… อีกเวอร์ชั่นหนึ่ง… จากอนาคตที่กำลังจะมาถึง… ฉัน… ฉันมาเพื่อเตือนคุณ… เกี่ยวกับ… ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย” เสียงของแพรวพรรณจากอนาคตเต็มไปด้วยความเร่งรีบและความหวาดกลัว
ดร.นพดลสูดหายใจเข้าลึกๆ เขากลั้นใจแล้วถามออกไป “คุณ… กำลังจะบอกอะไรผม”
“การตัดสินใจที่คุณกำลังจะทำ… มันจะนำไปสู่… หายนะ… หายนะที่ใหญ่กว่าที่คุณเคยเจอ… คุณต้อง… อย่า… อย่า…” เสียงของแพรวพรรณจากอนาคตขาดหายไป พร้อมกับเสียงสัญญาณที่ตัดไป
นพดลยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้าง จิตใจของเขาสับสนวุ่นวาย คำพูดของแพรวพรรณจากอนาคตยังคงดังก้องอยู่ในหู “หายนะ… ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย… การตัดสินใจที่ผิดพลาด…”
“คุณ… ได้ยินไหมคะ” แพรวพรรณในปัจจุบันเอื้อมมือมาแตะแขนของเขา “เกิดอะไรขึ้นคะ”
นพดลค่อยๆ ดึงสติกลับมา เขามองแพรวพรรณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “ผม… ผมไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น… แต่… ผมคิดว่าเราอาจจะต้องระมัดระวังมากขึ้น”
“ระมัดระวังเรื่องอะไรคะ”
“เรื่อง… ความลับ… ที่เรายังไม่ได้เปิดเผย… และ… การตัดสินใจในอนาคต”
แพรวพรรณมองนพดลด้วยความสงสัย แต่เธอสัมผัสได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียงของเขา เธอตัดสินใจที่จะเชื่อเขา
“ฉันจะเชื่อใจคุณค่ะ” แพรวพรรณกล่าว
“ขอบคุณครับ” นพดลกล่าว “แต่ก่อนอื่น… เรามาตั้งใจสร้างครอบครัวของเราให้สมบูรณ์กันก่อนนะครับ”
คำพูดของนพดลทำให้แพรวพรรณยิ้มออกมา เธอรู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการอยู่เคียงข้างเขา และสร้างอนาคตที่มั่นคงให้กับพวกเขา
หลายปีผ่านไป…
เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังไปทั่วบ้านที่อบอุ่น ‘น้องแพรไหม’ ลูกสาวคนเดียวของ ดร.นพดล และคุณแพรวพรรณ เติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรงและน่ารัก เธอคือศูนย์กลางของความรักและความสุขของทั้งคู่
ห้องนั่งเล่นที่เคยเงียบเหงา บัดนี้เต็มไปด้วยของเล่น และภาพวาดสีสันสดใสของน้องแพรไหม แพรวพรรณนั่งอยู่บนโซฟา อ่านนิทานให้ลูกสาวฟัง นพดลเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยชาอุ่นๆ วางลงบนโต๊ะข้างๆ
“เหนื่อยไหมครับวันนี้” นพดลถามภรรยา
“ไม่เลยค่ะ เห็นหน้าน้องแพรไหมแล้วก็หายเหนื่อยแล้ว” แพรวพรรณยิ้มตอบ
นพดลทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ภรรยา ก่อนจะโอบไหล่เธอไว้
“ลูกของเราน่ารักจริงๆ เลยนะครับ” นพดลกล่าว
“ค่ะ… เธอเป็นเหมือนของขวัญที่ดีที่สุดที่เราเคยได้รับ” แพรวพรรณตอบ
เธอมองลูกสาวด้วยความรักที่เปี่ยมล้น ภาพความทรงจำในอดีตที่เคยเจ็บปวด ราวกับถูกกลบฝังด้วยความสุขในปัจจุบัน
“จำได้ไหมครับ วันที่เราตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน” นพดลถาม
“จำได้ค่ะ… ฉันไม่เคยลืมเลย” แพรวพรรณตอบ
“ตอนนั้น… ผมกลัวมาก กลัวว่าจะสูญเสียคุณไปอีกครั้ง”
“แต่ตอนนี้… เรามีกันและกันแล้วนะคะ”
“ใช่ครับ… และเรามีน้องแพรไหม… ครอบครัวของเราสมบูรณ์แบบแล้ว” นพดลกล่าว
เขาก้มลงจูบที่ขมับของแพรวพรรณอย่างอ่อนโยน ราวกับต้องการตอกย้ำความรักที่มั่นคง
“ผมรักคุณนะครับ แพรวพรรณ”
“ฉันก็รักคุณค่ะ นพดล”
ทั้งสองคนมองหน้ากัน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความเข้าใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า
น้องแพรไหมที่กำลังเล่นอยู่ หันมามองพ่อแม่ของเธอ
“พ่อจ๋า แม่จ๋า” น้องแพรไหมเรียก
“มานี่มาลูก” แพรวพรรณกล่าว
น้องแพรไหมวิ่งเข้ามาหาพ่อแม่ แล้วกระโดดกอดทั้งสองคนอย่างอารมณ์ดี
“หนูรักพ่อนะคะ หนูรักแม่นะคะ”
“พ่อก็รักหนูนะลูก” นพดลกล่าว
“แม่ก็รักหนูนะจ๊ะ” แพรวพรรณกล่าว
ทั้งสามคนกอดกันแน่น ภาพของครอบครัวที่สมบูรณ์แบบปรากฏอยู่ตรงหน้า
ชีวิตของพวกเขาหลังจากที่นพดลย้อนเวลากลับมานั้น ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสียทีเดียว ความลับที่แพรวพรรณจากอนาคตเคยเตือนนั้น ยังคงเป็นปริศนาที่คอยตามหลอกหลอนนพดลอยู่เสมอ
เขาพยายามสืบค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเบอร์โทรศัพท์นั้น และเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ “แพรวพรรณจากอนาคต” แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่ชัดเจนเลย ราวกับว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตา
อย่างไรก็ตาม นพดลเลือกที่จะไม่คิดมาก เขาเชื่อว่าความรักของเขากับแพรวพรรณในปัจจุบัน และน้องแพรไหม ลูกสาวอันเป็นที่รัก จะสามารถเอาชนะทุกอุปสรรคได้
เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับการดูแลครอบครัว ทำงานในฐานะหมอที่เก่งกาจ และคอยดูแลแพรวพรรณให้ดีที่สุด
แต่ในคืนหนึ่ง ขณะที่แพรวพรรณกำลังหลับใหล นพดลก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาตื่นขึ้นมากลางดึก และพบว่า…
น้องแพรไหม หายไปจากเตียงของเธอ!
หัวใจของนพดลแทบหยุดเต้น เขาตะโกนเรียกชื่อลูกสาวด้วยความตกใจ และรีบวิ่งออกไปตามหา
“แพรไหม! แพรไหม! อยู่ไหนลูก!”
แต่ไม่พบแม้แต่เงาของลูกสาว
ในขณะนั้นเอง เขาพลันนึกถึงคำเตือนของแพรวพรรณจากอนาคตขึ้นมาอีกครั้ง…
“หายนะ… ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย… การตัดสินใจที่ผิดพลาด…”
เขารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง… ความลับที่เขาคิดว่าถูกปิดตายไปแล้ว… กำลังจะกลับมาทวงคืน…
แล้วเขาก็เห็น… รอยเท้าเล็กๆ ที่ลากยาวออกไปนอกบ้าน… ตรงไปยังป่าทึบที่อยู่ติดกับบ้าน…
คุณหมอย้อนเวลา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก