รอยเท้าเล็กๆ ที่ทิ้งรอยไว้บนผืนดิน นำ ดร.นพดลไปสู่ป่าทึบอันมืดมิด หัวใจของเขากระหน่ำเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวและความสิ้นหวัง เสียงเรียกชื่อลูกสาวดังแหบแห้งไปตามลม แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับคืนมา มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกัน และเสียงสัตว์ป่าที่ดังแว่วมาเป็นระยะๆ
“แพรไหม! ลูกอยู่ที่ไหน! ได้ยินพ่อไหม!” นพดลตะโกนสุดเสียง พลางวิ่งไปตามรอยเท้าเหล่านั้นอย่างไม่คิดชีวิต
แพรวพรรณตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอเห็นสามีที่กำลังวิ่งออกไปในความมืดด้วยท่าทีร้อนรน เธอรีบวิ่งตามออกไป “นพดล! เกิดอะไรขึ้น!”
“น้องแพรไหม… หายไปครับ!” นพดลตอบเสียงสั่นเครือ
ความตกใจถาโถมเข้าใส่แพรวพรรณเช่นกัน เธอรีบวิ่งตามสามีไป โดยไม่ลังเล
ทั้งสองคนวิ่งลึกเข้าไปในป่า ลำแสงจากไฟฉายที่นพดลถือ ส่องไปกระทบกับต้นไม้สูงใหญ่ที่บดบังแสงจันทร์จนเกือบหมดสิ้น บรรยากาศยิ่งทวีความน่ากลัวมากขึ้นไปอีก
“เราจะทำยังไงดีคะ” แพรวพรรณถามเสียงสั่น
“เราต้องหาตัวน้องแพรไหมให้เจอครับ” นพดลตอบอย่างเด็ดเดี่ยว “ผมจะไม่ยอมเสียเขาไปเด็ดขาด”
ขณะที่ทั้งสองกำลังค้นหาอย่างสิ้นหวัง จู่ๆ นพดลก็ชะงักเท้า เขาสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ส่องประกายอยู่ท่ามกลางความมืด… มันคือ… สร้อยคอของน้องแพรไหม!
“เจอแล้ว! สร้อยคอของน้องแพรไหม!” นพดลอุทาน
เขาหยิบสร้อยคอขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา และมองไปรอบๆ ด้วยความหวัง
“แสดงว่า… เรามาถูกทางแล้ว”
ทั้งสองคนเดินตามเส้นทางที่คิดว่าน้องแพรไหมน่าจะเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง… พวกเขาได้ยินเสียงแว่วๆ เสียงของเด็กน้อย…
“แม่… พ่อ…”
เสียงของน้องแพรไหม!
นพดลและแพรวพรรณรีบวิ่งตรงไปยังต้นเสียงด้วยความดีใจ
และแล้ว… พวกเขาก็พบ… น้องแพรไหม!
เด็กน้อยนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ดวงตากลมโตจ้องมองมาที่พ่อแม่ด้วยความหวัง
“น้องแพรไหม!” แพรวพรรณวิ่งเข้าไปกอดลูกสาวไว้แน่น “ลูกเป็นอะไรมากไหม! ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว!”
“หนู… หนูฝันร้ายค่ะแม่… แล้วหนูก็… ตื่นขึ้นมา… เห็น… ผู้หญิงคนนั้น…” น้องแพรไหมกระซิบเสียงสั่น
“ผู้หญิงคนนั้น… เป็นใครคะ” นพดลถามอย่างระแวง
“เขา… เขามีผมสีดำยาว… แล้วก็… รอยแผลเป็นที่ใบหน้า…” น้องแพรไหมเล่า
ทันใดนั้นเอง ความทรงจำของนพดลก็พลันนึกถึงคำเตือนของแพรวพรรณจากอนาคต… “ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย… หายนะ…”
เขาหันไปมองแพรวพรรณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
“คุณ… พอจะจำได้ไหมครับ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” นพดลถามแพรวพรรณ
แพรวพรรณนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอเริ่มซีดเผือด
“ถ้า… ถ้าเด็กพูดถึง… รอยแผลเป็นที่ใบหน้า… และผมสีดำยาว… ฉัน… ฉันคิดว่า… ฉันพอจะเดาออกแล้วค่ะ…”
“ใครครับ” นพดลเร่งถาม
“คนที่… เคยทำร้ายคุณ… และ… เคยทำร้ายฉัน…” แพรวพรรณตอบเสียงแผ่วเบา
“คุณหมายถึง… ผู้หญิงคนนั้น… ที่เป็นสาเหตุให้ผมย้อนเวลากลับมา… และ… ทำให้เราต้องพลัดพรากกัน… ใช่ไหมครับ”
แพรวพรรณพยักหน้าอย่างช้าๆ
“เธอ… เธอชื่อ… อรพรรณ”
คำว่า “อรพรรณ” หลุดออกจากปากของแพรวพรรณ ราวกับว่ามันคือคำต้องสาป ดวงตาของนพดลเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
“อรพรรณ… เป็นไปไม่ได้! เธอ… เธอเสียชีวิตไปแล้วนี่!”
“ไม่ค่ะ… เธอ… เธอไม่ได้เสียชีวิต… เธอเพียงแค่… หายตัวไป… และ… ฉันเพิ่งจะนึกออก… รอยแผลเป็น… มันคือรอยแผลเป็นจากอุบัติเหตุ… ที่เธอ… พยายามจะทำร้ายคุณ… แต่… กลับพลาดไปโดนตัวเอง…”
ความลับที่ซ่อนเร้นมานาน บัดนี้ถูกเปิดเผยอย่างสมบูรณ์
อรพรรณ… ผู้หญิงที่เคยรักนพดลอย่างบ้าคลั่ง และเป็นต้นเหตุแห่งความแค้นที่ทำให้เขาต้องย้อนเวลากลับมา… เธอยังมีชีวิตอยู่… และกำลังจะกลับมาทำลายชีวิตของพวกเขาอีกครั้ง!
“เธอ… เธอต้องการอะไรกันแน่” นพดลถาม
“ฉัน… ฉันไม่รู้… แต่… ฉันรู้สึกได้ว่า… เธอมาเพื่อ… แก้แค้น…” แพรวพรรณตอบ
นพดลโอบกอดลูกสาวและภรรยาไว้แน่น เขาตระหนักได้ว่า การย้อนเวลาของเขา ไม่ใช่เพียงการแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด แต่เป็นการเปิดประตูไปสู่อันตรายที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม
“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของเราเด็ดขาด” นพดลกล่าวอย่างหนักแน่น
เขากระชับอ้อมกอด ราวกับต้องการปกป้องทั้งสองคนจากภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“แต่… เราจะทำยังไงดีคะ” แพรวพรรณถามด้วยความหวาดกลัว
“เรา… จะเผชิญหน้ากับมันด้วยกันครับ” นพดลตอบ
ในห้วงความคิดของนพดล เขารู้สึกถึงความสับสนวุ่นวาย ความลับที่ซ่อนเร้นมานานกำลังจะถูกเปิดเผย และเขาก็ได้เรียนรู้ว่า การย้อนเวลา ไม่ใช่เพียงการแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด แต่คือโอกาสที่ฟ้าประทานให้เขา ได้รัก “แพรวพรรณ” อีกครั้งอย่างแท้จริง
เขาได้เห็นความเข้มแข็ง ความรัก และความเสียสละของแพรวพรรณในปัจจุบัน ที่แม้จะเคยเจ็บปวดจากเขาในอดีต แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาเสมอ
“ผม… ผมได้ย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้ไขอดีต… แต่สิ่งที่ผมได้เรียนรู้… คือ… การได้รักคุณอีกครั้ง… มันมีค่ามากกว่าสิ่งใดๆ” นพดลกล่าวกับแพรวพรรณ
แพรวพรรณมองสามีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ เธอรู้ดีว่า ในที่สุดแล้ว… ความรักของพวกเขา… คือสิ่งเดียวที่จะสามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้
แต่ขณะที่ทั้งสามคนกำลังจะเดินออกจากป่าไป… เสียงกรีดร้องอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นมาจากเบื้องหลัง…
“นพดล… แก… จะไม่มีวันได้อยู่กับมัน… ไปตลอดกาล!”
ร่างของอรพรรณ… ปรากฏขึ้นที่กลางป่า… ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแค้น… ดวงตาของเธอจ้องมองมาที่นพดลด้วยความเกลียดชัง… และมือของเธอ… กำลังถือ… ดาบเล่มหนึ่ง…
คุณหมอย้อนเวลา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก