ตอนที่ 5 — ความลับที่ซ่อนเร้น

"บางที…เธออาจจะกำลังมองหาความจริงในที่ที่ผิดก็ได้" เสียงของภาคย์กระซิบข้างหูของน้ำ ราวกับจะปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ เธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดอยู่บนใบหน้า ความใกล้ชิดที่เกินกว่าจะรับได้ ทำให้น้ำรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมาเต้นอยู่นอกอก

วินาทีนั้น โลกทั้งใบของเธอก็หยุดหมุน ‌เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ควรจะผลักเขาออกไป หรือควรจะยอมรับการสัมผัสนั้น? ความคิดมากมายตีกันอยู่ในหัว จนเธอไม่สามารถประมวลผลอะไรได้อีกต่อไป

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคย์ก็ดังขึ้น เป็นเสียงปลุกที่ดังลั่นไปทั่วห้องทำงานอันเงียบสงัดนั้น ภาคย์ชะงักไปเล็กน้อย ​ก่อนจะผละออกจากน้ำอย่างรวดเร็ว เขาก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา แล้วเดินไปรับสายที่มุมห้อง

"ว่าไง" ภาคย์รับสาย เสียงของเขากลับมาเป็นปกติ แต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

น้ำยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงของตัวเอง เธอหันไปมองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของภาคย์อีกครั้ง ‍มันยังคงวางอยู่ที่เดิม ชวนให้เธอสงสัยยิ่งกว่าเดิมว่ามันคืออะไรกันแน่

"อะไรนะ? ยืนยันแล้วเหรอ?" ภาคย์พูดต่อ น้ำพยายามเพ่งฟังบทสนทนาของเขา แต่เสียงของอีกฝ่ายนั้นเบาเกินไป จนเธอจับใจความไม่ได้ "ดี…จัดการให้เรียบร้อย…อย่าให้มีปัญหา"

น้ำรู้สึกว่าเธอตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม ‌การที่เธอได้ยินบทสนทนาของภาคย์ ยิ่งทำให้เธอสับสนและหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก ราวกับว่าเธอกำลังก้าวเข้าไปในโลกอันตรายที่เธอไม่รู้จัก

"แล้ว…เรื่องนั้นล่ะ?" ภาคย์ถามต่อ น้ำพยายามฟังให้ชัดเจน "มีอะไรคืบหน้าบ้าง?"

มีบางอย่าง…ที่ภาคย์กำลังดำเนินการอยู่ น้ำรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ราวกับว่าเขาได้ค้นพบอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก

"ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงใช่ไหม?" ‍ภาคย์ถามย้ำ น้ำรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น การที่เขาถามแบบนี้ แสดงว่ามันอาจจะมีเรื่องที่น่าเป็นห่วงจริงๆ

"งั้น…ก็ดำเนินการตามแผนได้เลย" ภาคย์พูดก่อนจะวางสาย เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองน้ำ

น้ำรีบหันหน้าหนี พยายามซ่อนความหวาดกลัวที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ ​เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ควรจะวิ่งหนีไปเลย หรือควรจะเผชิญหน้ากับเขา?

"เธอ…ได้ยินอะไรบ้าง?" ภาคย์ถามเสียงเรียบ แต่น้ำรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกดดัน

"เปล่าค่ะ" น้ำตอบเสียงอ่อย "ฉัน…ไม่ได้ยินอะไรเลย"

ภาคย์เดินเข้ามาใกล้น้ำอีกครั้ง "แน่ใจนะ?"

น้ำพยายามรวบรวมความกล้า ​แล้วเงยหน้ามองเขา "ค่ะ…แน่ใจค่ะ"

ภาคย์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างพิจารณา ราวกับจะค้นหาความจริงที่อยู่เบื้องหลังคำพูดของเธอ "เธอ…คิดว่าเธอจะโกหกฉันได้งั้นเหรอ?"

คำพูดนั้นทำให้น้ำรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง เธอรู้ดีว่าภาคย์เป็นคนฉลาด และเขาคงจะมองออกว่าเธอกำลังโกหก

"ฉัน…ไม่ได้โกหกค่ะ" น้ำพยายามยืนยัน แต่เสียงของเธอก็สั่นเครือ

ภาคย์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ​"เธอ…คิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอว่าเธอแอบฟัง?"

น้ำรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น เธอรู้ว่าเธอทำพลาดไปแล้ว การพยายามโกหกในสถานการณ์แบบนี้ มีแต่จะทำให้แย่ลง

"ฉัน…ขอโทษค่ะ" น้ำพูดเสียงแผ่ว "ฉันแค่…กลัว"

"กลัว?" ภาคย์ทวนคำ "แล้วทำไมเธอถึงกลัว? ถ้าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด?"

"ฉัน…ไม่รู้ค่ะ" น้ำตอบอย่างตรงไปตรงมา "ฉันแค่รู้สึกว่า…มันอันตราย"

ภาคย์เดินเข้ามาใกล้น้ำอีกครั้ง จนน้ำต้องถอยหลังไปจนชิดผนัง "อันตราย…งั้นเหรอ?" เขาพูดเสียงกระซิบ "บางที…สิ่งที่อันตรายจริงๆ อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เธอเห็นก็ได้"

น้ำไม่เข้าใจว่าภาคย์กำลังจะสื่ออะไร เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ "คุณ…กำลังจะบอกอะไรคะ?"

ภาคย์ยื่นมือมาประคองใบหน้าของน้ำเบาๆ "ฉันกำลังจะบอกว่า…บางที โลกที่เธอรู้จัก อาจจะไม่ใช่โลกที่แท้จริงก็ได้"

น้ำมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความเจ็บปวดและความสับสนในนั้น ราวกับว่าเขาเองก็กำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้

"คุณ…กำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่คะ?" น้ำถามเสียงแผ่ว

ภาคย์ยิ้มอย่างขมขื่น "ความจริง…ที่ซับซ้อนกว่าที่เธอคิด" เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ "และบางที…เธออาจจะเป็นส่วนหนึ่งของความจริงนั้นก็ได้"

คำพูดนั้นทำให้น้ำใจหายวูบ เธอเป็นส่วนหนึ่งของความจริงนั้นได้อย่างไร? เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ ที่ถูกใส่ร้าย

"ฉัน…ไม่เข้าใจค่ะ" น้ำพูดเสียงสั่น

ภาคย์ค่อยๆ เลื่อนมือลงมาจับมือของน้ำ "ฉันรู้ว่าเธอสับสน…แต่ฉันอยากให้เธอเชื่อใจฉัน"

น้ำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจเขาดีหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างในตัวเขาที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

"ฉัน…จะพยายามค่ะ" น้ำตอบเสียงอ่อย

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เป็นเสียงเคาะที่ดังและหนักแน่น ทำให้น้ำสะดุ้งตกใจ

ภาคย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะดึงมือออกจากน้ำ "ฉันต้องไปจัดการธุระต่อ" เขาพูดเสียงเรียบ "เธอ…รออยู่ที่นี่ก่อน"

ภาคย์เดินไปเปิดประตู แล้วมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีดำ ใบหน้าเรียบเฉย ราวกับหุ่นยนต์

"มีอะไร?" ภาคย์ถามเสียงเข้ม

"มีคน…ตามหาคุณครับ" ชายคนนั้นตอบ "เขาบอกว่า…เป็นเรื่องด่วน"

ภาคย์หันมามองน้ำเล็กน้อย "เธอ…อย่าไปไหนนะ"

ก่อนที่ภาคย์จะเดินออกไป น้ำก็เห็นชายคนนั้นส่งสายตามาที่เธออย่างเย็นชา ราวกับจะเตือนให้เธอระวังตัว

น้ำยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของเธอเต้นรัว เธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าภาคย์กำลังจะไปเผชิญหน้ากับใคร หรือมีอะไรเกิดขึ้น แต่เธอรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

เมื่อภาคย์เดินออกไป น้ำก็รีบหันไปมองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาอีกครั้ง เธอตัดสินใจที่จะลองเข้าไปดูใกล้ๆ บางที…อาจจะมีเบาะแสอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในนั้น

เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน แล้วเอื้อมมือไปหยิบเอกสารขึ้นมาดูอีกครั้ง คราวนี้เธอพยายามตั้งใจอ่านมันอย่างละเอียด พยายามตีความตัวเลขและแผนผังที่ซับซ้อน

ขณะที่เธอกำลังจดจ่ออยู่กับเอกสารนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดออกอย่างกะทันหัน ทำให้น้ำสะดุ้งตกใจ

เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็พบกับใบหน้าของภาคย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับชายชุดสูทสีดำคนเดิม

"ฉันบอกแล้วไง…ว่าอย่าไปไหน" ภาคย์พูดเสียงเข้ม

น้ำรู้สึกว่าเธอตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ควรจะสารภาพความจริง หรือควรจะโกหกต่อไป?

"ฉัน…แค่กำลังดูเอกสารค่ะ" น้ำตอบเสียงสั่น "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขโมยมันไปอีก"

ภาคย์เดินเข้ามาใกล้น้ำ แล้วมองไปที่เอกสารในมือของเธอ "เธอ…กำลังจะทำอะไร?"

"ฉัน…แค่สงสัยค่ะ" น้ำตอบตามตรง "ฉันอยากรู้ว่า…มันคืออะไร"

ภาคย์มองน้ำอย่างพิจารณา ราวกับจะอ่านความคิดของเธอ "เธอ…คิดว่าเธอจะเข้าใจมันได้งั้นเหรอ?"

"ฉัน…ไม่รู้ค่ะ" น้ำตอบเสียงอ่อย "แต่ฉันอยากรู้…ว่ามันคืออะไร"

ภาคย์ถอนหายใจเบาๆ "บางที…เธออาจจะกำลังเข้าไปยุ่งกับเรื่องที่ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะรับมือได้นะ น้ำ"

"แต่…ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริงไม่ใช่เหรอคะ?" น้ำถามเสียงดัง "ถ้าเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับฉัน…ฉันก็ต้องรู้"

ภาคย์มองน้ำอย่างพิจารณา ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือมาหยิบเอกสารในมือของเธอออกไป "ฉันจะบอกเธอเอง…เมื่อถึงเวลาอันสมควร"

เขาพูดแค่นั้น แล้วก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้น้ำยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอจะต้องพยายามค้นหาความจริงให้ได้…ไม่ว่ามันจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม