ตอนที่ 10 — เกมของใจ

"คุณไม่เคยได้ยินคำว่า 'ขอบคุณ' บ้างเลยเหรอคะ" เสียงหวานที่แฝงความเหนื่อยล้าดังขึ้นจากหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บเศษแก้วที่แตกละเอียดบนพื้นห้องทำงานของซีอีโอผู้เย็นชา

ภาคย์ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะบึ้งตึงตลอดเวลาในยามนี้กลับปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น มันเป็นรอยยิ้มที่เกิดขึ้นเมื่อเห็นน้ำทุลักทุเลกับงานที่ตัวเองก่อขึ้น แต่แทนที่จะตำหนิ ‌เขากลับรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างที่แปลกใหม่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจ

"เธอทำมันพังเอง ก็ต้องรับผิดชอบ" น้ำเสียงของภาคย์ยังคงห้วนๆ เหมือนเคย แต่คราวนี้มันกลับมีความนุ่มนวลแฝงอยู่ ไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยมีให้เธอ

น้ำเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความน้อยใจ "แต่มันก็เป็นอุบัติเหตุนะคะ ​ถ้าคุณไม่ตะคอกใส่ฉันตั้งแต่แรก..."

"แล้วถ้าฉันไม่ตะคอก เธอจะยอมรับผิดไหม" ภาคย์ตัดบท เสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย แต่แววตาที่มองน้ำกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

น้ำนิ่งอึ้งไป เธอรู้ดีว่าภาคย์กำลังพูดถึงอะไร ในคืนวันนั้น เธอทำสิ่งผิดพลาดที่เกือบจะทำให้เธอต้องติดคุก ‍แต่เขากลับเลือกที่จะช่วยเธอไว้ ทั้งๆ ที่เขาควรจะเกลียดเธอที่สุด

"ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ" น้ำก้มหน้าลงอีกครั้ง หยิบเศษแก้วชิ้นสุดท้ายใส่ที่ตัก

ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือหนาไปแตะไหล่ของเธอเบาๆ "ไม่ต้องขอโทษ ‌สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็แค่เหตุการณ์ที่ผ่านไปแล้ว"

น้ำสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสจากเขา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างประหลาด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงความอ่อนโยนต่อเธออย่างเปิดเผย

"คุณ... คุณไม่โกรธฉันแล้วเหรอคะ" น้ำถามเสียงเบา

"โกรธ" ภาคย์ตอบทันที แต่แล้วก็เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง "แต่บางที... ‍ความโกรธมันก็มีเหตุผลของมัน"

ความเงียบเข้ามาปกคลุมระหว่างทั้งสองคน น้ำเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง พยายามอ่านความหมายจากแววตาที่ทอประกายสะท้อนแสงไฟในห้องทำงาน เขาดูเหมือนมีอะไรอยากจะพูด แต่ก็ลังเล

"คุณภาคย์คะ... เรื่องคืนนั้น..." น้ำพยายามจะเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีต แต่ก็ถูกขัดจังหวะ

"ไม่ต้องพูดถึงมัน" ​ภาคย์กล่าวเสียงเฉียบ "ตอนนี้เรามาทำความสะอาดกันให้เสร็จ แล้วค่อยคุยกันเรื่องอื่น"

น้ำพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอรู้สึกสับสนกับท่าทีของภาคย์ เขาดูเหมือนจะมีความรู้สึกดีๆ ให้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังคงมีกำแพงบางๆ ​กั้นอยู่เสมอ

ตลอดทั้งวัน น้ำทำงานด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ หรือเมื่อสายตาของเขาจับจ้องมาที่เธอ เธอเริ่มรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เข้าเสียแล้ว ผู้ชายที่เคยทำให้เธอหวาดกลัว ผู้ชายที่เคยกล่าวหาเธอว่าเป็นโจร

ในขณะที่น้ำกำลังพยายามทำความสะอาดเศษแก้ว ภาคย์ก็เดินไปหยิบไม้กวาดและที่โกยขยะมาช่วยเธอ

"ฉันช่วย" ​เขาพูดพลางยื่นไม้กวาดให้

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำเองได้" น้ำปฏิเสธ

"ฉันบอกว่าฉันช่วย" ภาคย์ยืนยัน เสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย

ทั้งสองคนช่วยกันเก็บกวาดเศษแก้วที่แตกละเอียดจนเสร็จสิ้น บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นและคุ้นเคยมากกว่าที่เคยเป็นมา

หลังจากเก็บกวาดเสร็จ ภาคย์ก็เดินไปที่ตู้เย็นในห้องทำงาน หยิบน้ำดื่มเย็นๆ ออกมาสองขวด แล้วยื่นให้แก้วหนึ่ง

"ดื่มสิ" เขาพูด

น้ำรับขวดน้ำมาด้วยมือที่ยังสั่นเทาเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ"

ทั้งสองคนยืนดื่มน้ำเงียบๆ สายตาของพวกเขาประสานกันอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวหรือโกรธแค้น มีเพียงความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ที่กำลังก่อตัวขึ้น

"คุณน้ำ" ภาคย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ทำไมคุณถึงอยู่ที่นั่นในคืนนั้น"

คำถามนั้นทำให้หัวใจของน้ำเต้นแรงอีกครั้ง เธอรู้ว่าถึงเวลาที่เธอจะต้องบอกความจริงบางอย่างกับเขา แต่เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะรับฟังหรือไม่

"ฉัน... ฉันมีเหตุผลค่ะ" น้ำตอบเสียงสั่น

"บอกฉันมาสิ" ภาคย์เร่งเร้า

น้ำสูดหายใจเข้าลึกๆ "คืนนั้น... ฉันได้รับจดหมายค่ะ เป็นจดหมายที่บอกให้ฉันไปพบใครบางคนในบริษัทของคุณ"

"ใคร" ภาคย์ถามทันที

"ฉันไม่รู้ค่ะ คนที่ส่งจดหมายไม่ได้บอกชื่อ แต่เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องให้ฉันไปจัดการ" น้ำเล่าต่อ "ฉันกลัวมาก แต่ก็ตัดสินใจไป เพราะคิดว่าอาจจะเป็นโอกาสที่จะได้พิสูจน์ตัวเอง"

ภาคย์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองใบหน้าของน้ำอย่างพิจารณา ราวกับกำลังประเมินว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่

"แล้วคุณเข้าไปในห้องทำงานฉันได้ยังไง" เขาถาม

"ฉัน... ฉันเห็นประตูเปิดอยู่ค่ะ ฉันเลยเข้าไปดู" น้ำอธิบาย "แล้วก็... ฉันเห็นกล่องนั่น"

"กล่องอะไร"

"กล่องที่มีแหวนเพชรอยู่ข้างในค่ะ" น้ำตอบเสียงแผ่ว "ฉันแค่... อยากจะรู้ว่ามันคืออะไร ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขโมยมันจริงๆ นะคะ"

น้ำเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนั้น เธอสารภาพความผิดพลาดของตัวเองทุกอย่าง ด้วยความหวังว่าภาคย์จะเข้าใจ

ภาคย์ฟังเรื่องราวของเธออย่างตั้งใจ แววตาของเขาเริ่มมีความอ่อนโยนปรากฏขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ดีว่าน้ำไม่ได้เป็นคนร้ายอย่างที่ใครๆ คิด

"ฉันเชื่อคุณ" ภาคย์กล่าวในที่สุด

คำพูดนั้นทำให้น้ำแทบจะยืนไม่ไหว เธอดีใจจนน้ำตาคลอเบ้า

"ขอบคุณค่ะ คุณภาคย์"

"ไม่ต้องขอบคุณ" ภาคย์เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าของเธอเบาๆ "ฉันก็มีเรื่องบางอย่างที่ต้องบอกคุณเหมือนกัน"

น้ำมองเขาด้วยความคาดหวัง เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเขาได้ก้าวไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว กำแพงที่เคยมีเริ่มจะพังทลายลง

"เรื่องในคืนนั้น... มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" ภาคย์เริ่มพูด น้ำตั้งใจฟังทุกคำพูดของเขา "ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ขโมยแหวนจริงๆ"

น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง เธอรอคอยคำอธิบายจากเขา

"แต่... ฉันก็ยังไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดกับคุณได้ในตอนนี้" ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความอึดอัด "ยังมีบางอย่างที่ฉันต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อน"

คำพูดของภาคย์ทำให้น้ำรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอนึกว่าเขาจะเปิดเผยทุกอย่าง แต่เขากลับยังคงเก็บความลับบางอย่างไว้

"แต่ผมสัญญาว่า... สักวันหนึ่ง ผมจะบอกคุณทุกอย่าง" ภาคย์จับมือของน้ำไว้แน่น "และผมอยากให้คุณเชื่อใจผม"

น้ำมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นความจริงใจในนั้น เธอรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก

"ฉันเชื่อค่ะ" น้ำตอบเสียงหนักแน่น "ฉันจะรอ"

ภาคย์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยนกว่าที่น้ำเคยเห็นมาตลอด

"ดีมาก" เขากล่าว "ตอนนี้... ไปพักผ่อนกันได้แล้ว คุณคงเหนื่อยมาทั้งวัน"

น้ำพยักหน้า เธอเดินออกจากห้องทำงานของภาคย์ด้วยหัวใจที่พองโต เธอรู้สึกดีกับภาคย์มากขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับความลับที่เขายังไม่ได้เปิดเผย

ขณะที่น้ำกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องทำงาน ภาคย์ก็เอ่ยเรียกเธอขึ้นมา

"น้ำ"

น้ำหันกลับไปมองเขา "คะ"

ภาคย์เดินเข้ามาใกล้เธอ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในระยะกระชั้นชิด "ฉัน... รู้สึกดีกับคุณนะ"

คำพูดนั้นทำให้น้ำแทบจะหยุดหายใจ เธอไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา

"คุณ... คุณก็เหมือนกันค่ะ" น้ำตอบเสียงสั่น

ภาคย์ยิ้มกว้างขึ้น เขาเอื้อมมือไปประคองใบหน้าของน้ำ แล้วค่อยๆ โน้มตัวลงมา...

แต่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคย์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เป็นเสียงเรียกเข้าที่ดังลั่นไปทั่วห้องทำงาน

ภาคย์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เขาผละออกจากน้ำเล็กน้อย แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

"ใครโทรมาคะ" น้ำถาม

"ลูกค้า" ภาคย์ตอบเสียงหงุดหงิด "ผมต้องไปรับสาย"

เขาหันหลังเดินไปรับโทรศัพท์ ทิ้งให้น้ำยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกดีๆ ที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเมื่อครู่กลับถูกขัดจังหวะด้วยความหงุดหงิดของเขา

"ฮัลโหล... ครับ... เกิดอะไรขึ้น... เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!" ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

น้ำมองภาพนั้นด้วยความสงสัย เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

"มีเรื่องด่วนค่ะ" ภาคย์หันกลับมามองน้ำ "ผมต้องออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้"

"ไปไหนคะ" น้ำถามด้วยความเป็นห่วง

"มีเรื่อง... ที่ผมต้องจัดการ" ภาคย์ตอบ "ผมอาจจะกลับดึก"

เขาเดินไปหยิบสูทที่แขวนไว้บนเก้าอี้ แล้วรีบเดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่หันกลับมามอง

น้ำยืนนิ่งอยู่คนเดียวในห้องทำงานที่เงียบสงัด หัวใจของเธอเต้นระส่ำด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งดีใจที่ภาคย์ยอมรับความรู้สึกของเธอ ทั้งผิดหวังที่เขาต้องรีบไป และทั้งกังวลกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขาอย่างกะทันหัน

เธอไม่รู้เลยว่าการจากไปอย่างเร่งรีบของภาคย์ในครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น...