"เธอจะไปไหน?" เสียงเย็นเยียบเหมือนคมมีดกรีดผ่านความเงียบของคฤหาสน์หลังใหญ่ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านม่านลูกไม้บานใหญ่ ภาพของน้ำในชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่ายที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูหลังอย่างเงียบเชียบ หยุดชะงักทันที ดวงตาเบิกกว้างเมื่อหันกลับไปเผชิญหน้ากับภาคย์ที่ยืนเท้าแขนพิงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเรียบเฉยจนอ่านไม่ออก แต่แววตาคมกริบนั้นกำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงใจของเธอ ราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปถึงความลับทุกอย่างที่ซุกซ่อนไว้
หัวใจของน้ำเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอพยายามระงับความตื่นตระหนก รวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง “เปล่าค่ะ… ฉันแค่ออกไปเดินเล่นสูดอากาศข้างนอกหน่อย” คำโกหกที่ฟังดูใสซื่อ แต่ก็ไม่สามารถปิดบังความจริงจากสายตาของภาคย์ได้เลยแม้แต่น้อย
ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ น้ำถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ ลมหายใจติดขัด เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ยังติดอยู่บนเสื้อผ้าของเธอ ลอยมาแตะจมูกเขา มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคย เป็นกลิ่นที่เขาไม่เคยสังเกตมาก่อน แต่ตอนนี้กลับทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วนอย่างอธิบายไม่ได้
“เดินเล่น? ตอนกลางดึกแบบนี้? คุณน้ำ… อย่าคิดว่าผมโง่” เสียงของเขาแฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายปนรำคาญ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงพยายามหลอกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอมีบางอย่างปิดบังอยู่
“ฉัน… ฉันแค่อยากออกไปข้างนอกจริงๆ ค่ะ” น้ำพยายามยืนยันอีกครั้ง แม้จะรู้ดีว่ามันไร้ผล เธอไม่อยากให้ภาคย์รู้ว่าเธอวางแผนจะหนีไปจริงๆ ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยการใส่ร้ายและความไม่ไว้วางใจแบบนี้ มันบีบคั้นหัวใจเธอจนแทบจะแหลกสลาย
“หนี? คุณกำลังจะหนีใช่ไหม?” ภาคย์เอ่ยถามตรงๆ ไม่ได้คาดคั้น แต่คำถามนั้นทำให้โลกทั้งใบของน้ำพลัดถล่มลงมา เธอไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป เพราะแววตาของเขาที่มองมานั้น มันเหมือนกับเขากำลังมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ เห็นทุกความคิด ทุกแผนการที่เธอซ่อนไว้
“…ใช่ค่ะ” น้ำตอบเสียงแผ่วเบา น้ำตาคลอหน่วย เธอไม่เหลือหนทางอื่นแล้ว ความหวังที่จะได้หลุดพ้นจากที่นี่ กำลังจะกลายเป็นความจริง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเสียใจอย่างประหลาด การจากไปโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ อาจจะทำให้ภาคย์ยิ่งเข้าใจผิดเธอไปมากกว่าเดิม
ภาคย์มองใบหน้าของน้ำที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เขาเห็นน้ำตาที่กำลังจะไหลรินออกมา เขาถอนหายใจเบาๆ “ผมรู้มาตลอดว่าคุณจะหนี”
คำพูดนั้นทำให้น้ำประหลาดใจ “คุณรู้?”
“ใช่ ผมรู้” ภาคย์พยักหน้า “ผมรู้ว่าคุณพยายามหาทางติดต่อกับใครบางคน ผมรู้ว่าคุณกำลังจะไป” เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก คว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ “แต่คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า? คุณยังไม่ได้จ่ายค่าไถ่”
“ค่าไถ่?” น้ำมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ “ฉันไม่ได้เป็นนักโทษของคุณนะคะ”
“ในทางกฎหมาย คุณอาจจะไม่ใช่” ภาคย์ยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “แต่ในทางจิตใจ… คุณเป็นของผมแล้ว น้ำ”
มือที่จับข้อมือของน้ำแน่นขึ้น น้ำรู้สึกถึงความร้อนจากฝ่ามือของเขา มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่กลับทำให้รู้สึกเหมือนถูกเผาไหม้ด้วยความโกรธและความผิดหวัง “ปล่อยฉันนะคะ! ฉันไม่ได้เป็นอะไรของคุณทั้งนั้น!”
“อย่าเพิ่งไป” ภาคย์กล่าวเสียงเข้ม “ผมยังมีเรื่องที่ต้องคุยกับคุณอีกเยอะ”
“ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว” น้ำสะบัดข้อมืออย่างแรง พยายามแกะมือของเขาออก “คุณหาว่าฉันเป็นขโมย คุณใส่ร้ายฉัน คุณทำให้ชีวิตฉันพัง คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องค่าไถ่!”
“ผมไม่ได้ใส่ร้ายคุณ” ภาคย์พูดเสียงหนักแน่น “ผมมีหลักฐาน”
“หลักฐานของคุณมันบิดเบือน! คุณเชื่อคนอื่นมากกว่าฉัน!” น้ำตะโกนกลับ เสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บปวด เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
“คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอ?” ภาคย์กระชับมือที่ข้อมือของเธอแน่นขึ้น “ผมรู้ว่าใครกำลังหลอกคุณอยู่ ผมรู้ว่าใครกำลังใช้คุณเป็นเครื่องมือ”
คำพูดของภาคย์ ทำให้น้ำหยุดชะงัก เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย “คุณหมายความว่ายังไง?”
“คุณคิดว่าคุณกำลังหนีไปหาความสุขจริงๆ เหรอ?” ภาคย์ยิ้มเยาะ “คุณกำลังถูกล่อลวงไปสู่กับดักต่างหาก”
ความจริงที่ภาคย์พูดออกมา มันกระทบใจน้ำอย่างแรง เธอเองก็สงสัยในตัวของ “ผู้หวังดี” ที่คอยช่วยเหลือเธออยู่ตลอดเวลา แต่เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธความช่วยเหลือที่ได้รับมาได้
“คุณจะบอกว่า… คนที่ช่วยฉันอยู่เบื้องหลัง… เขากำลังหลอกฉัน?” น้ำถามเสียงแผ่วเบา
“ใช่” ภาคย์ยืนยัน “และผมจะแสดงให้คุณเห็น”
ทันใดนั้น ประตูหลังที่น้ำกำลังจะก้าวผ่าน ก็เปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของชายคนนั้นซีดเผือดเมื่อเห็นภาพของภาคย์ที่กำลังจับข้อมือของน้ำอยู่
“น้ำ!” ชายคนนั้นร้องเรียกด้วยความตกใจ
ภาคย์หันไปมองชายที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เขาจำใบหน้าของชายคนนั้นได้ มันคือ “ธาม” เลขาคนสนิทของเขาเอง
“ธาม?” น้ำมองธามด้วยความประหลาดใจ “คุณมาทำอะไรที่นี่?”
ธามไม่ตอบคำถามของน้ำ เขาก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยื่นมือจะคว้าแขนของน้ำ “น้ำ! รีบไปกับผม! อย่าอยู่กับเขา!”
แต่ก่อนที่ธามจะทำอะไรได้ ภาคย์ก็ผลักมือของธามออกอย่างแรง “อย่ามายุ่งกับเธอ!”
“คุณมันคนเลว! คุณใส่ร้ายน้ำ! คุณทำลายเธอ!” ธามตะโกนใส่ภาคย์อย่างเกรี้ยวกราด
“ฉันกำลังปกป้องเธอ” ภาคย์ตอบกลับอย่างเยือกเย็น
“ปกป้อง? ด้วยการขังเธอไว้ที่นี่อย่างนั้นเหรอ!” ธามโกรธจัด “คุณมันไม่ต่างอะไรกับนักโทษ!”
“นักโทษที่กำลังจะเปิดโปงความจริง” ภาคย์กล่าวเสียงเฉียบขาด เขาหันกลับมามองน้ำ “คุณน้ำ… คุณอยากรู้ความจริงไหม?”
น้ำมองภาคย์ สลับกับมองธาม สับสนไปหมด เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมธามถึงมาอยู่ที่นี่ และทำไมเขาถึงดูโกรธแค้นภาคย์มากขนาดนี้
“ความจริงที่ว่า… ใครกันแน่ที่เป็นคนขโมยของสำคัญของผมไป” ภาคย์พูดพลางจ้องเข้าไปในดวงตาของน้ำ “และใครกันแน่ที่กำลังหลอกใช้คุณอยู่”
ก่อนที่น้ำจะได้ตอบคำถามนั้น ประตูห้องทำงานของภาคย์ ที่อยู่ไม่ไกล ก็เปิดผัวะออก พร้อมกับเสียงตะโกนดังลั่น “คุณภาคย์! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!”
ชายคนนั้นคือ “สมชาย” หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของบริษัท เขาถือเอกสารปึกใหญ่มาด้วย ใบหน้าซีดเผือดไปด้วยความตื่นตระหนก
“เกิดอะไรขึ้นสมชาย?” ภาคย์ถามเสียงเครียด
“เอกสารสำคัญ… มันหายไปครับ! เอกสารเกี่ยวกับโครงการใหม่ของเรา!” สมชายพูดเสียงสั่น “และ… รอยนิ้วมือที่พบคราบเลือด… ตรงที่เก็บเอกสาร… มันตรงกับของ…”
สมชายชะงักไปเมื่อเห็นน้ำยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาซีดเผือดกว่าเดิม
“ของใครสมชาย? พูดมา!” ภาคย์ออกคำสั่งเสียงดัง
สมชายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัว “…ของคุณน้ำครับ!”
คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของน้ำ เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอไม่เคยเข้าไปในห้องทำงานของภาคย์เลย แล้วรอยนิ้วมือของเธอไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร?
ภาคย์มองน้ำด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ธามก็รีบเข้ามาขวาง “อย่าไปเชื่อมัน! น้ำไม่ได้ทำ!”
“คุณจะปกป้องเธอไปถึงไหนธาม?” ภาคย์ถามเสียงเย็น “คุณรู้ดีว่าความจริงคืออะไร”
น้ำมองธามด้วยความหวัง เธอต้องการให้เขาบอกความจริง แต่ธามกลับเม้มปากแน่น ไม่กล้าสบตาเธอ
“ผม… ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร” ธามพูดเสียงอ้อมแอ้ม
“โกหก!” ภาคย์ตะคอก “คุณกำลังปกป้องคนที่กำลังทำลายผม!”
“ไม่จริง!” ธามสวนกลับ “คุณต่างหากที่กำลังทำลายน้ำ!”
“พอ!” น้ำตะโกนเสียงดัง “ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย! เกิดอะไรขึ้นกันแน่! ใครเป็นคนขโมยเอกสาร! ใครใส่ร้ายฉัน!”
ภาคย์มองน้ำด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดบางอย่างออกมา “ความจริง… มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด น้ำ”
แต่ก่อนที่เขาจะกล่าวอะไรต่อไป สมชายก็แทรกขึ้นมา “คุณภาคย์ครับ… จากกล้องวงจรปิด… เราเห็นคุณน้ำ… เดินเข้าไปในห้องทำงานของคุณเมื่อคืนนี้ครับ”
คำพูดนั้นทำให้น้ำแทบจะทรุดลงไปกับพื้น นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอไม่เคยเข้าไปในห้องทำงานของภาคย์เลย! เธอจะไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร?
“เป็นไปไม่ได้!” น้ำปฏิเสธเสียงแข็ง “ฉันไม่ได้ทำ! ฉันไม่ได้ไปที่นั่น!”
“กล้องไม่ได้โกหก” ภาคย์พูดเสียงเรียบ แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “และหลักฐานก็ชัดเจน… น้ำ”
น้ำมองภาคย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง ถูกกล่าวหาในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำ แถมยังมีหลักฐานที่ชี้มาที่เธออีกต่างหาก
“คุณ… คุณก็เชื่อเขาเหรอคะ?” น้ำถามเสียงสั่นเครือ
ภาคย์ไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแต่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด
ทันใดนั้น ประตูหลังก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นร่างของ “มินตรา” หญิงสาวที่เคยเป็นคู่หมั้นของภาคย์ เธอปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่แววตาของเธอดูเย็นชาอย่างน่าขนลุก
“อุ๊ย! เกิดอะไรขึ้นคะพี่ภาคย์?” มินตราถามเสียงหวาน แต่แววตาของเธอกำลังจ้องมองมาที่น้ำอย่างดูแคลน “น้ำ… ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
น้ำมองมินตราด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ เธอมองเห็นความชั่วร้ายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มของมินตรา
“ฉัน… ฉันจะไป” น้ำพูดเสียงแผ่วเบา เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป
“ไปไหน?” ภาคย์ถามเสียงเข้ม “คุณยังไม่ได้ให้คำตอบผม”
“คำตอบที่ไหนคะ? ในเมื่อคุณไม่เคยเชื่อฉันเลย” น้ำพูดพลางมองไปที่มินตรา “และตอนนี้… ฉันก็รู้แล้วว่าใครกันแน่ที่กำลังจะทำร้ายคุณ”
น้ำหันไปมองมินตราด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่ ทิ้งให้ภาคย์ ยืนมองตามหลังเธอไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้
ธามมองตามน้ำไปด้วยความห่วงใย เขาหันไปมองภาคย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะรีบวิ่งตามน้ำออกไป
มินตรามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ชั่วร้าย เธอรู้ดีว่าแผนการของเธอกำลังจะสำเร็จ
ภาคย์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขามองไปที่ธามที่วิ่งตามน้ำออกไป และมองไปที่มินตราที่ยืนยิ้มอย่างผู้ชนะ เขารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นด้วยสถานการณ์ เขาไม่แน่ใจว่าใครคือผู้บริสุทธิ์ และใครคือผู้ที่กำลังหลอกลวง
“คุณน้ำ… คุณกำลังจะไปไหน?” ภาคย์พึมพำกับตัวเอง ราวกับจะถามโชคชะตา
แอบรักในคืนCEO
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก