“ไม่ต้องห่วง… น้ำ… แกก็จะเป็น… ส่วนหนึ่งของ… แผนของฉัน… เช่นกัน…” เสียงเยียบเย็นของชายปริศนาดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของน้ำ ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก! น้ำยืนนิ่ง หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก ดวงตาของเธอเบิกกว้าง มองไปยังภาคย์ที่กำลังนอนจมกองเลือดอย่างหมดหนทาง และมองไปยังชายปริศนาที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับปืนในมือ
“แก… แกมันคนบ้า!” น้ำตะโกนเสียงสั่น พยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาของเธออ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่
วินัยที่ยืนอึ้งไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็หันมามองน้ำด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน “แก… หมายความว่าไง… ไอ้หน้าตัวเมีย!”
ชายปริศนาหัวเราะเยาะ “ฉันหมายความว่า… แก… กับ… ‘ภาคย์’… คือเหยื่อ… ที่ฉันจะต้อง… กำจัด… เพื่อให้… ‘คนของฉัน’… ขึ้นมามีอำนาจ…”
“คนของแก?” วินัยถามอย่างไม่เข้าใจ
“ใช่… คนที่… กำลังจะ… ได้รับ… ทุกสิ่งทุกอย่าง… ที่เคยเป็นของ… ครอบครัวภาคย์… ไป…” ชายปริศนาตอบ ดวงตาของเขาสะท้อนประกายแห่งความอำมหิต
น้ำเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ความจริงที่น่ากลัวกว่าที่เธอเคยจินตนาการกำลังปรากฏขึ้นตรงหน้า ชายคนนี้ไม่ใช่แค่คนบ้า แต่เขาคือผู้อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด!
“ถ้าแกจะฆ่าฉัน… ก็ฆ่าเลย!” น้ำพูดเสียงแข็ง พยายามรวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดที่มี “แต่… แกจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่แกต้องการ!”
“โอ้… เด็กสาวน้อย… แกคิดว่าแก… รู้จักฉันดีเกินไปแล้ว…” ชายปริศนาพูดพลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่น้ำ “แต่แก… ยังไม่รู้… ว่าฉัน… มีแผนสำรอง… เสมอ…”
ทันใดนั้นเอง! เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง! แต่ครั้งนี้… ไม่ได้ดังจากปืนของชายปริศนา!
“แก! แกบังอาจ!” เสียงตะโกนดังมาจากทางเข้าห้อง!
ทุกคนหันไปมองตามเสียง… และเห็น… ‘สมชาย’… เลขาฯ ส่วนตัวของภาคย์… ยืนถือปืนอยู่!
“สมชาย!” ชายปริศนาตะโกนด้วยความตกใจ
“ฉัน… คือคนที่… จะต้อง… หยุดคุณ…” สมชายพูดเสียงสั่น แต่แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “คุณ… ทำร้าย… คนที่ฉัน… ปกป้อง… มาตลอด…”
“แก… แกมันก็แค่… ลูกน้องกระจอก!” ชายปริศนาตะคอก “แกจะหยุดฉันได้ยังไง!”
“ผม… ไม่ได้ทำคนเดียว…” สมชายพูดพร้อมกับยิ้มมุมปาก “เพื่อนของผม… ก็อยู่ที่นี่…”
ทันใดนั้นเอง! ประตูอีกบานก็เปิดออก! และ… ‘สารวัตรทัศน์’… พร้อมด้วยทีมตำรวจ… ก็บุกเข้ามาในห้อง!
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” สารวัตรทัศน์ตะโกน “แกถูกล้อมไว้หมดแล้ว!”
ชายปริศนาหน้าเสีย เขาพยายามจะยิงสมชาย แต่สมชายก็ยิงสกัดได้ทัน! กระสุนเฉียดไปเฉียดมา!
“แก! แกมัน… ไว้ใจไม่ได้!” ชายปริศนาตะโกนใส่สมชาย
“ผม… ไม่เคย… ไว้ใจ… คนอย่างคุณ…” สมชายตอบ
วินัยที่เห็นสถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ก็รีบใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังสับสน พุ่งตัวหนีออกไปทางประตู!
“อย่าให้มันหนีไป!” สารวัตรทัศน์ตะโกนสั่งลูกน้อง
แต่ทว่า… ชายปริศนา… กลับไม่ได้หนีไปไหน… เขากลับค่อยๆ วางปืนลง… ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง…
“แก… ทำไม… แกถึงทำแบบนี้… สมชาย…” ชายปริศนาถามเสียงแผ่ว
“ผม… รู้ความจริง… มาตลอด…” สมชายตอบ “ว่าคุณ… คือคนที่… อยู่เบื้องหลัง… ทุกอย่าง… คุณ… คือคนที่… ทำร้าย… คุณพ่อของภาคย์… และ… คุณ… คือคนที่… หลอกใช้… วินัย… เพื่อทำลาย… ครอบครัวภาคย์…”
“แก… แกมัน… ไอ้ทรยศ!” ชายปริศนาตะโกน
“ผม… ทำเพื่อ… ความยุติธรรม…” สมชายตอบ
น้ำที่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด… ก็มองไปยังภาคย์ที่กำลังนอนหมดสติ… และมองไปยังชายปริศนา… ที่ตอนนี้ถูกตำรวจจับกุม… เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย…
“ฉัน… ฉันต้องช่วยคุณภาคย์…” น้ำพูดกับตัวเอง
เธอรีบเข้าไปหาภาคย์ พยายามประคองเขาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล สารวัตรทัศน์เห็นดังนั้น ก็รีบเข้ามาช่วย
“คุณน้ำ… รีบพาคุณภาคย์ไปโรงพยาบาลนะ… ส่วนเรื่องที่นี่… ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ…” สารวัตรทัศน์พูด
น้ำพยักหน้า เธอพยายามอุ้มภาคย์ขึ้นบ่า แต่เขาหนักเกินไป
“ฉัน… ฉันช่วยคุณภาคย์เอง!” วินัยที่เห็นเหตุการณ์ ก็เดินเข้ามาอย่างลังเล “ผม… ถึงจะเลว… แต่… ผมก็… เห็นใจ…”
น้ำมองวินัยอย่างไม่ไว้ใจ แต่เมื่อเห็นสภาพภาคย์ เธอก็ตัดสินใจให้วินัยช่วย
ทั้งสามคนช่วยกันประคองภาคย์ออกมาจากห้องทำงานที่เต็มไปด้วยความโกลาหล และมุ่งหน้าไปยังรถพยาบาลที่จอดรออยู่
ในขณะที่รถพยาบาลกำลังเคลื่อนตัวออกไป… น้ำก็หันกลับไปมองยังคฤหาสน์หลังใหญ่… ที่เคยเป็นเหมือนกรงขัง… และเป็นเหมือนบ้าน… ที่เต็มไปด้วยความลับ…
“คุณภาคย์… คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ…” น้ำพึมพำอย่างมีความหวัง
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ภาคย์ก็ถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที น้ำนั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยความวิตกกังวล เธอไม่รู้ว่าภาคย์จะเป็นอย่างไรบ้าง แต่เธอก็รู้ว่า… นี่คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง…
เมื่อการผ่าตัดเสร็จสิ้น… หมอก็ออกมาแจ้งข่าว…
“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ… แต่อาการยังคงสาหัส… ต้องพักฟื้นอีกนาน…”
น้ำถอนหายใจด้วยความโล่งอก… อย่างน้อย… เขาก็ยังอยู่…
ไม่นานหลังจากนั้น… ข่าวการจับกุม ‘ชายปริศนา’ และ ‘วินัย’ พร้อมด้วยพยานหลักฐานมากมาย… ก็แพร่สะพัดออกไป… ความจริงทั้งหมด… เกี่ยวกับแผนการอันชั่วร้าย… ก็ถูกเปิดโปง…
น้ำรู้ดีว่า… ชีวิตของเธอ… และชีวิตของภาคย์… กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล… ความลับที่ถูกปิดบังมานาน… ได้ถูกเปิดเผย… และความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางอันตราย… กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง…
แต่… ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น… เพื่อไปเฝ้าภาคย์… พยาบาลคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเธอ…
“คุณน้ำคะ… มีของ… ฝากให้คุณค่ะ…” พยาบาลยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เธอ…
น้ำรับซองมาด้วยความสงสัย… เมื่อเปิดออกดู… สิ่งที่อยู่ภายใน… ทำให้น้ำแทบจะสิ้นสติ!
มันคือ… รูปถ่าย… ของ… ‘แม่ของเธอ’… และ… ‘ชายปริศนา’… กำลังยืนจับมือกัน… อย่างสนิทสนม… ในอดีต…
“ไม่นะ…” น้ำพึมพำ… ความจริง… ที่ว่า… “ชายปริศนา”… คือ… “พ่อแท้ๆ” ของเธอ… คือสิ่งที่… เธอ… จะต้อง… เผชิญหน้า… ในที่สุด…
แอบรักในคืนCEO
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก