ตอนที่ 3 — สู่โลกใบใหม่ที่น่ารังเกียจ

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายของความหรูหราฟู่ฟ่าอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้ "น้ำฟ้า" รู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง โลกที่เธอไม่คุ้นเคย และไม่คิดว่าตัวเองจะได้มีโอกาสก้าวเข้ามาเหยียบย่าง ที่นี่คือ "ธีรดนัย ‌กรุ๊ป" อาณาจักรอันยิ่งใหญ่ของ "ภาคย์ ธีรดนัย" มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ที่บัดนี้...กลายเป็นนายจ้างของเธอ

"นี่คือออฟฟิศของคุณ" เสียงของภาคย์ดังขึ้น เรียบๆ ​แต่แฝงไปด้วยอำนาจ น้ำฟ้าหันไปมองตามเสียง เขาผายมือไปยังโต๊ะทำงานที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้อง มันเป็นโต๊ะที่ดูหรูหรา โอ่อ่า เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง

"แต่...มันดูใหญ่เกินไปค่ะ" น้ำฟ้าพูดอย่างไม่มั่นใจ

"ไม่ใหญ่เกินไปหรอก" ภาคย์ยิ้มมุมปาก ‍"สำหรับเลขาของฉัน...มันก็เหมาะสมแล้ว"

น้ำฟ้าพยายามกลั้นน้ำตา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกอึดอัด และรู้สึกเหมือนถูกมองอยู่ตลอดเวลา สายตาของพนักงานคนอื่นๆ ที่มองมาที่เธอ มันเต็มไปด้วยความสงสัย ความอิจฉา และบางครั้ง...ก็มีความดูถูก

"นี่คือคุณอรพรรณ...หัวหน้าฝ่ายบัญชี" ‌ภาคย์แนะนำหญิงสาววัยกลางคนผู้มีใบหน้าเคร่งขรึม "และนี่คือคุณกานต์...หัวหน้าฝ่ายบุคคล"

น้ำฟ้ายกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม "สวัสดีค่ะ ดิฉันน้ำฟ้าค่ะ"

คุณอรพรรณมองน้ำฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วยิ้มเย็น "คุณน้ำฟ้า...คงไม่ใช่เด็กเส้น...ของคุณท่านประธานนะคะ"

คำพูดของคุณอรพรรณทำให้น้ำฟ้าสะอึก "เปล่าค่ะ...ดิฉัน...ดิฉันมาทำงาน...ด้วยความสามารถของดิฉันเองค่ะ"

"ความสามารถ?" คุณกานต์หัวเราะเบาๆ ‍"คุณมาทำงานที่นี่...ในฐานะอะไร...เราก็รู้กันทั้งนั้นแหละค่ะ"

คำพูดของเธอแทงใจดำน้ำฟ้าอย่างจัง เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าต่อหน้าทุกคน น้ำฟ้าได้แต่ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาใคร

"พอได้แล้ว" ภาคย์พูดเสียงดังขึ้น "คุณทั้งสองคน...ควรจะให้เกียรติ...เลขาของผม"

คุณอรพรรณและคุณกานต์มองหน้ากัน แล้วพยักหน้าอย่างจำใจ "ค่ะ...ท่านประธาน"

"คุณน้ำฟ้า...คุณจะเริ่มงานวันนี้เลย" ​ภาคย์พูดต่อ "หน้าที่ของคุณ...คือการจัดการตารางเวลาของผม...ตอบโทรศัพท์...และ...ดูแลทุกอย่างที่เกี่ยวกับผม"

"ค่ะ" น้ำฟ้าตอบเสียงเบา

"และจำไว้..." ภาคย์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "ถ้าเธอทำให้ผมผิดหวัง...หรือ...ทำให้ผมเสียชื่อเสียง...เธอจะเสียใจ...ไปตลอดชีวิต"

น้ำฟ้าได้แต่พยักหน้า เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น

ตลอดทั้งวัน น้ำฟ้าพยายามทำงานอย่างเต็มที่ เธอจดบันทึกทุกอย่างที่ภาคย์พูด ​จัดการตารางนัดหมาย และตอบโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ แม้ว่าในใจจะรู้สึกสั่นไหวก็ตาม

แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน เธอก็ยังคงรู้สึกถึงสายตาที่มองมาที่เธออยู่ดี สายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม และสายตาที่ตัดสิน

"คุณน้ำฟ้าคะ" เสียงของคุณอรพรรณดังขึ้นตอนพักกลางวัน "คุณพักอยู่ที่ไหนคะ"

"ดิฉัน...เช่าห้องอยู่แถวนี้ค่ะ" ​น้ำฟ้าตอบ

"อ๋อ...นึกว่าคุณจะพักที่คอนโดของคุณท่านประธานซะอีก" คุณอรพรรณพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก "เพราะได้ยินมาว่า...คุณท่านประธาน...ชอบ...ดูแล...คนสนิท...เป็นพิเศษ"

น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นหน้า เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี "ดิฉัน...ดิฉันไม่เข้าใจที่คุณอรพรรณพูดค่ะ"

"ก็...หมายถึง...เรื่องเมื่อคืนไงคะ" คุณอรพรรณพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ "คุณท่านประธาน...เขา...ไม่ค่อย...ปล่อย...ใคร...ที่เขา...ถูกใจ...ไปง่ายๆ หรอกค่ะ"

น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ และเธอไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด

"คุณอรพรรณคะ" เสียงของภาคย์ดังขึ้นมาจากด้านหลัง "คุณมีเรื่องต้องทำไม่ใช่เหรอ"

คุณอรพรรณหันไปมองภาคย์ แล้วรีบพยักหน้า "ค่ะ...ท่านประธาน...ดิฉันไปก่อนนะคะ"

เมื่อคุณอรพรรณเดินจากไป ภาคย์ก็เดินเข้ามาหาน้ำฟ้า "เธอ...โอเคไหม"

น้ำฟ้าส่ายหน้า "ไม่ค่ะ"

"ฉันรู้" ภาคย์ถอนหายใจ "แต่เธอต้องอดทน"

"อดทน...ให้ใครดูถูก...เหรอคะ" น้ำฟ้าถามเสียงสั่นเครือ

"อดทน...เพื่อตัวเธอเอง...และเพื่อแม่ของเธอ" ภาคย์พูด "เมื่อถึงเวลา...ทุกคนจะรู้...ว่าเธอเป็นใคร"

"แล้ว...เมื่อไหร่...จะเป็นเวลานั้นคะ" น้ำฟ้าถาม

ภาคย์เงียบไปครู่หนึ่ง "เร็วๆ นี้" เขาตอบ "แต่ตอนนี้...เธอต้องทำงาน...และ...ห้ามมีเรื่อง...ที่ทำให้ฉัน...เดือดร้อน"

น้ำฟ้าได้แต่พยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้า ทั้งร่างกายและจิตใจ

เย็นวันนั้น ขณะที่น้ำฟ้ากำลังจะกลับห้อง ภาคย์ก็เรียกเธอไว้

"คืนนี้...ฉันมีงานเลี้ยง...ที่บ้าน" ภาคย์พูด "เธอ...ต้องไปกับฉัน"

"ไป...งานเลี้ยง?" น้ำฟ้าตาโต "ทำไมคะ"

"เธอคือเลขาของฉัน...เธอต้องอยู่เคียงข้างฉัน" ภาคย์ตอบ "และ...ฉันอยากให้ทุกคน...เห็น...ว่าเธอ...เป็นของฉัน"

คำพูดสุดท้ายของภาคย์ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง เธอรู้ว่าคืนนี้...จะเป็นอีกคืนที่ยากลำบาก...และอาจจะ...นำพาเธอไปสู่ความลับดำมืด...ของตระกูลภาคย์...ที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน...