ลมเย็นพัดเอื่อยๆ ปะทะใบหน้าของน้ำฟ้า เธอได้แต่มองตามหลังรถของภาคย์ที่แล่นหายไปในความมืดของถนนลูกรัง รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอเหลือบมองไปรอบๆ รีสอร์ทแห่งนี้ดูเงียบสงบกว่าที่คิด แม้จะหรูหรา แต่ก็ดูห่างไกลจากความวุ่นวายของผู้คน
“คุณน้ำฟ้า” เสียงของพนักงานรีสอร์ทดังขึ้น ทำให้น้ำฟ้าสะดุ้ง “คุณภาคย์ฝากให้พาคุณไปที่ห้องพักครับ”
น้ำฟ้าพยักหน้าเบาๆ เธอเดินตามพนักงานสาวคนนั้นไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินขัด สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม เมื่อมาถึงห้องพักที่อยู่ห่างไกลจากส่วนกลางพอสมควร เธอก็ต้องประหลาดใจกับความกว้างขวางของมัน
“นี่คือห้องของคุณน้ำฟ้าครับ” พนักงานสาวเปิดประตู “หากต้องการอะไร สามารถแจ้งได้ตลอด 24 ชั่วโมงครับ”
น้ำฟ้ายิ้มขอบคุณ และรอจนพนักงานสาวเดินจากไป เธอจึงก้าวเข้าไปในห้องพัก ทิ้งสัมภาระไว้ที่พื้น และตรงไปที่ระเบียงทันที เธอยืนพิงราวระเบียง จ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับภาคย์ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอได้เห็นเพียงด้านที่เย็นชาและไร้ความปรานีของเขา แต่เมื่อคืนนี้ ตอนที่เขาพูดถึง “เรื่องนั้น” แววตาของเขามีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ลึกเข้าไปกว่านั้น…
เวลาผ่านไปช้าๆ น้ำฟ้าไม่รู้ว่าภาคย์หายไปนานแค่ไหน เธอเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย หวังเพียงว่าเขาจะกลับมาโดยเร็วที่สุด ก่อนที่ความเงียบและเปล่าเปลี่ยวนี้จะกัดกินเธอไปเสียก่อน
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ของรถก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล ทำให้น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นแสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามา บ่งบอกว่ารถคันนั้นกำลังมุ่งหน้ามายังที่พัก
เมื่อรถจอดลงที่หน้าห้องพัก น้ำฟ้าก็เห็นภาคย์ก้าวลงมาจากรถ ท่าทางของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความสง่าผ่าเผย
“เป็นยังไงบ้าง?” เขาถามทันทีที่เห็นเธอ
“สบายดีค่ะ” น้ำฟ้าตอบ “คุณภาคย์… เกิดอะไรขึ้นคะ?”
ภาคย์ส่ายหน้าเล็กน้อย “เรื่องงานนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องกังวล” เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ “ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ ฉันต้องจัดการเอกสารบางอย่าง”
น้ำฟ้าพยักหน้า เขาเดินนำเธอเข้าไปในห้องพัก และเมื่อประตูถูกปิดลง ความรู้สึกอึดอัดก็กลับมาอีกครั้ง
“ฉันเตรียมเอกสารไว้ให้คุณแล้วค่ะ” น้ำฟ้าพูด พยายามทำลายความเงียบ “อยู่ที่โต๊ะทำงาน”
“ดีมาก” ภาคย์พูด พลางเดินไปยังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง “ฉันจะเริ่มดูเลย”
น้ำฟ้าทำหน้าที่ของเธออย่างเงียบๆ คอยหยิบเอกสารที่ภาคย์ต้องการ และคอยจดบันทึกตามคำสั่งของเขา บรรยากาศภายในห้องพักอบอวลไปด้วยความตึงเครียด แต่ก็แฝงไปด้วยความใกล้ชิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา
ขณะที่ภาคย์กำลังก้มหน้าก้มตาดูเอกสารอย่างตั้งใจ น้ำฟ้าก็เหลือบไปเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือของเขา เป็นรอยแผลเป็นที่ดูเก่าแก่ แต่ก็ยังคงเห็นได้ชัด
“คุณภาคย์คะ” เธออดไม่ได้ที่จะถาม “ข้อมือคุณ…”
ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมาดูรอยแผลเป็นนั้น
“อุบัติเหตุสมัยเด็ก” เขาตอบเสียงเรียบ “ไม่มีอะไรมาก”
แต่ท่าทางของเขาบ่งบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องธรรมดา น้ำฟ้าสัมผัสได้ถึงกำแพงที่ภาคย์สร้างขึ้นรอบตัวเขา ราวกับจะปกป้องความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน
“คุณ… เคยมีอดีตที่เจ็บปวดมาก่อนใช่ไหมคะ?” น้ำฟ้าถามอย่างแผ่วเบา
ภาคย์นิ่งไปชั่วขณะ เขาจ้องมองใบหน้าของน้ำฟ้า นัยน์ตาคมกริบของเขาสะท้อนภาพของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน ก็เหมือนกำลังมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ
“ทุกคนล้วนมีอดีต” เขาตอบ “บางครั้ง อดีตก็เป็นสิ่งที่ตามหลอกหลอนเราไปตลอดชีวิต”
คำพูดของเขาทำให้หัวใจของน้ำฟ้าบีบรัด เธอเข้าใจดีถึงความรู้สึกนั้น เพราะชีวิตของเธอก็เต็มไปด้วยบาดแผลจากอดีตเช่นกัน
“คุณภาคย์คะ” น้ำฟ้าตัดสินใจพูดในสิ่งที่เธอคิด “คุณ… กำลังทำอะไรบางอย่างที่อันตรายอยู่ใช่ไหมคะ?”
ภาคย์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้น?”
“จากบทสนทนาที่ฉันบังเอิญได้ยินเมื่อวาน…” น้ำฟ้าพูดอย่างตะกุกตะกัก “มันฟังดูเหมือน… คุณกำลังเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ไม่ถูกต้อง”
ภาคย์หัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน “เธอคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ?”
“ดิฉันไม่รู้ค่ะ” น้ำฟ้าตอบ “แต่… ฉันรู้สึกได้”
ภาคย์ถอนหายใจยาว เขาเดินมานั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ใกล้ๆ น้ำฟ้า และกวักมือเรียกเธอให้มานั่งลงข้างๆ
“มานี่สิ” เขาพูด “เราคุยกันหน่อย”
น้ำฟ้าลังเลเล็กน้อย แต่ก็เดินไปนั่งลงข้างๆ เขา ห่างกันพอประมาณ
“ฉันรู้ว่าเธออาจจะกลัว” ภาคย์เริ่มพูด “และฉันก็เข้าใจ” เขาหันหน้ามามองเธอ ดวงตาของเขามีแววบางอย่างที่ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกสั่นไหว “แต่บางครั้ง สิ่งที่ดูเหมือนอันตรายที่สุด… ก็อาจเป็นหนทางเดียวที่จะนำไปสู่ความปลอดภัย”
น้ำฟ้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด แต่เธอรู้สึกได้ว่าภาคย์กำลังพยายามสื่อสารบางอย่างกับเธอ
“ฉันรู้ว่าเธออยากรู้ความจริง” ภาคย์พูดต่อ “และฉันก็จะบอกเธอ… เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม”
เขายื่นมือมาสัมผัสแก้มของน้ำฟ้าเบาๆ เป็นการสัมผัสที่อ่อนโยนจนทำให้น้ำฟ้าใจเต้นแรง
“เธอไม่ใช่แค่เลขาของฉันนะ น้ำฟ้า” เขาพูดเสียงกระซิบ “เธอคือคนที่ฉัน… ไว้ใจ”
คำพูดของภาคย์ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกสับสน ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ มันไม่ใช่แค่ความหวาดกลัว หรือความประหม่าอีกต่อไป แต่มันคือความหวั่นไหวที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น
ขณะที่ทั้งสองกำลังจ้องมองกัน บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบสงบของธรรมชาติภายนอกดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ภาคย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้น้ำฟ้ามากขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจของเขาสัมผัสได้ถึงผิวแก้มของเธอ
“ฉัน…” น้ำฟ้าพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ
ภาคย์ไม่รอช้า เขาประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของน้ำฟ้าอย่างนุ่มนวล เป็นจูบแรกที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความต้องการ ความอ่อนโยน และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่
น้ำฟ้าตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ เธอปล่อยให้ความรู้สึกนำพาเธอไป เธอไม่รู้ว่านี่คือความรัก หรือเป็นเพียงความต้องการชั่วคราว แต่ในขณะนั้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลอมรวมเข้ากับภาคย์
ขณะที่จูบยังคงดำเนินต่อไป เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงที่แหลมดังและรบกวนความสงบสุขที่กำลังก่อตัวขึ้น
ภาคย์ผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะหน้าตึงขึ้น
“อะไรนะ?” เขาถามเสียงเครียด “ตอนนี้เลยเหรอ?”
น้ำฟ้ามองเขาอย่างเป็นห่วง
“ฉันต้องไป” ภาคย์พูดกับเธอ “เกิดเรื่องแล้ว”
เขาไม่รอคำตอบใดๆ จากน้ำฟ้า รีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เธอนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นระรัวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น และความรู้สึกที่ยังคงค้างคา
เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับภาคย์ และเธอจะอยู่คนเดียวในที่แห่งนี้ได้อย่างไร? แต่ที่แน่ๆ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ได้สร้างบางสิ่งบางอย่างที่อันตราย… และยากจะลบเลือนไปจากใจของเธอ
ฉันคืนเดียวกับเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก