แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องทำงานสุดหรู บังคับให้น้ำฟ้าต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเฉื่อยชา ภาพที่ค้างคาอยู่ในหัวคือใบหน้าซีดเซียวของแม่ และเสียงหัวเราะเย็นชาของภาคย์เมื่อคืนนี้ เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านพายุลูกใหญ่มาหมาดๆ จิตใจยังคงสับสนอลหม่าน
“ต้องไป…” เธอพึมพำกับตัวเอง พยุงร่างที่ยังอ่อนแรงให้ลุกขึ้นยืน เธอไม่มีทางเลือกอื่น การรอคอยคือการสูญเสีย และเธอพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อแม่
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเรียบง่ายที่สุดเท่าที่มี น้ำฟ้าก็ก้าวออกจากอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง การเดินทางมายังตึกสูงเสียดฟ้าของอาณาจักรภาคย์ อินดัสทรีส์ในครั้งนี้ ไม่ได้มาพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดเหมือนครั้งก่อนๆ แต่กลับมาพร้อมกับความหวังอันริบหรี่ที่ต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
เมื่อไปถึงแผนกต้อนรับ น้ำฟ้าก็เอ่ยชื่อของภาคย์ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด “ดิฉันน้ำฟ้าค่ะ เลขาของคุณภาคย์ มีนัดค่ะ”
พนักงานต้อนรับสาวสวยมองเธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะคุ้นเคยปนสงสัยเล็กน้อย แต่ก็รีบจัดแจงติดต่อขึ้นไปให้ “รอสักครู่นะคะ คุณภาคย์จะลงมารับค่ะ”
ไม่นานนัก เสียงลิฟต์ก็เปิดออก ประตูบานใหญ่เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของภาคย์ เขายืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทสีเข้มที่ขับเน้นความน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เธอ ใบหน้าเรียบเฉยปราศจากอารมณ์ใดๆ ราวกับว่าเขาเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมมาให้เย็นชา
“มาแล้วเหรอ” เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะหันหลังเดินนำเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว “ขึ้นมา”
น้ำฟ้าก้าวตามเข้าไปในลิฟต์อย่างเงียบๆ บรรยากาศภายในลิฟต์ถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียด ราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของภาคย์ที่มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่เธอเลือกที่จะไม่สบตา
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นบนสุด ห้องทำงานที่กว้างขวางโอ่อ่าปรากฏแก่สายตา น้ำฟ้าก้าวเข้าไปอย่างเก้ๆ กังๆ ภาคย์เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ทำจากไม้เนื้อดีสีเข้ม ก่อนจะผายมือเชิญให้น้ำฟ้านั่งลงที่เก้าอี้ตัวเล็กที่วางอยู่ตรงหน้า
“นั่งสิ” เขาพูด น้ำเสียงเย็นชา แต่ก็แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ “เมื่อคืนฉันได้รับสายจากเธอ”
น้ำฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น “ค่ะ”
ภาคย์หยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมันมาทางเธอ “ฉันตัดสินใจแล้ว”
น้ำฟ้าเงยหน้ามองเขาด้วยความหวัง “คุณภาคย์…”
“ฉันจะให้เงินจำนวนนั้นกับเธอ” ภาคย์พูด ดวงตาของเขาสบประสานกับเธออย่างตรงไปตรงมา “ห้าแสนบาทถ้วน เพื่อการรักษาแม่ของเธอ”
น้ำฟ้าแทบจะกระโดดกอดเขาด้วยความดีใจ แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้ “ขอบคุณค่ะ… ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ คุณภาคย์”
“แต่… มีข้อแม้” ภาคย์พูดต่อ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้น ราวกับจะย้ำเตือนเธอถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น “ข้อแม้ที่เธอต้องยอมรับ”
หัวใจของน้ำฟ้าเริ่มเต้นระรัวอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี “ข้อแม้… อะไรคะ”
ภาคย์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาของเขากวาดมองเธออย่างพิจารณา “ฉันต้องการให้เธออยู่กับฉัน… ในฐานะของฉัน… ไม่ใช่แค่เลขา”
คำพูดของเขาทำให้น้ำฟ้าตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงมากลางกะโหลก ‘ในฐานะของฉัน’? เธอหมายถึงอะไร?
“คุณหมายถึง…?” น้ำฟ้าถามเสียงสั่น พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการ
“ฉันต้องการให้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน” ภาคย์พูดตรงๆ ใบหน้าของเขาปราศจากความลังเลใดๆ “เป็นคนที่จะอยู่เคียงข้างฉัน… ในทุกๆ ด้าน… ในทุกๆ เวลา”
น้ำฟ้าอ้าปากค้าง ความคิดของเธอตีบตันไปหมด นี่มัน… นี่มันบ้าไปแล้ว! เขาจะให้เธอไปเป็น… เมียน้อย? สนม? หรืออะไรกันแน่?
“คุณ… คุณหมายถึง… ให้ดิฉันไปเป็น…” น้ำฟ้าพูดตะกุกตะกัก เธอไม่กล้าที่จะพูดคำนั้นออกมาตรงๆ
“ใช่” ภาคย์ตอบรับอย่างไม่ลังเล “ฉันต้องการผู้หญิงที่จะอยู่ข้างกายฉัน… ผู้หญิงที่ฉันจะดูแล… และผู้หญิงที่ต้องทำตามคำสั่งของฉัน… ทุกอย่าง”
น้ำฟ้าตัวสั่นเทา คำว่า “ทุกอย่าง” ของเขามันช่างน่ากลัวเหลือเกิน เธอเคยมีประสบการณ์เลวร้ายมาแล้วครั้งหนึ่ง การต้องไปเป็น “ผู้หญิงของใครบางคน” อีกครั้ง มันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับชีวิต
“แต่… ดิฉัน… ดิฉัน…” น้ำฟ้าพยายามหาคำพูดมาอธิบาย แต่ทุกคำที่ผุดขึ้นมาล้วนดูอ่อนแอและไร้ความหมาย
“ฉันเข้าใจดีว่านี่เป็นข้อเสนอที่ใหญ่หลวง” ภาคย์พูด น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความเด็ดขาด “แต่ชีวิตแม่ของเธอ… ขึ้นอยู่กับเธอ… และการตัดสินใจของเธอ”
เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาจากลิ้นชัก เป็นรูปของแม่ของน้ำฟ้าที่ถ่ายไว้เมื่อนานมาแล้ว ใบหน้าของแม่ในรูปยังคงยิ้มแย้มสดใส แต่เมื่อน้ำฟ้ามอง มันกลับยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดให้กับเธอ
“ฉันให้เวลาเธอคิด” ภาคย์พูด “แต่ขอให้รู้ว่า… โอกาสนี้มีเพียงครั้งเดียว… และถ้าเธอปฏิเสธ… ฉันก็ไม่สามารถรับประกันอะไรได้อีก”
น้ำฟ้ามองรูปถ่ายของแม่ในมือภาคย์ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ ดวงตาของเธอพร่ามัวไปหมด เธอเหมือนตกอยู่ในทางสามแพร่งอันแสนทรมาน ทางหนึ่งคือชีวิตของแม่ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย อีกทางหนึ่งคือศักดิ์ศรีและหัวใจของเธอเอง
“ถ้า… ถ้าดิฉันตกลง…” น้ำฟ้าถามเสียงสั่น “ดิฉันจะได้… เงินจำนวนนั้น… เมื่อไหร่คะ”
“ทันทีที่เธอตอบตกลง… และเซ็นเอกสาร” ภาคย์ตอบอย่างรวดเร็วราวกับว่าเขาเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว “เธอจะได้รับเงินก้อนแรก… เพื่อสำรองจ่ายค่าผ่าตัด… และส่วนที่เหลือ… จะทยอยให้… ตามความคืบหน้าของการรักษา”
น้ำฟ้าหลับตาลง พยายามข่มความรู้สึกขัดแย้งในใจ แม่… เธอต้องทำเพื่อแม่… แต่การต้องยอมแลกหัวใจของตัวเอง… มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
“คุณภาคย์คะ…” น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม “ดิฉัน… ดิฉันจะ… ยอมรับข้อเสนอของคุณค่ะ”
ภาคย์พยักหน้ารับช้าๆ แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกหนาวสะท้าน ราวกับว่าเขาได้ครอบครองอะไรบางอย่างที่สำคัญไปจากเธอแล้ว
“ดีมาก” เขาพูด “ฉันจะให้ทนายความจัดการเรื่องเอกสารให้… เธอแค่เซ็น… และทุกอย่างก็จะเริ่มขึ้น”
น้ำฟ้าก้มหน้าลงมองเอกสารที่ภาคย์วางไว้ตรงหน้า เธอเห็นชื่อของเธอ ชื่อของภาคย์ และข้อตกลงที่ดูเหมือนจะง่ายดาย แต่กลับแฝงไปด้วยความซับซ้อนที่น่ากลัว
เธอหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา… เธอไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่การค้นพบความลับอันดำมืดที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังตระกูลภาคย์ และมันจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอและภาคย์ไปตลอดกาล…
ฉันคืนเดียวกับเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก