ตอนที่ 15 — จุดแตกหัก

"คุณกำลังพูดเรื่องอะไร! อัคร!" เสียงของภาคย์เต็มไปด้วยความไม่เชื่อและโทสะที่ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว น้ำฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

ปลายสายของคุณอัครหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "ฉันกำลังพูดถึงความจริงไง ภาคย์... ความจริงที่เธอพยายามซ่อนไว้... ‌ความจริงที่เธอหลอกลวงน้ำฟ้า... และความจริงที่เธอคิดจะกำจัดฉัน"

"แกไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาฉัน!" ภาคย์ตะคอกกลับ พลางบีบข้อมือของน้ำฟ้าแน่นจนเธอร้องเจ็บ

"ฉันมีสิทธิ์เสมอ... เพราะฉันมีสิ่งที่เธอต้องการ... และเธอก็มีสิ่งที่ฉันต้องการ" เสียงของคุณอัครยังคงเยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้น้ำฟ้าขนลุก ​"น้ำฟ้า... คือหมากตัวสุดท้ายของเกมนี้"

น้ำฟ้าถึงกับอ้าปากค้าง เธอไม่เข้าใจว่าตัวเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของเกมอะไรอีกแล้ว ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างภาคย์และคุณอัครกำลังดึงเธอเข้าไปสู่อันตรายที่เธอไม่เคยคาดคิด

"เธอจะทำอะไรกับน้ำฟ้า!" ภาคย์ถามเสียงดังอย่างหัวเสีย

"ฉันจะช่วยเธอ... ออกจากเงื้อมมือของคนอย่างแกไง ภาคย์" คุณอัครพูด ‍"และแลกกับการที่เธอจะต้องช่วยฉัน... ในการกำจัดแก"

"เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่มีวันยอมให้แกแตะต้องน้ำฟ้า!" ภาคย์กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี

"แกไม่มีสิทธิ์เลือก ภาคย์" เสียงของคุณอัครดังขึ้น "หรือแกจะยอมให้ฉันเปิดโปงความลับทั้งหมดของแก... ‌ความลับที่มันจะทำให้ตระกูลของแกต้องล่มสลาย... หรือแกจะยอมเสียสละ... เพื่อปกป้องผู้หญิงที่แก 'รัก'?"

คำว่า 'รัก' ที่คุณอัครพูดออกมา ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น หัวใจของเธอเต้นรัว ‍เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี

ภาคย์เงียบไปนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างศักดิ์ศรีของตระกูลกับชีวิตของผู้หญิงที่เขากำลัง... รัก?

"ถ้าแกกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ... ฉันจะทำให้แกเสียใจไปตลอดชีวิต!" ภาคย์พูดเสียงแหบพร่า

"นั่นไม่ใช่คำตอบที่ฉันต้องการ ภาคย์" คุณอัครถอนหายใจ "แกมีเวลาหนึ่งชั่วโมง... ​ในการตัดสินใจ... ไม่งั้น... ทุกอย่างจะถูกเปิดเผย"

แล้วสายของเขาก็ตัดไป ทิ้งให้ภาคย์ยืนนิ่ง ตัวสั่นเทา น้ำฟ้ารู้สึกถึงความกดดันมหาศาลที่แผ่กระจายไปทั่วห้อง

"นี่มันเรื่องอะไรกันคะคุณภาคย์!" น้ำฟ้าถามเสียงสั่น เธอกลอไปมองภาคย์ที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

ภาคย์หันมามองเธอ ​ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความขัดแย้ง "น้ำฟ้า... ฉันขอโทษ"

"ขอโทษ? สำหรับอะไรคะ!" น้ำฟ้าตะคอกกลับ "สำหรับที่หลอกลวงฉัน? สำหรับที่ทำให้ฉันตกอยู่ในอันตราย? หรือสำหรับที่ทำให้ฉันกลายเป็นหมากในเกมของคุณกับคุณอัคร!"

"ฉัน... ​ฉันไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้" ภาคย์พยายามเอื้อมมือมาหาเธอ แต่น้ำฟ้าผงะถอยหลัง

"อย่าแตะต้องฉัน!" น้ำฟ้าตะโกน "ฉันเกลียดคุณ! ฉันเกลียดที่คุณเข้ามาในชีวิตฉัน! ฉันเกลียดที่คุณทำให้ฉันต้องรู้สึกแบบนี้!"

น้ำตาของเธอไหลรินอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม "ฉันคิดว่า... ฉันคิดว่าคุณเป็นคนดี... ฉันคิดว่าคุณรักฉัน... แต่ทั้งหมดมันคือการโกหกใช่ไหมคะ! คุณแค่ต้องการใช้ฉัน!"

"ไม่! น้ำฟ้า! ไม่ใช่แบบนั้น!" ภาคย์พยายามอธิบาย "ฉัน... ฉันรักเธอจริงๆ"

"รักเหรอคะ! แล้วทำไมคุณถึงยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้น! ทำไมคุณถึงยอมให้คุณอัครมาข่มขู่คุณแบบนี้!" น้ำฟ้าตะคอกอย่างบ้าคลั่ง "คุณมันอ่อนแอ! คุณมันไม่สามารถปกป้องใครได้เลย!"

"ฉันกำลังพยายามอยู่!" ภาคย์เสียงดังขึ้น "ฉันกำลังพยายามหาทางออกที่ดีที่สุด!"

"ทางออกที่ดีที่สุดของคุณคือการปล่อยให้ฉันไปใช่ไหมคะ!" น้ำฟ้าถามเสียงดัง "คุณจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอีกต่อไป! คุณจะได้ไม่ต้องเจ็บปวด! คุณจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด!"

ภาคย์มองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "น้ำฟ้า... เธอไม่เข้าใจ"

"ฉันไม่เข้าใจอะไร! ฉันเข้าใจแค่ว่าคุณกำลังทำให้ฉันเสียใจ! ฉันเข้าใจแค่ว่าคุณกำลังทำลายชีวิตฉัน!" น้ำฟ้าสะอื้นฮัก "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว! ไม่ต้องการเงิน! ไม่ต้องการความรัก! ฉันแค่อยากจะไปให้พ้นจากคุณ!"

"ถ้าเธอไป... ฉันจะไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว" ภาคย์พูดเสียงแผ่วเบา

"คุณมีทุกอย่าง! คุณมีเงิน! คุณมีอำนาจ! คุณมีทุกอย่างที่คนอื่นปรารถนา!" น้ำฟ้าตะโกนกลับ "แต่คุณไม่มีหัวใจ! คุณไม่มีความจริงใจ! คุณมีแต่การหลอกลวง!"

"น้ำฟ้า..." ภาคย์พยายามจะพูดต่อ แต่น้ำฟ้าไม่ฟังอีกต่อไป

"พอแล้วค่ะ!" น้ำฟ้าตะโกนเสียงดัง "ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น! ฉันจะไป! ฉันจะไปให้พ้นจากชีวิตคุณตลอดไป!"

เธอวิ่งออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้ภาคย์ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังในความเงียบงัน

ภาคย์มองตามหลังน้ำฟ้าไปด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไป เขาเสียน้ำฟ้าไปแล้ว... เขาปล่อยให้ความลับและความเห็นแก่ตัวของเขาทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

ขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความเสียใจ... เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง... เป็นสายจากคุณอัคร...

"ภาคย์... เธอตัดสินใจหรือยัง?" เสียงของคุณอัครดังขึ้น

ภาคย์หลับตาลงแน่น "ฉัน... ฉันจะทำตามข้อตกลง"

"ดีมาก ภาคย์" คุณอัครหัวเราะ "แล้วเจอกัน... ที่เดิม"

ภาคย์วางสายโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังแสงดาวที่พร่ามัว น้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้ม เขาได้ตัดสินใจแล้ว... การตัดสินใจที่อาจจะทำให้เขาต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง... แต่เพื่อปกป้องน้ำฟ้า... เขาพร้อมที่จะแลก

ในขณะเดียวกัน น้ำฟ้าก็กำลังวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต เธอวิ่งไปจนสุดทางเดิน และเมื่อเธอหันกลับไปมอง... เธอก็เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น

ภาคย์กำลังเดินออกมาจากห้องทำงาน... แต่ไม่ใช่ในท่าทีที่เธอคุ้นเคย... เขาดูเหมือนคนสิ้นหวัง... คนที่กำลังจะถูกพรากทุกสิ่งทุกอย่างไป...

และจากมุมหนึ่งของคฤหาสน์... เธอก็เห็นเงาร่างหนึ่ง... เงาร่างที่ซ่อนตัวอยู่... เงาร่างที่คุณอัครเคยบอกว่า... กำลังจะช่วยเธอ...

น้ำฟ้ามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น... ความรัก... ความเจ็บปวด... และความเข้าใจผิด... ทั้งหมดมันกำลังบดขยี้หัวใจของเธอ... เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร... แต่เธอรู้เพียงว่า... จุดแตกหักได้มาถึงแล้ว... และมันคือจุดที่เธอและภาคย์... ไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกต่อไป...