"เขาคือคนที่ฆ่าพ่อกับแม่ของฉัน!" เสียงกรีดร้องโหยหวนของน้ำฟ้าดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงอันโอ่อ่าของคฤหาสน์ตระกูลภาคย์ คำพูดที่หลุดออกไปจากปากเธอราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในน้ำนิ่ง สร้างคลื่นแห่งความตกตะลึงให้แก่ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ใบหน้าของภาคย์ซีดเผือด มือที่เคยแข็งแกร่งกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาที่เคยเย็นชาฉายแววสับสนและเจ็บปวดระคนกัน
ความลับที่ซุกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสำเร็จและอำนาจของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล บัดนี้กำลังจะถูกเปิดเผยอย่างหมดเปลือก สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่น้ำฟ้า หญิงสาวที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเลขาสาวตัวเล็กๆ ที่บังเอิญเข้ามามีบทบาทในชีวิตของพวกเขา ความจริงที่เธอถือไว้ราวกับระเบิดเวลา กำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
"น้ำฟ้า... เธอพูดอะไรของเธอ!" เสียงทุ้มแหบพร่าของภาคย์ดังขึ้นมาอย่างยากลำบาก เขาสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ แต่ภาพความทรงจำในอดีตที่ผุดขึ้นมาก็ทำให้เขาแทบยืนไม่อยู่
"ฉันไม่ได้พูดพล่อยๆ! ฉันมีหลักฐาน! หลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าคุณภาคย์... คุณคือคนที่สั่งให้คนไปฆ่าพ่อกับแม่ของฉัน!" น้ำฟ้าคว้าเอากล่องไม้เก่าแก่ที่เธอเก็บซ่อนไว้ตลอดเวลาออกมา เปิดมันออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเอกสารเก่าๆ รูปถ่ายที่ซีดจาง และอัลบั้มรูปภาพที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่เคยสวยงาม แต่บัดนี้กลับกลายเป็นคมดาบที่ทิ่มแทงใจ
"นี่ไง! หลักฐานทั้งหมด!" น้ำฟ้าชี้ไปที่เอกสารฉบับหนึ่ง ใบเสร็จการโอนเงินจำนวนมหาศาลที่ระบุชื่อบริษัทในเครือของตระกูลภาคย์ พร้อมด้วยลายเซ็นที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นลายเซ็นของภาคย์ นอกจากนี้ยังมีรูปถ่ายของชายแปลกหน้าที่เธอนำมาให้ภาคย์ดูในวันแรกที่เข้ามาทำงาน รูปที่เธอเห็นเขาคุยอยู่กับพ่อของเธอ ก่อนที่พ่อของเธอจะเสียชีวิต
"รูปนี้... คุณภาคย์ คุณจำได้ไหม? นี่คือคนของคุณ! คนที่คุณจ้างวานให้ไปจัดการพ่อกับแม่ของฉัน!" น้ำฟ้าสะบัดรูปถ่ายในมือไปทางภาคย์ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ความแค้น ความเจ็บปวด ความสูญเสีย มันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก
ภาคย์มองรูปนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เขาจำชายคนนั้นได้ ชายที่เขาเคยใช้เป็นเครื่องมือในการกำจัดศัตรูทางธุรกิจ และเป็นคนที่เขาเคยสั่งให้ไป "จัดการ" กับอุปสรรคบางอย่างในอดีต แต่เขาไม่เคยคิด... ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าอุปสรรคนั้นจะเป็นพ่อกับแม่ของน้ำฟ้า
"เป็นไปไม่ได้... ฉัน... ฉันไม่ได้สั่งให้ไปฆ่าใคร!" ภาคย์พยายามปฏิเสธ แต่เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบจะไม่ได้ยิน
"โกหก! คุณมันก็แค่คนใจอำมหิต! คุณทำลายชีวิตของฉัน! คุณฆ่าคนสองคนที่ฉันรักที่สุดในชีวิต!" น้ำฟ้าตะโกนสุดเสียง ความโกรธ ความเสียใจที่อัดอั้นมานาน พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้
คุณหญิงอรุณรัศมี มารดาของภาคย์ที่นั่งอยู่บนโซฟาหรู สีหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี เธอกุมมือตัวเองแน่น พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ภาพในอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือน กำลังย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง
"ภาคย์... เรื่องนี้มันคืออะไรกันแน่" เสียงของเธอสั่นเครือ
"แม่ครับ... ผม..." ภาคย์พยายามจะอธิบาย แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ
"อย่ามาแก้ตัว! คุณภาคย์! คุณมันก็แค่ใช้เงินซื้อทุกอย่าง! คุณซื้อชีวิตพ่อกับแม่ของฉัน! แล้วคุณก็บังคับให้ฉันมาเป็นเลขาของคุณ เพื่อชดใช้หนี้ที่ฉันไม่ได้ก่อ! ทั้งหมดนี้มันคือแผนของคุณใช่ไหม!" น้ำฟ้าต่อว่าอย่างไม่ยั้ง
"ไม่ใช่... น้ำฟ้า... ฟังฉันก่อน..." ภาคย์ก้าวเข้ามาหาเธอ พยายามจะจับมือเธอ แต่ถูกสะบัดออก
"อย่าเข้ามา! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกต่อไป! ฉันเกลียดคุณ! เกลียดจนไม่อยากหายใจอยู่ในที่เดียวกับคุณ!" น้ำฟ้าถอยหลังไปเรื่อยๆ น้ำตาที่เคยไหลพรั่งพรู บัดนี้กลายเป็นน้ำตาแห่งความโกรธที่ร้อนผ่าว
"ฉันจะเปิดโปงคุณ! ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นคนเลวแค่ไหน! คุณจะไม่มีวันได้มีความสุขอีกต่อไป!" น้ำฟ้าพูดจบก็หันหลังวิ่งหนีออกไปจากห้องโถงอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมไปด้วยความอึดอัดและคำถามมากมาย
ภาคย์ยืนนิ่ง ราวกับถูกสาป เขาไม่รู้จะทำอย่างไร ภาพของน้ำฟ้าที่วิ่งหนีไปพร้อมกับคำสาปแช่ง ยังคงก้องอยู่ในหูของเขา ความจริงที่ถูกเปิดเผย มันหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะรับไหว
"ภาคย์... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่" คุณหญิงอรุณรัศมีถามซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองมารดา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง "แม่ครับ... ผม... ผมทำเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตไปแล้ว"
เขาเดินโซซัดโซเซไปยังมุมห้อง หยิบขวดวิสกี้ขึ้นมาดื่มอย่างไม่คิดชีวิต ภาพของน้ำฟ้า ใบหน้าของพ่อกับแม่ของเธอ และความผิดพลาดในอดีต มันวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมา เขาไม่รู้ว่าจะมีวันไหนที่เขาจะสามารถไถ่บาปที่ก่อขึ้นได้
"แม่ครับ... เรื่องนี้... มันเป็นความผิดของผมเองทั้งหมด" ภาคย์ยอมรับความจริงอันโหดร้าย ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวดเหลือเกินก็ตาม
ในขณะเดียวกัน น้ำฟ้าก็วิ่งออกมาจากคฤหาสน์ เธอไม่รู้จะไปที่ไหนอีกแล้ว ชีวิตของเธอถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ความหวังทุกอย่างพังทลายลงไปพร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงเหวแห่งความมืดมิด
"ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางกอดกล่องไม้ไว้แน่น ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่
เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จุดหมาย จนกระทั่งเธอมาหยุดอยู่ที่ริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง น้ำเย็นเฉียบของทะเลสาบสะท้อนภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ
"ฉันจะทำยังไงต่อไปดี" เธอถามกับสายลมที่พัดผ่านมา
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ หัวใจของเธอก็เต้นแรงอย่างประหลาด
"ใครกัน" เธอพึมพำ ก่อนจะกดรับสาย
"สวัสดีครับ คุณน้ำฟ้า" เสียงทุ้มเข้มดังมาจากปลายสาย "ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณครับ"
น้ำฟ้ารู้สึกถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของปลายสาย "เรื่องอะไรคะ"
"เรื่องที่เกี่ยวกับความลับที่คุณเพิ่งเปิดเผยไป" เสียงนั้นตอบกลับมา "และเรื่องที่เกี่ยวกับตระกูลภาคย์ทั้งหมด... ผมรู้ความจริงทั้งหมดครับ"
น้ำฟ้าอึ้งไป เธอไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร แต่คำพูดของเขาเหมือนจะจุดประกายความหวังริบหรี่ขึ้นมาในใจของเธอ "คุณ... คุณรู้ความจริงอะไรบ้างคะ"
"ผมรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้" ปลายสายตอบกลับมา "และผมก็รู้ว่าทำไมคุณภาคย์ถึงต้องทำแบบนั้น"
น้ำฟ้าไม่เข้าใจ แต่เธอรู้สึกได้ว่านี่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมดที่เกิดขึ้น
"คุณ... คุณจะบอกฉันได้ไหมคะ" น้ำฟ้าถามอย่างมีความหวัง
"ได้ครับ แต่คุณต้องมาพบผมก่อน" เสียงนั้นตอบกลับมา "ผมจะส่งที่อยู่ให้คุณเดี๋ยวนี้"
หลังจากวางสาย น้ำฟ้าก็มองไปที่กล่องไม้ในมือของเธออีกครั้ง ความจริงที่เธอเพิ่งเปิดเผยไป มันอาจจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น
ขณะเดียวกัน ภาคย์ก็ยังคงจมอยู่กับความเจ็บปวดในห้องโถง เขาไม่รู้ว่าน้ำฟ้าจะไปที่ไหน จะเป็นอันตรายหรือไม่
"คุณน้ำฟ้า! เธอไปไหนแล้ว!" ภาคย์ตะโกนถามบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตู
"คุณหนูออกไปแล้วครับนายท่าน" บอดี้การ์ดตอบ
ภาคย์กำหมัดแน่น "ตามหาเธอ! ต้องหาเธอให้เจอ! ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนก็ตาม!"
เขาไม่สามารถปล่อยให้น้ำฟ้าเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพังได้อีกต่อไป ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เขาเคยมีมาตลอดชีวิต กำลังผลักดันให้เขาต้องทำอะไรบางอย่าง
และแล้ว โลกของน้ำฟ้ากับภาคย์ก็กำลังจะพลิกผันอีกครั้ง เมื่อความลับที่ถูกเปิดโปง นำพาไปสู่การเผชิญหน้ากับความจริงที่ยิ่งกว่า ที่จะเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล
ฉันคืนเดียวกับเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก