โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,612 คำ
"หยุดนะ!" เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากปลายทางเดิน ปืนในมือของน้ำฟ้าและกลุ่มผู้บุกรุกชะงักงันไปชั่วขณะ ร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงา แต่ท่วงท่ายังคงแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม
"นั่นมันใครกัน?" ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ
"ฉัน... คือคนที่พวกแกไม่มีวันแตะต้องได้" เสียงนั้นตอบกลับมา เย็นเยียบและทรงพลัง
น้ำฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงาที่ทอดทาบทับนั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ และเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ปะปนกับกลิ่นกายอันอบอุ่น
"เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำ
"ใครกันแน่! บอกมาเดี๋ยวนี้!" ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มขู่
"พวกแก... กำลังรุกล้ำ... เข้ามาในอาณาเขตของฉัน" ชายลึกลับกล่าว เสียงของเขาเริ่มชัดเจนขึ้น "และฉัน... จะไม่ยอมให้ใคร... ทำร้ายครอบครัวของฉัน"
"ครอบครัว?" ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มหัวเราะเยาะ "แกเป็นใครกันแน่!"
"ฉัน... คือ 'ราฟ' " เขาเอ่ยชื่อออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ
คำว่า 'ราฟ' ดังก้องไปทั่วโถง น้ำฟ้าแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอจำเสียงนี้ได้ดี... เสียงของคนที่เคยเป็นเหมือนพี่ชาย เป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจในโลกที่โหดร้ายใบนี้
"ราฟ! นี่มันเรื่องอะไรกัน!" เธอตะโกนถามด้วยความสับสน
ราฟไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาอย่างมั่นคง ปืนในมือของเขายังคงเล็งไปที่กลุ่มผู้บุกรุก แต่แววตาของเขา... แววตาที่สบเข้ากับน้ำฟ้า... มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย
"น้ำฟ้า... เธอมาทำอะไรที่นี่?" ราฟถามเสียงแหบพร่า
"ฉัน... ฉันกำลังช่วยภาคย์!" น้ำฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เขาบาดเจ็บ... พวกมัน... กำลังจะ..."
"ฉันรู้" ราฟขัดขึ้น "และฉัน... จะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีก"
ทันใดนั้นเอง ราฟก็ปลดเซฟตี้ปืน และเหนี่ยวไก!
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว!
กลุ่มผู้บุกรุกต่างหลบกันอย่างอลหม่าน น้ำฟ้าตกใจจนตัวแข็งทื่อ เธอเห็นร่างของชายชุดดำคนหนึ่งล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลอาบใบหน้า
"ราฟ! แกทำอะไร!" คุณหญิงดาราตะโกนด้วยความตกใจ
"ผมทำในสิ่งที่ต้องทำครับคุณหญิง" ราฟตอบกลับโดยไม่ละสายตาไปจากกลุ่มผู้บุกรุก "ผมจะปกป้องทุกคน... ที่ผมรัก"
คำว่า 'ที่ผมรัก' ที่เอ่ยออกมานั้น ช่างบาดลึกเข้าไปในหัวใจของน้ำฟ้า เธอไม่เข้าใจ... ราฟ... ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? ทำไมเขาถึงต้องช่วยเธอ? และทำไม... ดวงตาของเขาถึงมองมาที่เธอด้วยสายตาแบบนั้น?
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ราฟแสดงฝีมือการต่อสู้ที่เหนือชั้น เขาเคลื่อนไหวราวกับพายุ โค่นล้มกลุ่มผู้บุกรุกไปทีละคนๆ น้ำฟ้าเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า เธอคว้าปืนที่ตกอยู่ข้างๆ ตัวภาคย์มา และยิงต่อสู้กับพวกมันอย่างเต็มกำลัง
"แกมันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่หลงรักมหาเศรษฐี!" ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มตะโกนใส่หน้าเธอ "แกไม่มีวันได้อะไรไปจากตระกูลนี้!"
"ฉันไม่ต้องการอะไร! นอกจากความสุขของคนที่ฉันรัก!" น้ำฟ้าตะโกนกลับ "และฉันจะไม่มีวันยอมให้พวกแกมาทำลายมัน!"
เธอเห็นภาคย์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น แววตาของเขากำลังสบมองเธออย่างอ่อนแรง แต่ก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"พวกแกมันก็แค่อสูรกายที่ถูกความโลภครอบงำ!" น้ำฟ้ากล่าวต่อ "แต่พวกแกไม่รู้หรอกว่า... ความรัก... มันแข็งแกร่งแค่ไหน!"
ในที่สุด การต่อสู้ก็สิ้นสุดลง กลุ่มผู้บุกรุกต่างถูกจับกุม และถูกนำตัวออกไป คุณหญิงดาราเข้ามาประคองภาคย์อย่างเป็นห่วง
"ภาคย์! ลูก! เป็นยังไงบ้าง!"
"ผม... ไม่เป็นไรครับแม่" ภาคย์ตอบเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่น้ำฟ้า
ราฟเดินเข้ามาหาน้ำฟ้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่แววตายังคงฉายประกายที่ซับซ้อน
"น้ำฟ้า... เธอปลอดภัยดีนะ?" เขาถาม
"ฉัน... ปลอดภัย" น้ำฟ้าตอบเสียงสั่น "แต่ภาคย์... เขา..."
"เดี๋ยวหมอจะมา" ราฟปลอบ "คุณไม่ต้องห่วง"
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "น้ำฟ้า... มีเรื่องหนึ่ง... ที่ฉันต้องบอกเธอ"
น้ำฟ้ามองราฟด้วยความสงสัย "เรื่องอะไรคะ?"
"เรื่อง... ที่ฉัน... ทิ้งเธอไป" ราฟกล่าว เสียงของเขาสั่นเครือ "ฉันไม่ได้... ทิ้งเธอ... ฉันถูกบังคับ... ให้ไป"
"ถูกบังคับ? ใครบังคับ?" น้ำฟ้าถามด้วยความประหลาดใจ
"ครอบครัวของฉัน... พวกเขา... ข่มขู่... จะทำร้ายเธอ... ถ้าฉันไม่ยอมไป" ราฟสารภาพ "ฉัน... ไม่อยากให้เธอต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ... ฉัน... รักเธอ... น้ำฟ้า"
คำสารภาพของราฟทำให้น้ำฟ้าอึ้งไป เธอไม่เคยคิดเลยว่า... ราฟจะรักเธอ... และทำเพื่อเธอถึงขนาดนี้
"ราฟ..." เธอพึมพำ
"แต่... ตอนนี้... ทุกอย่าง... มันเปลี่ยนไปแล้ว" ราฟพูดต่อ "ฉันเห็นเธอ... กับภาคย์... และฉัน... เข้าใจแล้ว"
เขาหันไปมองภาคย์ที่กำลังถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาล "ภาคย์... เขา... คือคนที่... เหมาะสมกับเธอที่สุด"
น้ำฟ้าสับสนไปหมด เธอไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอย่างไรดี ราฟ... คนที่เธอเคยรัก... คนที่เธอคิดว่าทิ้งเธอไป... กลับมาพร้อมกับความจริงที่น่าตกใจ
"ราฟ... ฉัน... ไม่รู้จะพูดอะไร" น้ำฟ้ากล่าว
"ไม่เป็นไร" ราฟยิ้มบางๆ "แค่รู้ว่า... เธอมีความสุข... ฉันก็พอใจแล้ว"
เขาหันกลับไปมองกลุ่มผู้บุกรุกที่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัว "เรื่องนี้... มันยังไม่จบแค่นี้... น้ำฟ้า"
"หมายความว่ายังไงคะ?" น้ำฟ้าถาม
"พวกมัน... เป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ... ของผู้บงการที่อยู่เบื้องหลัง" ราฟอธิบาย "และผู้บงการคนนั้น... คือคนที่... ฉัน... ไม่เคย... ลืม... ไปได้เลย"
น้ำฟ้าขนลุกซู่ เธอมองไปที่ราฟ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นที่ปะทุขึ้นมา ราวกับเปลวไฟที่กำลังจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง
"ใครคะ... ราฟ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงกระซิบ
ราฟหันมาสบตาน้ำฟ้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
"คนที่... พรากทุกสิ่งทุกอย่าง... ไปจากฉัน... และจะไม่มีวัน... ได้ครอบครอง... สิ่งที่เขาต้องการ... เด็ดขาด!"
แล้วทันใดนั้นเอง... ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มที่ถูกจับตัวไป... ก็หันมามองน้ำฟ้า...
และส่งยิ้มที่น่าขนลุก...
ฉันคืนเดียวกับเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก