โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 307 คำ
"ยิ้มอะไรของแก!" น้ำฟ้าตะโกนสวนกลับไปทันทีที่เห็นรอยยิ้มอันน่าขนลุกของชายชุดดำคนนั้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต ราวกับกำลังเย้ยหยันและท้าทาย
"เธอ... จะต้องเสียใจ... ที่เลือกเขา" ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มพูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของเขาสบเข้ากับภาคย์ที่กำลังถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาล รอยยิ้มของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความมุ่งร้าย
"แกพูดอะไรของแก!" น้ำฟ้าสบถ พลางก้าวไปยืนขวางระหว่างภาคย์กับชายชุดดำคนนั้น
"อย่ามายุ่งกับภาคย์นะ!" เธอตะโกนเสียงดัง
ราฟก้าวเข้ามาประชิดตัวน้ำฟ้า "น้ำฟ้า... อย่าไปสนใจเขา"
"แต่เขา..." น้ำฟ้ายังคงมองชายชุดดำคนนั้นด้วยความไม่ไว้ใจ
"เขาคือหมากตัวหนึ่ง... ที่ถูกใช้" ราฟอธิบาย "คนที่อยู่เบื้องหลัง... คือคนที่อันตรายที่สุด"
"ใครกันแน่คะ ราฟ?" น้ำฟ้าถามอย่างร้อนรน
"คนที่... เคยทำลายชีวิตของฉัน... และพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน" ราฟกล่าว ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด "และครั้งนี้... เขาจะไม่มีวัน... ได้ครอบครอง... สิ่งที่เขาต้องการ... เด็ดขาด"
คุณหญิงดาราก้าวเข้ามาหา "ราฟ... ฉัน... ขอโทษ... ที่เคยเข้าใจผิดเธอ"
"ไม่เป็นไรครับคุณหญิง" ราฟยิ้มบางๆ "ผมรู้ว่าคุณ... รักภาคย์... มากแค่ไหน"
"แล้ว... เรื่องที่ว่า... ความลับของตระกูล... มันคืออะไรคะ?" น้ำฟ้าถาม
ราฟถอนหายใจยาว "มันคือ... พินัยกรรม... ที่ซุกซ่อน... ความจริง... เกี่ยวกับผู้ก่อตั้ง... ตระกูลของเรา"
"พินัยกรรม?" น้ำฟ้าเอียงคอสงสัย
"ใช่... พินัยกรรมที่... เปิดเผยว่า... ใครคือ... ผู้ที่สมควร... ได้รับการสืบทอด... อำนาจที่แท้จริง" ราฟอธิบาย "และ... สิ่งที่สำคัญที่สุด... คือ... ความลับ... ที่จะทำให้... ใครก็ตาม... ที่ครอบครอง... มัน... สามารถ... ปกป้อง... ตระกูลของเรา... จากศัตรู... ที่แฝงตัว... อยู่รอบตัวเรา"
"แล้ว... แหวนของฉัน... ล่ะคะ?" น้ำฟ้ากำแหวนในมือแน่น "มันคือ... กุญแจ... ใช่ไหมคะ?"
"ถูกต้อง" ราฟพยักหน้า "แหวนวงนั้น... คือสัญลักษณ์... ของผู้สืบทอด... และมี... รหัสลับ... ที่จะเปิดเผย... ความจริงทั้งหมด"
น้ำฟ้ามองไปที่แหวนในมือของเธอ มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับอีกต่อไป แต่มันคือภาระอันใหญ่หลวง คือความหวังสุดท้ายของตระกูลภาคย์
"ฉัน... จะทำทุกอย่าง... เพื่อปกป้อง... ความจริงนี้" น้ำฟ้ากล่าวด้วยความมุ่งมั่น
เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ ภาคย์ค่อยๆ ฟื้นตัวจากการบาดเจ็บ เขาพักฟื้นอยู่ที่บ้านพักตากอากาศริมทะเล พร้อมกับน้ำฟ้าที่คอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิด
"ภาคย์... คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างไหมคะ?" น้ำฟ้าถาม พลางยื่นแก้วน้ำผลไม้ให้เขา
"ดีขึ้นมาก... เพราะมีเธออยู่ข้างๆ" ภาคย์ตอบ พลางส่งยิ้มอบอุ่นให้น้ำฟ้า
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นหลังจากผ่านพ้นมรสุมครั้งใหญ่ น้ำฟ้าได้เรียนรู้ความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ในตัวภาคย์ และภาคย์ก็ได้เห็นความกล้าหาญ ความเสียสละ และความรักที่แท้จริงของน้ำฟ้า
"ฉัน... ยังคงรู้สึกผิด... ที่ทำให้เธอต้องลำบาก" ภาคย์กล่าว
"ไม่เลยค่ะ" น้ำฟ้ากุมมือภาคย์ไว้ "ทุกอย่างที่เกิดขึ้น... มันทำให้เรา... เข้าใจกันมากขึ้น"
"ฉัน... รู้สึกโชคดี... ที่มีเธอ" ภาคย์กล่าว พลางบีบมือของน้ำฟ้าเบาๆ
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ" น้ำฟ้าตอบ "ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... ความผิดพลาดเพียงคืนเดียว... จะนำพาฉัน... มาพบกับ... ความรักที่แท้จริง"
ราฟเองก็ยังคงอยู่เคียงข้างพวกเขา เขาได้เปิดเผยความจริงเกี่ยวกับผู้บงการเบื้องหลัง ซึ่งก็คือ 'วิชัย' นักธุรกิจคู่แข่งที่พยายามจะฮุบสมบัติของตระกูลภาคย์มานาน
"วิชัย... เขาถูกจับกุมแล้ว" ราฟแจ้งข่าว "และแผนการร้ายของเขาก็สิ้นสุดลงแล้ว"
"ขอบคุณนะ ราฟ" ภาคย์กล่าว "ที่ช่วยเรา"
"ผม... ทำในสิ่งที่ควรทำ" ราฟตอบ "และผม... ก็ได้พบ... ความสุขของผมแล้ว"
เขาหันไปมอง 'ลินดา' เลขานุการสาวสวยของวิชัย ที่บัดนี้ได้ให้ความร่วมมือกับตำรวจ และได้เลิกกับวิชัยไปแล้ว รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของราฟ
"ฉัน... ดีใจด้วยนะ ราฟ" น้ำฟ้ากล่าว
"แล้ว... เรื่องพินัยกรรม... ล่ะคะ?" น้ำฟ้าถาม
"เสร็จเรียบร้อยแล้ว" ราฟตอบ "ความจริงทั้งหมด... ได้ถูกเปิดเผย... และผู้ที่สมควร... ได้รับการสืบทอด... ก็คือ... ภาคย์"
ภาคย์ยิ้มอย่างโล่งอก เขาไม่ต้องแบกรับภาระอันใหญ่หลวงนี้เพียงลำพังอีกต่อไป
"ต่อไปนี้... เราจะช่วยกัน... บริหารงาน... และปกป้อง... ตระกูลของเรา" ภาคย์กล่าว
"และฉัน... ก็จะอยู่เคียงข้างคุณ... ตลอดไป" น้ำฟ้าพูด พลางซบหน้าลงบนไหล่ของภาคย์
แสงแดดยามเย็นสาดส่องเข้ามายังห้องพัก ก่อให้เกิดเงาสะท้อนอันอบอุ่นบนพื้น น้ำฟ้าและภาคย์มองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความหวัง
"ฉันรักคุณ ภาคย์" น้ำฟ้าเอ่ย
"ฉันก็รักเธอ น้ำฟ้า" ภาคย์ตอบ พลางจุมพิตลงบนหน้าผากของเธอ
ความรักของพวกเขาเติบโตขึ้นจากความผิดพลาด และผ่านพ้นพายุร้ายมาได้ด้วยความเสียสละและความเข้าใจ
"ฉัน... ไม่เคยคิดเลยว่า... ชีวิตของฉัน... จะมีความสุขได้มากขนาดนี้" น้ำฟ้ากล่าว
"เรา... จะสร้าง... อนาคตที่ดี... ด้วยกัน" ภาคย์พูด พลางกอดน้ำฟ้าไว้แน่น
ราฟและลินดาเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ภาคย์และน้ำฟ้าอยู่กันตามลำพัง
"ภาคย์... คุณเคยคิดไหม... ว่าเราจะได้มาถึงจุดนี้?" น้ำฟ้าถาม
"ไม่เคย... แต่มัน... ดีกว่าที่ฉัน... เคยฝันไว้เสียอีก" ภาคย์ตอบ
เขาจุมพิตลงบนริมฝีปากของน้ำฟ้าอย่างอ่อนโยน จุมพิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความผูกพัน และคำมั่นสัญญา
"เรา... จะผ่านทุกอย่าง... ไปด้วยกัน" ภาคย์กล่าว
"ตลอดไป" น้ำฟ้าตอบ
อนาคตที่สดใสรออยู่เบื้องหน้า พวกเขาได้ผ่านพ้นความมืดมิด และพร้อมที่จะก้าวเดินไปสู่แสงสว่างด้วยกัน
ความรักของพวกเขา... คือบทพิสูจน์... ว่าแม้ในยามที่มืดมนที่สุด... แสงสว่าง... ก็ยังมีอยู่เสมอ...
และสำหรับน้ำฟ้า... เธอได้พบแล้ว... คนที่จะอยู่เคียงข้างเธอ... ตลอดไป...
เธอเอนกายซบลงบนอกของภาคย์ ฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... เสียงแห่งความรัก... และชีวิต...
"ฉันรักคุณ ภาคย์" เธอพึมพำอีกครั้ง
"ฉันรักเธอ น้ำฟ้า" ภาคย์กระซิบตอบ
ขณะที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีทองสาดส่องเข้ามาในห้อง ราวกับเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่...
และแล้ว... เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคย์ก็ดังขึ้น...
"ใครโทรมาคะ?" น้ำฟ้าถาม
ภาคย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู... สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป...
"ใครคะ?" น้ำฟ้าถามอย่างกังวล
ภาคย์มองน้ำฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ... และบางที... อาจจะมี... ความหวัง...
"มันคือ... เบอร์ที่ไม่เคย... มีใคร... รู้จัก..." ภาคย์กล่าว
"แล้ว... ใครคะ?" น้ำฟ้าเร่งถาม
ภาคย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย...
"สวัสดีครับ..." ภาคย์เอ่ย
ปลายสาย... มีเสียงหนึ่งดังขึ้น... เป็นเสียงที่... ทั้งคู่... ไม่เคย... คิดว่า... จะได้ยิน... อีกเลย...
ฉันคืนเดียวกับเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก