แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องลงมาที่สนามเด็กเล่น เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กๆ ดังเจื้อยแจ้ว อรุณรัศมียิ้มอย่างอ่อนโยนขณะเฝ้ามอง 'นที' ลูกชายสุดที่รักของเธอ วิ่งเล่นอยู่กับเพื่อนๆ นทีคือโลกทั้งใบของเธอ คือทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปได้หลังจากวันที่หัวใจแตกสลาย
"แม่ครับ! ดูนทีเตะบอลเก่งไหมครับ!" เสียงเล็กๆ ใสๆ ของนทีดังมาแต่ไกล พร้อมกับลูกบอลที่กลิ้งเข้ามาใกล้เท้าของเธอ
อรุณรัศมียิ้มกว้าง "เก่งมากเลยจ้ะ ลูกแม่เก่งที่สุดเลย!"
เธอหยิบลูกบอลขึ้นมาแล้วโยนกลับไปให้นที นทีรับลูกบอลไว้ได้ ก่อนจะวิ่งกลับไปเล่นต่ออย่างร่าเริง
ในขณะนั้นเอง สายตาของอรุณรัศมีก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่กำลังยืนมองนทีอยู่จากอีกฝั่งของสนาม เด็กคนนั้น… เด็กหนุ่มคนนั้น…
ธาดา…
หัวใจของเธอพลันเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ธาดามายืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร? เขาจะตามเธอมาถึงที่นี่อีกแล้วหรือ?
เธอพยายามซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ มองดูธาดาที่ยืนนิ่งราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ เขากำลังจ้องมองนทีอย่างไม่วางตา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อรุณรัศมีอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเกลียดชัง หรือความมุ่งร้ายที่เธอเคยเห็น แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น ราวกับเขากำลังมองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญ
นทีเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของใครบางคน เขาชะงักการเล่นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมองไปรอบๆ สายตาของเขาสบเข้ากับธาดาพอดี
เด็กน้อยยิ้มกว้าง "สวัสดีครับ!"
อรุณรัศมีแทบหยุดหายใจ นี่ลูกชายของเธอทักทายเขาอย่างเป็นมิตรอย่างนั้นหรือ?
ธาดาดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยิ้มตอบ "สวัสดีครับ หนูชื่ออะไร?"
"ผมนทีครับ!" เด็กน้อยตอบอย่างร่าเริง "พี่ชื่ออะไรครับ?"
"พี่…ชื่อธาดา" เขาตอบ เสียงของเขาฟังดูนุ่มนวลกว่าตอนที่คุยกับเธอมากนัก
อรุณรัศมีแทบจะทรุดตัวลง เธอไม่เคยเห็นธาดาในมุมนี้มาก่อน เขาดูอ่อนโยนผิดกับภาพลักษณ์ของคู่แข่งที่แข็งกร้าวที่เธอเคยเจอ
"พี่ธาดา… เล่นฟุตบอลกับผมนทีไหมครับ?" นทีชวนอย่างไม่ลังเล
ธาดามองไปที่อรุณรัศมีที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่หันไปมอง
"ได้สิ" ธาดาตอบรับคำชวนของนที
อรุณรัศมีได้แต่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ธาดากำลังเล่นฟุตบอลกับลูกชายของเธอ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกังวลและความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกัน เธออยากจะวิ่งเข้าไปห้ามไม่ให้ธาดาเข้าใกล้นที แต่เธอก็ทำไม่ได้
เธอรู้ดีว่าธาดาไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับนที เขาไม่รู้ว่าเด็กน้อยที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ตรงหน้าเขา คือสายเลือดของตัวเอง
ความลับนี้…มันจะอันตรายแค่ไหน?
เธอเห็นธาดาพยายามสอนนทีเรื่องการเลี้ยงลูกฟุตบอลอย่างอดทน ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลาย อรุณรัศมีแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง นี่คือธาดาคนเดียวกันกับคนที่เคยทำลายชีวิตของเธออย่างนั้นหรือ?
"แม่ครับ! พี่ธาดาใจดีจังเลย!" นทีวิ่งกลับมาหาเธอ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม "เขาเก่งมากเลยนะ!"
อรุณรัศมีกอดนทีไว้แน่น พยายามกลั้นน้ำตา
"แม่รู้จ้ะ" เธอตอบเสียงสั่น
"แม่รู้จักพี่ธาดาด้วยเหรอครับ?" นทีถามอย่างสงสัย
"แม่…แม่เคยเจอเขามาก่อน" เธอตอบอย่างเลี่ยงๆ
"ดีจังเลย! งั้นแม่ไปเล่นกับพวกเราด้วยนะ!" นทีพูดอย่างร่าเริง
อรุณรัศมีส่ายหน้า "แม่ไม่เล่นนะจ๊ะ แม่แค่นั่งดูพวกเราก็พอ"
เธอเห็นธาดากำลังเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้ม แต่แววตาของเขากลับดูจริงจังขึ้น
"คุณรัศมี" เขาเอ่ยชื่อเธอ
"คุณธาดา" เธอตอบรับอย่างเย็นชา
"ผม… ผมไม่คิดว่าเราจะได้มาเจอกันที่นี่" เขาพูด
"ก็เป็นเรื่องบังเอิญน่ะค่ะ" เธอตอบ
"บังเอิญจริงๆ เหรอครับ" ธาดาเลิกคิ้วเล็กน้อย "หรือว่าคุณตั้งใจพาเด็กคนนี้มาที่นี่ เพื่อ…?"
"เพื่ออะไรคะ" เธอถามกลับอย่างท้าทาย
"เพื่อ…ให้ผมได้เห็นเขา" ธาดาจ้องมองไปที่นทีที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ "ผมรู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้อย่างประหลาด"
คำพูดของธาดาทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเต้นระรัว ผูกพัน? เขาจะเริ่มสงสัยแล้วจริงๆ หรือ?
"เด็กทุกคนก็น่ารักทั้งนั้นแหละค่ะ" เธอพยายามพูดให้เป็นกลางที่สุด
"แต่เด็กคนนี้… ไม่เหมือนใคร" ธาดาพูดต่อ "สายตาแบบนี้… รอยยิ้มแบบนี้… ผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน"
อรุณรัศมีกลั้นหายใจ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย ความลับของเธออาจจะถูกเปิดเผยได้ทุกเมื่อ
"คุณคิดมากไปเองค่ะ" เธอพยายามพูดให้เสียงมั่นคง "ฉันขอตัวนะคะ"
เธอจะพาตัวออกจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวออกไป ธาดาก็เอื้อมมือมาคว้าแขนของเธอไว้
"เดี๋ยวก่อนครับ คุณรัศมี" เขาพูด น้ำเสียงจริงจัง "เรายังมีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกมาก"
อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของเขา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความต้องการคำตอบ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงเขาได้อีกต่อไป
"ก็ได้ค่ะ" เธอตอบรับอย่างจำใจ "แต่ไม่ใช่ที่นี่"
ธาดามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยแขนเธอ
"แล้วเราจะคุยกันที่ไหนดีครับ" เขาถาม
อรุณรัศมีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ที่ร้านกาแฟเก่าของเรา… เย็นนี้"
เธอหันกลับไปมองนทีที่กำลังวิ่งเล่นอย่างมีความสุข ธาดาก็หันไปมองนทีเช่นกัน ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
อรุณรัศมีรู้สึกได้ถึงสายสัมพันธ์ที่ไม่คาดฝันที่กำลังก่อตัวขึ้น ระหว่างธาดากับนที และเธอก็ไม่รู้เลยว่า สายสัมพันธ์นี้จะนำพาพวกเขาไปสู่จุดจบแบบไหน…
เมื่อทายาทพันล้านท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก