ตอนที่ 26 — รอยร้าวที่กำลังสมาน

"คุณอรุณรัศมีครับ" เสียงทุ้มของธาดา ดังขึ้นปลุกอรุณรัศมีจากภวังค์ความคิดที่สับสนวุ่นวาย "คุณเป็นอะไรไป? หน้าตาซีดเชียว"

อรุณรัศมีสะบัดหน้าจากโทรศัพท์ ราวกับจะตัดขาดจากภาพและข้อความที่ทำให้หัวใจเธอวูบไหว ดวงตาของเธอเหลือบมองธาดาอีกครั้ง ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ‌"เปล่าค่ะ... แค่... แค่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้"

แต่ธาดากลับมองทะลุเข้ามาในดวงตาของเธอ เขารู้ดีว่าอรุณรัศมีไม่ใช่คนที่แสดงอาการออกมาง่ายๆ หากไม่มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นจริง "คุณแน่ใจนะ?" เขาถามเสียงแผ่วเบา พลางเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ

สัมผัสของธาดาทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ​เธอหลับตาลงชั่วครู่ สัมผัสแห่งความอบอุ่นที่คุ้นเคย ความรู้สึกที่เธอเคยโหยหามาตลอดหลายปี ภาพของนที ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของลูกชายแวบเข้ามาในความคิด เธอต้องเข้มแข็ง ต้องปกป้องนที

"ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษคุณธาดา" ‍จู่ๆ คำพูดนั้นก็หลุดออกจากปากของอรุณรัศมี เธอเองก็แปลกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป

ธาดามองเธอด้วยความประหลาดใจ "ขอโทษ? คุณจะขอโทษผมเรื่องอะไร?"

"เรื่องทุกอย่าง... เรื่องที่ฉันหายไป... เรื่องที่ฉันไม่เคยบอกความจริงกับคุณ... เรื่องที่ฉันทำให้คุณต้องเจ็บปวด" ‌เสียงของอรุณรัศมีสั่นเครือ เธอพยายามสะกดกลั้นน้ำตา "ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว... แต่ฉันแค่อยากจะบอกว่า... ฉันเสียใจจริงๆ"

ธาดาปล่อยมือออกจากแก้มของอรุณรัศมี เขาถอนหายใจยาว พลางเดินไปยืนที่ริมหน้าต่าง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องไปชั่วขณะ ‍อรุณรัศมีมองตามหลังเขาไป หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความกลัว หวังว่าเขาจะเข้าใจ หวังว่าเขาจะให้อภัย แต่ก็กลัวว่าความลับที่เธอปกปิดมาตลอดหลายปี จะกลายเป็นกำแพงที่ไม่มีวันข้ามผ่าน

"ผมเข้าใจอรุณ" ธาดาหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววความเข้าใจและโศกเศร้า ​"ผมรู้ว่าคุณต้องเจออะไรมาบ้าง และผมก็รู้ว่าคุณทำไปเพื่ออะไร... เพื่อปกป้องลูก"

คำพูดของธาดาเหมือนมีดกรีดลึกเข้าไปในใจของอรุณรัศมี เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะเข้าใจได้ถึงขนาดนี้ "คุณ... คุณรู้ได้ยังไง?"

"ผมสังเกตมาตลอด" ธาดาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ "ผมเห็นความเข้มแข็งของคุณ ​เห็นการต่อสู้ของคุณ เห็นความรักที่คุณมีให้กับนที ผมรู้ว่าคุณต้องเก็บอะไรบางอย่างไว้ และผมก็รอวันที่คุณจะพร้อมที่จะบอกผม"

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเธอไว้ "อรุณ... ผมไม่ได้โกรธคุณเลย ผมแค่... ​เสียใจที่คุณต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว"

น้ำตาที่อรุณรัศมีพยายามกลั้นไว้ บัดนี้ไหลรินอาบแก้ม เธอทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง ธาดาคุกเข่าลงข้างๆ เธอ โอบกอดเธอไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะอรุณ... คุณไม่ต้องแบกรับมันอีกต่อไปแล้ว"

"นที... เขาคือลูกของคุณ ธาดา" คำพูดที่เก็บงำมานานหลายปี บัดนี้ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "นที... เขาคือลูกของคุณ"

ธาดาผงะไป เขาค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก มองเข้าไปในดวงตาของอรุณรัศมีอย่างพินิจพิเคราะห์ "คุณ... คุณพูดจริงหรืออรุณ?"

อรุณรัศมียิ้มทั้งน้ำตา "จริงค่ะ... นทีคือลูกของคุณ"

ความตกตะลึงฉายชัดบนใบหน้าของธาดา เขาไม่เคยคิดฝันว่าความจริงจะเป็นเช่นนี้ เขาปล่อยให้ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความดีใจ ความเสียใจ และความรู้สึกผิดที่ทิ้งเธอไป

"ผม... ผมขอโทษอรุณ" เขาพูดเสียงสั่น "ผมขอโทษที่ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น... ผมขอโทษที่ผมทำให้คุณต้องเผชิญทุกอย่างไปคนเดียว"

"ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัศมีซบหน้าลงบนอกของเขา "ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันแล้ว"

ธาดากระชับอ้อมกอดของเธอแน่น "เราจะเริ่มต้นใหม่กันนะอรุณ... เราจะสร้างครอบครัวของเราขึ้นมาใหม่... ครอบครัวที่สมบูรณ์"

อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มที่แท้จริงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ฉันพร้อมแล้วธาดา... ฉันพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับคุณ"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังโอบกอดกันด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น เสียงโทรศัพท์ของธาดาก็ดังขึ้น เป็นสายจากเลขาส่วนตัวของเขา

"ครับ... มีอะไรหรือครับ?" เขาพูด พลางมองอรุณรัศมีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "อะไรนะครับ... วรุต?"

สีหน้าของธาดาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น "เขา... เขายอมรับทุกอย่างแล้ว? และ... และเขาได้มอบอะไรให้คุณ?"

ธาดาวางสายโทรศัพท์ลง เขาหันมามองอรุณรัศมีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "อรุณ... มีเรื่องสำคัญที่วรุตได้เปิดเผยก่อนที่เขาจะถูกนำตัวไป"

อรุณรัศมีรู้สึกใจหายวาบ "เรื่องอะไรคะ?"

"เขาบอกว่า... ก่อนที่เขาจะถูกเปิดโปง เขาได้ซ่อนหลักฐานบางอย่างไว้... หลักฐานที่เกี่ยวกับ... การหายตัวไปของพ่อคุณ"

คำพูดนั้นทำให้อรุณรัศมีแทบยืนไม่อยู่ ความลับที่เธอคิดว่ามันได้ถูกฝังกลบไปพร้อมกับวรุต บัดนี้กลับถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง และดูเหมือนว่ามันจะส่งผลกระทบต่ออนาคตของเธอกับธาดา... และกับนที... มากกว่าที่เธอเคยคาดคิด

"หลักฐาน... เกี่ยวกับพ่อของฉัน?" เธอถามเสียงสั่น "มันคืออะไร?"

ธาดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง "วรุตบอกว่า... เขาได้มอบเอกสารบางอย่างให้กับทนายความของเขา... เอกสารที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับอุบัติเหตุของพ่อคุณ... และ... และมันเกี่ยวข้องกับ... คุณ"

อรุณรัศมีมองธาดาด้วยความสับสนและหวาดกลัว "เกี่ยวข้องกับฉัน? หมายความว่ายังไง?"

แต่ก่อนที่ธาดาจะได้ตอบ คำพูดของทนายความที่ดังมาจากในงานเลี้ยงวันนั้น ก็ดังก้องเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง "คุณวรุตได้ให้การรับสารภาพในทุกข้อกล่าวหา และได้มอบอำนาจให้ท่านทนายความดำเนินการต่อไป ซึ่งรวมถึงการส่งมอบเอกสารสำคัญบางอย่างที่อาจเกี่ยวข้องกับ..."

ความหมายของคำพูดนั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และมันก็กำลังจะนำพาหายนะมาสู่ครอบครัวของเธอ... ครอบครัวที่เพิ่งจะเริ่มต้นจะสมบูรณ์