ตอนที่ 10 — เงื่อนงำที่ตามหลอกหลอน

“เลือด… ทำไมมีแต่เลือด!” เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วห้องนอนหรูหราของลลิล ขณะที่เธอใช้มือที่สั่นเทาปาดน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่หยุดหย่อน ภาพฝันร้ายเมื่อคืนยังคงวนเวียนหลอกหลอน ยิ่งเห็นคราบเลือดจางๆ ติดอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา ยิ่งตอกย้ำว่าเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ใช่แค่ฝันร้ายธรรมดา ‌แต่เป็นสัญญาณเตือนอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

เธอจำได้เลือนราง ภาพร่างของผู้ชายคนหนึ่งกำลังผลักเธออย่างแรงจนร่างเสียหลัก ล้มลงไปกองกับพื้นเย็นเยือก เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับจะย้ำเตือนถึงความเจ็บปวดและความหวาดกลัวที่เธอเคยประสบมาเมื่อหลายปีก่อน แต่คราวนี้มันไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางร่างกาย แต่เป็นภัยอันตรายที่คุกคามชีวิตของเธอและ ‘ชีวิตน้อยๆ’ ​ที่กำลังเติบโตอยู่ในท้องของเธอ!

“ไม่… ฉันจะต้องไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก” ลลิลพึมพำกับตัวเอง พลางลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เธอเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังวิวเมืองยามเช้าที่สว่างไสว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความมืดมิดและเงาแห่งความหวาดระแวง

เธอรู้ดีว่าการกลับมาของภาคิน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ‍มันคือการกลับมาเพื่อทวงคืน และเธอคือเป้าหมายของการทวงคืนนั้น แต่การถูกผลักตกตึกในคืนที่ภาคินปรากฏตัวอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่เหตุบังเอิญที่น่าสงสัย แต่มันคือความจงใจ! ใครกันที่ต้องการกำจัดเธอ? ใครกันที่รู้ความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้?

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลลิลพยายามใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ ‌หลีกหนีจากอดีตที่โหดร้าย เธอสร้างกำแพงขึ้นมาป้องกันตัวเองจากโลกภายนอก จนกระทั่งภาคินกลับมา เขาคือพายุที่พัดทำลายทุกสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาพังทลาย และตอนนี้… ภัยอันตรายก็กำลังไล่ล่าเธออีกครั้ง

เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะต้องหาความจริงให้เจอ แม้ว่ามันจะหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจจะเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมก็ตาม

ลลิลเริ่มต้นการสืบสวนอย่างเงียบๆ ‍เธอเริ่มสังเกตผู้คนรอบข้างที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับเธอมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อภาคินกลับมา เขาเหมือนเงาที่คอยติดตามเธออยู่ตลอดเวลา สายตาเย็นชาคู่นั้นที่จ้องมองมา ไม่เคยมีความอ่อนโยนปรากฏอยู่เลย ราวกับจะตอกย้ำว่าเขาคือคนที่เธอควรจะหวาดกลัวมากที่สุด

เธอเริ่มติดต่อเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนที่เธอไว้ใจ ‘หมอนก’ จิตแพทย์ที่เคยช่วยเหลือเธอในยามที่เธอสิ้นหวัง ​และ ‘อาภา’ พี่สาวที่คอยดูแลเธอเสมอมา

“นก… ฉันอยากจะขอให้เธอช่วยอะไรบางอย่าง” ลลิลเอ่ยเสียงสั่นเครือ ขณะที่กำลังคุยโทรศัพท์กับหมอนก

“มีอะไรเหรอ ลลิล? ดูเหมือนเธอจะกังวลมากนะ” ​เสียงของหมอนกเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ฉัน… ฉันถูกผลักตกตึกเมื่อคืนนี้” ลลิลเอ่ยออกมาด้วยเสียงกระซิบ “มันไม่ใช่อุบัติเหตุแน่ๆ ฉันรู้สึกได้”

หมอนกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ลลิล… เธอต้องระมัดระวังตัวนะ ​ฉันจะหาข้อมูลให้เธอเอง เธอจะไปไหนมาไหนให้มีคนไปด้วยนะ”

การพูดคุยกับหมอนกทำให้ลลิลรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ความกังวลก็ยังคงกัดกินใจเธออยู่ดี เธอรู้ว่าหมอนกเป็นคนมีความสามารถ เธอหวังว่าหมอนกจะสามารถช่วยเธอค้นหาความจริงได้

ส่วนอาภา พี่สาวของเธอ ก็คอยให้กำลังใจและสนับสนุนเธอเสมอมา อาภาเป็นเหมือนเสาหลักที่คอยประคับประคองลลิลมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

“น้องลลิล… พี่เป็นห่วงนะ ถ้ามีอะไรก็บอกพี่นะ” อาภาพูดขณะที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้ลลิล

“ค่ะพี่อาภา ลลิลจะระวังตัวค่ะ” ลลิลตอบ พยายามยิ้มให้พี่สาวอย่างมั่นใจ

แต่ในใจของเธอ เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คิด การถูกผลักตกตึกไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันคือการพยายามฆ่า! และผู้ที่อยู่เบื้องหลัง อาจจะเป็นคนที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน

เธอเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นหลังจากภาคินกลับมา เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน หลังจากที่เธอคิดว่าเธอได้หลุดพ้นจากเขาไปตลอดกาล เขาทำให้เธอต้องกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอพยายามหนีมาตลอด

เธอเริ่มสงสัยในตัวพนักงานที่เข้ามาดูแลเธอในคฤหาสน์ของภาคิน บางคนดูไม่น่าไว้ใจ บางคนดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่

วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเดินอยู่ในสวน เธอเห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ เธอรีบเดินเข้าไปดู แต่ก็ไม่พบใคร เธอรู้สึกถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมาที่เธออยู่ตลอดเวลา

“ใครน่ะ!” เธอตะโกนเสียงดัง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอรีบเดินกลับเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้เธอแน่ใจว่ามีคนกำลังจับตาดูเธออยู่ และอาจจะเป็นคนเดียวกับที่พยายามกำจัดเธอ

เธอเริ่มรวบรวมข้อมูลอย่างละเอียด เธอค้นหาในห้องทำงานของภาคินอย่างเงียบๆ หวังว่าจะเจออะไรบางอย่างที่สามารถบ่งบอกถึงคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ได้

เธอพบเอกสารบางอย่างที่เกี่ยวกับการลงทุนครั้งใหญ่ของภาคิน และรายชื่อผู้ถือหุ้นบางส่วน เธอเริ่มสังเกตเห็นชื่อบางชื่อที่ดูคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินมาจากข่าว หรือจากบทสนทนาของภาคิน

“ใครกันแน่… ที่ต้องการกำจัดฉันและลูก?” ลลิลพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มเอ่อคลออีกครั้ง

คืนนั้น ขณะที่เธอนั่งอยู่ริมระเบียง มองดูดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เธอหันไปมอง และก็ต้องตกใจเมื่อเห็นภาคินยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยสายตาที่เย็นชาและคาดเดาไม่ได้

“เธอกำลังทำอะไรอยู่?” ภาคินถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสงสัย

ลลิลตัวแข็งทื่อ เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี เธอไม่สามารถบอกเขาได้ว่าเธอกำลังพยายามค้นหาความจริงเกี่ยวกับคนที่พยายามทำร้ายเธอ เพราะเธอไม่แน่ใจว่าเขาคือคนที่เธอไว้ใจได้หรือไม่

“เปล่าค่ะ… ฉันแค่ออกมาสูดอากาศ” ลลิลตอบเสียงตะกุกตะกัก

ภาคินจ้องมองเธออย่างพิจารณา เขาสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเธอ และท่าทางที่ดูกระสับกระส่ายของเธอ

“แน่ใจเหรอ? เธอดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่างนะ ลลิล” ภาคินเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น

“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ” ลลิลพยายามหลบสายตาของเขา

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พลางขมวดคิ้ว

“ใครโทรมาตอนนี้?” ลลิลถามอย่างสงสัย

ภาคินไม่ตอบ แต่กลับเดินออกไปจากระเบียงไปรับโทรศัพท์ ลลิลมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับตา เธอรู้สึกถึงความไม่สบายใจที่คืบคลานเข้ามาอีกครั้ง

เธอรู้ดีว่าการกลับมาของภาคิน ไม่ใช่แค่การทวงคืนในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกพรากไป แต่มันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่านั้น และเธอ… คือเบี้ยตัวสำคัญในเกมที่อันตรายนี้

ขณะที่ภาคินกำลังคุยโทรศัพท์ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับได้รับข่าวร้าย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปว่า “รับทราบ… ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

เขาวางสายโทรศัพท์ และหันกลับมามองลลิลอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล และบางสิ่งบางอย่างที่ลลิลไม่สามารถอ่านออกได้

“มีอะไรเหรอคะ?” ลลิลถามด้วยความเป็นห่วง

ภาคินเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว เขาก็จับมือของเธอไว้แน่น “ลลิล… มีเรื่องต้องรีบไปจัดการ”

ก่อนที่ลลิลจะได้ตอบอะไร ภาคินก็ดึงเธอให้เดินตามเขาไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความสับสนงงงวย ลลิลไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป จะนำพาเธอไปสู่ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม