เสียงปืนที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้ลลิลตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังฉีกทึ้งหัวใจของเธอออกเป็นชิ้นๆ ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนไปกับน้ำตาที่ไหลรินอย่างห้ามไม่อยู่
“ภาคิน!” เธอร้องเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่แหบพร่า ปลายเล็บของเธอข่วนเข้ากับเสื้อของภาคินอย่างแรง ราวกับจะยึดเหนี่ยวให้เขาอยู่กับเธอ
ภาคินยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาหันกลับมามองลลิลอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเธอทรุดตัวลงกับพื้น ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด ราวกับกำลังสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปในพริบตา
“ลลิล! เกิดอะไรขึ้น!?” ภาคินรีบเข้ามาประคองเธอไว้ แต่ลลิลกลับผลักเขาออกอย่างแรง
“อย่า… อย่าเข้ามา!” ลลิลตะโกนเสียงดัง ราวกับมีใครบางคนกำลังกดทับหน้าอกของเธอ “คุณ… คุณมันก็เหมือนกับพวกเขา… คุณมัน… คุณมันก็รู้!”
น้ำตาของลลิลไหลพราก เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านได้อีกต่อไป ความเจ็บปวดจากการถูกยิง ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ และความเจ็บปวดจากความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย มันถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน
“ลลิล… ฉันไม่เข้าใจ เธอหมายความว่ายังไง?” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“คุณ… คุณก็รู้! คุณรู้มาตลอด!” ลลิลตะคอกใส่เขา น้ำตาของเธอหยดลงบนพื้นเย็นเฉียบ “คุณรู้ว่าใครกำลังจะทำร้ายฉัน! คุณรู้ว่าใครกำลังจะทำร้ายลูกของเรา! แต่คุณ… คุณกลับปล่อยให้มันเกิดขึ้น!”
“ไม่! มันไม่จริง! ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย!” ภาคินพยายามอธิบาย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเสียใจ
“โกหก! คุณกำลังโกหก!” ลลิลร้องไห้ฟูมฟาย “ถ้าคุณไม่ได้รู้เรื่องนี้ คุณจะพาฉันมาที่นี่ทำไม? คุณจะหลบหนีอะไร? คุณกำลังวางแผนอะไรอยู่!?”
ความโกรธและความเจ็บปวดที่อัดอั้นมานานหลายปี ปะทุออกมาพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งริน เธอไม่สามารถทนรับความเจ็บปวดนี้ได้อีกต่อไป
“คุณมันก็เหมือนกับ… เหมือนกับคนในอดีตของฉัน!” ลลิลตะโกนเสียงดัง “พวกเขาทำลายชีวิตฉัน! พวกเขาพรากทุกอย่างไปจากฉัน! แล้วคุณ… คุณก็กำลังจะทำเช่นเดียวกัน!”
ภาคินมองลลิลด้วยสายตาที่เจ็บปวด เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน ความโกรธและความเกลียดชังที่ฉายชัดในแววตาของเธอ ทำให้เขาแทบจะรับไม่ได้
“ลลิล… ฟังฉันนะ” ภาคินพยายามจะเข้าไปกอดเธอ “ฉันไม่ได้ต้องการทำร้ายเธอ… ฉัน… ฉันแค่… ฉันแค่อยากปกป้องเธอ”
“ปกป้อง? คุณกำลังจะปกป้องฉันด้วยการปล่อยให้ฉันถูกยิงเหรอ!?” ลลิลหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น “คุณมันใจร้าย! คุณมันโหดร้าย! คุณมัน… ไม่เคยรักฉันเลย!”
คำพูดของลลิลเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของภาคิน เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะคิดเช่นนั้น
“ลลิล… ไม่จริงนะ” ภาคินกล่าวเสียงเบา “ฉันรักเธอ… ฉันรักเธอมาตลอด”
“รัก? ถ้าคุณรักฉันจริง คุณจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น!” ลลิลตะคอกใส่เขา “คุณ… คุณมันก็แค่หลอกใช้ฉัน! คุณกำลังจะทำลายฉัน!”
ในขณะที่ลลิลกำลังระบายความเจ็บปวดออกมา ภาคินก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้องที่สุด เขาหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา และกดโทรออก
“ฮัลโหล… ฉันต้องการความช่วยเหลือด่วน… ที่นี่… ที่ตึก XXX… ชายฉกรรจ์สองคน… กำลังทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่ง” ภาคินพูดด้วยเสียงที่เคร่งเครียด
ลลิลมองเขาด้วยความสับสน “คุณ… คุณกำลังทำอะไร?”
“ฉันกำลังช่วยเธอไง ลลิล” ภาคินตอบ “ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล และ… ฉันจะสืบหาความจริงให้ได้”
ภาคินค่อยๆ ประคองลลิลขึ้นมา เขาอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างเบามือ ลลิลซบหน้าลงกับอกของเขา เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยที่เขามอบให้ แต่ในใจของเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่ไว้ใจ
ขณะที่ภาคินกำลังจะพาเธอไปยังรถที่จอดรออยู่ ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของพวกเขายังคงเย็นชาและคุกคาม
“คุณภาคิน… คุณจะไปไหน?” ชายคนหนึ่งถาม
ภาคินกอดลลิลไว้แน่น “ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล”
“เราไม่ให้คุณไป” ชายอีกคนกล่าว “คุณจะต้องอยู่ที่นี่กับเรา”
ภาคินมองหน้าชายทั้งสองอย่างท้าทาย “ถ้าพวกแกแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว… ฉันจะฆ่าพวกแกให้ตาย!”
ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากภายนอก ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างตกใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่าภาคินจะโทรแจ้งตำรวจ
“เราไปกันเถอะ ลลิล” ภาคินกล่าว และรีบอุ้มเธอขึ้นรถ
รถตำรวจมาถึงอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ตำรวจได้เข้าควบคุมสถานการณ์ และจับกุมชายฉกรรจ์ทั้งสองคนได้สำเร็จ
ลลิลถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที เธอได้รับการรักษาอาการบาดเจ็บ และแพทย์ก็ยืนยันว่าเธอปลอดภัย แต่สิ่งที่เธอได้รับจากการถูกยิงนั้น ไม่ใช่แค่บาดแผลทางร่างกาย แต่เป็นบาดแผลทางใจที่ลึกกว่าเดิม
ขณะที่เธอพักฟื้นอยู่ในห้องผู้ป่วย ภาคินก็นั่งเฝ้าเธออยู่ข้างเตียง เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่นั่งมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
“ภาคิน…” ลลิลเรียกชื่อเขา เสียงของเธออ่อนแรง
ภาคินหันมามองเธอ “มีอะไรเหรอ ลลิล?”
“ฉัน… ฉันอยากจะบอกอะไรบางอย่าง” ลลิลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉัน… ฉันกำลังตั้งครรภ์”
คำพูดของลลิลทำให้ภาคินถึงกับตะลึง เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะบอกข่าวนี้กับเขาในเวลานี้
“อะไรนะ?” ภาคินถามอย่างไม่เชื่อหู
“ค่ะ… ฉันกำลังตั้งครรภ์… ลูกของเรา” ลลิลกล่าว พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลออีกครั้ง
ภาคินมองหน้าลลิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี
“เธอ… เธอแน่ใจเหรอ?” ภาคินถาม
“ค่ะ… ฉันแน่ใจ” ลลิลตอบ “แต่… ฉันรู้ว่าคุณคงไม่เชื่อฉัน”
“ลลิล… ฉัน…” ภาคินอ้ำอึ้ง เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี
“คุณโกรธฉันใช่ไหมคะ?” ลลิลถาม “คุณคงคิดว่าฉันโกหก… หรือว่า… คุณคงไม่ต้องการลูกของเรา”
“ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น!” ภาคินรีบปฏิเสธ “ฉัน… ฉันแค่… ฉันยังทำใจไม่ได้”
“ทำใจไม่ได้? หรือว่าคุณไม่ไว้ใจฉัน?” ลลิลถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ภาคินเงียบไป เขามองลลิลด้วยสายตาที่สับสน เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเธออย่างไรดี ความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขามีรอยร้าวที่ไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้ง่ายๆ
“ลลิล… ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง” ภาคินกล่าวอย่างอึดอัด
“คุณไม่ไว้ใจฉันเลยใช่ไหมคะ?” ลลิลถามด้วยน้ำเสียงที่แตกพร่า “คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลย… ตั้งแต่แรก”
น้ำตาของลลิลไหลลงมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง ถูกปฏิเสธ และถูกเข้าใจผิด
“ฉัน… ฉันขอโทษ” ภาคินกล่าวด้วยเสียงที่แผ่วเบา
“ขอโทษ?” ลลิลหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น “คำขอโทษของคุณ… มันไม่สามารถเยียวยาความเจ็บปวดของฉันได้หรอก”
เธอหันหน้าหนีเขาไปอีกทางหนึ่ง ปล่อยให้ภาคินนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงด้วยความรู้สึกผิดและความสับสน
ลลิลไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอรู้แค่ว่าเธอได้เปิดเผยความลับที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นเพียงความโกรธ ความไม่ไว้ใจ และความเจ็บปวดที่ทับถม
ในขณะที่เธอกำลังหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เธอก็รู้สึกถึงมือที่อบอุ่นเข้ามาสัมผัสแผงหน้าผากของเธอเบาๆ
“ลลิล…” เสียงของภาคินดังขึ้นแผ่วเบา “ฉัน… ฉันจะหาทางพิสูจน์ให้เธอเห็น… ว่าฉันรักเธอจริงๆ”
แต่สำหรับลลิลในตอนนี้ คำพูดเหล่านั้น… มันช่างห่างไกลจากความจริงเหลือเกิน
ทายาทพันล้านกับความลับเงาแค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก