ตอนที่ 20 — การกลับมาที่น่าสะพรึงกลัว… หรือการชดใช้ที่มาพร้อมสายลม?
โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,499 คำ
“เธอ… เธอเปลี่ยนไปมากนะ ลลิล” ภาคินเอ่ยขึ้น เสียงของเขายังคงทุ้มต่ำ แต่แฝงไว้ด้วยความประหลาดใจ เขาจ้องมองลลิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งความไม่เชื่อ ความโกรธ และความรู้สึกผิดที่พยายามเก็บซ่อนไว้
ลลิลเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามยืนหยัดอย่างมั่นคง “คุณภาคิน… คุณมาทำไม? ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่มีอะไรให้คุณอีกแล้ว”
“ไม่มีอะไรอย่างนั้นเหรอ… หึ” ภาคินแค่นหัวเราะเบาๆ “เธอกล้าพูดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ ลลิล? หลังจากที่เธอพรากทุกอย่างไปจากฉัน…”
“พรากอะไรไปจากคุณ? ฉันต่างหากที่ถูกคุณพรากทุกอย่างไป!” ลลิลสวนกลับทันควัน ความเจ็บปวดในอดีตปะทุขึ้นมาอีกครั้ง “คุณทำลายชีวิตฉัน! คุณเหยียบย่ำหัวใจฉัน! คุณ… คุณทำให้ฉันสูญเสียทุกอย่าง!”
“ทุกอย่าง… เธอกำลังพูดถึงอะไรกันแน่?” ภาคินก้าวเข้ามาใกล้ สองเท้าของเขาหยุดห่างจากลลิลเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ บริเวณบ้านเล็กๆ นั้น ก่อนจะกลับมาจ้องมองที่ใบหน้าของลลิล “ฉันมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อทวงคืนอะไรทั้งนั้น ลลิล”
“แล้วคุณมาเพื่ออะไร?” ลลิลถามเสียงสั่น
“ฉันมาเพื่อ… ชดใช้” ภาคินเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น “ชดใช้ในสิ่งที่ฉันเคยทำผิดไป… ชดใช้ในความเลวร้ายที่ฉันเคยทำกับเธอ”
ลลิลอึ้งไปกับคำพูดนั้น ชดใช้… เขาจะชดใช้อย่างไร? เขาจะคืนชีวิตที่พังทลายของเธอได้อย่างไร?
“คุณ… คุณจะชดใช้อะไรฉันได้? คุณจะเอาอะไรมาแลกกับการที่ฉันต้องทุกข์ทรมานมาตลอดห้าปี?” ลลิลถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความประชดประชัน
“ฉันรู้ว่ามันอาจจะสายไป… แต่ฉันอยากจะทำให้ดีที่สุด” ภาคินพูดพลางกวาดสายตาไปที่ประตูบ้าน “มีใครอยู่ในบ้านนั้นหรือเปล่า?”
ก่อนที่ลลิลจะทันได้ตอบ ประตูบ้านก็เปิดออก ชายหนุ่มในชุดนักเรียนสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำ วิ่งออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว เขาคือสายลม ลูกชายของลลิล
“แม่ครับ! ใครมาเหรอครับ?” สายลมถามพลางวิ่งเข้ามาเกาะขาของลลิล
ภาคินมองสายลมด้วยความตกตะลึง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ราวกับเห็นผี เขาจ้องมองใบหน้าของเด็กชายอย่างพิจารณา… ใบหน้าที่เหมือนเขาอย่างน่าประหลาด
“นี่… นี่ใครกัน?” ภาคินถามเสียงแหบพร่า
ลลิลหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยคาดคิดว่าภาคินจะเจอสายลมในวันนี้ “เขา… เขาคือ… ลูกชายของฉัน”
“ลูกชายของเธอ…?” ภาคินพึมพำ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงไปอีก “เป็นลูกของใคร?”
“คุณ… คุณไม่ต้องรู้หรอก” ลลิลพยายามจะพาสายลมหลบเข้าไปในบ้าน
แต่ภาคินคว้าแขนของเธอไว้แน่น “บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ลลิล! เด็กคนนี้… ลูกของฉันใช่ไหม?!”
“ไม่ใช่! เขาไม่ใช่ลูกของคุณ!” ลลิลตะโกนเสียงดัง พยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของภาคิน
“อย่าโกหกฉัน! ใบหน้าของเขามันเหมือนฉัน! ผมสีนี้… ดวงตาสีนี่… มันคือฉัน! ลลิล! บอกฉันมาว่านี่ลูกของฉันจริงๆ!” ภาคินเขย่าตัวเธออย่างแรง
สายลมตกใจกับท่าทีของภาคิน เขาเริ่มร้องไห้ “แม่ครับ… ผมกลัว…”
ลลิลใจหล่นวูบ เธอไม่เคยเห็นภาคินเป็นแบบนี้มาก่อน เขาดูเหมือนคนบ้าคลั่ง ควบคุมตัวเองไม่ได้ “ปล่อยฉันนะภาคิน! สายลม… มานี่เร็วลูก!”
แต่ภาคินไม่ยอมปล่อย เขาจ้องมองลลิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ความโกรธ และความเจ็บปวด “เธอหลอกฉัน… เธอยังหลอกฉันอีก! หลังจากที่เธอทำลายชีวิตฉัน เธอยังจะหลอกฉันอีกเหรอ!?”
“ฉันไม่ได้หลอกใคร! ฉัน… ฉันมีเหตุผลของฉัน!” ลลิลพยายามปลอบสายลม “ไม่เป็นไรนะลูก… ไม่เป็นไร”
“เหตุผลอะไร! มันมีเหตุผลอะไรที่จะทำให้เธอโกหกฉันเรื่องลูกของตัวเองได้!?” ภาคินตะคอก เสียงของเขาดังจนน่ากลัว
“คุณมันก็เป็นแบบนี้เสมอ! เอาแต่ใจ! ต้องการทุกอย่าง! คุณไม่เคยเข้าใจอะไรเลย!” ลลิลก็ตะโกนกลับ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้ม “ใช่! เขาคือลูกของคุณ! แต่คุณก็ไม่เคยใส่ใจ! คุณทิ้งฉันไป! คุณทำเหมือนฉันไม่มีค่า! คุณ… คุณไม่เคยรักฉันเลย!”
คำพูดของลลิลเหมือนมีดที่กรีดเข้ากลางใจภาคิน เขาผงะถอยหลังไปเล็กน้อย ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ไม่… ไม่จริง… ฉัน… ฉันรักเธอ…”
“รักเหรอ? รักแบบไหน? รักแบบที่คุณจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า? รักแบบที่คุณจะทิ้งฉันไปอย่างไม่ใยดี?” ลลิลหัวเราะทั้งน้ำตา “คุณไม่เคยรักฉันเลยภาคิน! คุณแค่ครอบครอง! คุณแค่ต้องการให้ฉันอยู่ใต้อำนาจของคุณ! คุณไม่เคยเห็นค่าความเป็นคนของฉัน!”
“ไม่… ลลิล… ฟังฉันก่อน…” ภาคินพยายามจะอธิบาย แต่ลลิลสะบัดแขนออกอีกครั้ง “ฉันไม่อยากฟังอะไรจากปากคุณอีกแล้ว!”
เธอกระชับสายลมไว้ในอ้อมแขน “ไปกันเถอะลูก”
ลลิลรีบจูงสายลมวิ่งเข้าไปในบ้าน ปิดประตูล็อกกลอนอย่างรวดเร็ว ภาคินยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มองตามร่างเล็กๆ ที่หายเข้าไปในบ้าน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด
เขา… เขาคือพ่อ… พ่อของสายลม… เด็กชายที่เหมือนเขาเหลือเกิน
ความจริงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทำให้โลกทั้งใบของภาคินสั่นคลอน เขาเคยคิดว่าลลิลพรากทุกอย่างไปจากเขา แต่ตอนนี้… เขากลับเป็นฝ่ายที่พรากโอกาสที่จะได้รู้จักลูกชายของตัวเองไป
“สายลม… ลูกของฉัน…” ภาคินพึมพำกับตัวเอง “ลลิล… เธอเก็บความลับนี้ไว้… ทำไม…”
เขาค่อยๆ หันไปมองรถลีมูซีนที่จอดรออยู่ ดวงตาของเขาฉายแววของความมุ่งมั่น เขาต้องรู้ความจริงทั้งหมด เขาต้องเข้าใจว่าทำไมลลิลถึงทำแบบนี้ เขาต้อง… ชดใช้… ในสิ่งที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน
ภาคินก้าวขึ้นรถไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความสับสนที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณบ้านเล็กๆ นั้น เขารู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่… การต่อสู้เพื่อทวงคืนครอบครัวที่เขาไม่เคยรู้ว่าสูญเสียไป…
ทายาทพันล้านกับความลับเงาแค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก