ความมืดมิดของรัตติกาลยังคงปกคลุมทุกสิ่งรอบตัว…
รินดาเหลือบมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้ารถ ภาพใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้สะท้อนให้เห็นถึงความบอบช้ำภายในที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง เธอไม่รู้ว่ารถคันนี้กำลังพาเธอไปที่ไหน รู้เพียงแต่ว่าทุกอย่างในชีวิตของเธอได้พังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี
"คุณ... คุณจะพาฉันไปไหนคะ?" เธอถามชายที่นั่งอยู่อีกฝั่งของคนขับ เสียงของเธอแหบพร่า
ชายลึกลับคนนั้นหันมามองเธอ แววตาที่เคยเย็นชาเมื่อครู่ บัดนี้กลับดูมีความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก เขาถอดหมวกปีกกว้างออกเผยให้เห็นใบหน้าที่คมคาย แต่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ราวกับถูกสลักเสลามาจากหินผา
"คุณจะปลอดภัย" เขาตอบเสียงเรียบๆ แต่คำตอบนั้นไม่ได้ช่วยให้รินดารู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด
"ปลอดภัย? คุณหมายความว่ายังไง? ภัทร... เขาเป็นอะไร? ป้าสมร... เธอ..." รินดาพยายามถามต่อ แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ ภาพใบหน้าของป้าสมรที่เคยใจดี รอยยิ้มของภัทรที่เคยอบอุ่น มันยังคงตามหลอกหลอนเธอ
"คุณต้องลืมเรื่องที่ผ่านมา" เขาพูด พลางหันกลับไปมองถนน "คนที่คุณรัก... ไม่สามารถปกป้องคุณได้อีกต่อไป"
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผล รินดาเม้มปากแน่น น้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชายคนนี้ถึงได้พูดจาเย็นชาเช่นนี้ ราวกับว่าชีวิตของภัทรและป้าสมรเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยไร้ความหมาย
"คุณ... คุณทำงานให้ใคร?" รินดาถาม พยายามควบคุมอารมณ์
"ฉันทำงานให้กับความปลอดภัยของคุณ" เขาตอบ
"แต่คุณไม่บอกชื่อ ไม่บอกว่าทำงานให้ใคร! คุณให้ฉันเชื่อใจคุณได้ยังไง?" รินดาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับความลึกลับของเขา
"คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อใจฉัน" เขาพูด พลางเหลือบมองกระจกมองหลัง "คุณแค่ต้องทำตามที่ฉันบอก"
รถเคลื่อนผ่านถนนที่มืดสนิท สภาพแวดล้อมเริ่มเปลี่ยนไป จากย่านที่คุ้นเคย กลายเป็นชนบทที่เงียบสงัด รินดาหลับตาลง พยายามสงบสติอารมณ์ เธอรู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพึ่งพาชายคนนี้
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนกระทั่งรถจอดสนิท รินดาเงยหน้าขึ้นมอง ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือคฤหาสน์หลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้าง มันดูเรียบง่ายและเงียบสงบ ต่างจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธอจากมาอย่างสิ้นเชิง
"ที่นี่คือที่ไหน?" เธอถาม
"ที่ปลอดภัย" เขาตอบ พลางเปิดประตูรถให้เธอ
รินดาเดินลงจากรถ สูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าเข้าไปเต็มปอด ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและการสูญเสียทำให้เธอรู้สึกอ่อนแรง
"สวัสดีครับ คุณหนู" เสียงทักทายดังขึ้นจากชายสูงวัยคนหนึ่งที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน เขาสวมชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"คุณ... คุณคือใครคะ?" รินดาถาม
"ผมคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้ครับ คุณหนู" ชายคนนั้นตอบ "คุณ... คุณภัทรเขาฝากให้ผมดูแลคุณครับ"
"ภัทร..." รินดาทวนคำอย่างแผ่วเบา หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อนั้น "ภัทร... เขาเป็นอะไรคะ? เขาปลอดภัยหรือเปล่า?"
ชายสูงวัยมีสีหน้าลำบากใจ เขาหันไปมองชายลึกลับคนนั้น ก่อนจะตอบว่า "ผม... ผมไม่ทราบรายละเอียดครับ คุณหนู... ได้รับคำสั่งมาเพียงแค่ให้ดูแลคุณให้ดีที่สุด"
รินดาผิดหวัง แต่ก็เข้าใจว่าเธอไม่สามารถคาดหวังอะไรได้มากนักในตอนนี้
"เชิญคุณหนูเข้าไปข้างในก่อนนะครับ" ชายสูงวัยผายมือเชิญ
รินดาเดินเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกที่สับสน เธอพบว่าบ้านหลังนี้มีเพียงเธอและชายลึกลับคนนั้น พร้อมกับคนดูแลบ้านอีกคนหนึ่ง
"ผมชื่อ กวินท์" ชายลึกลับเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นรินดากำลังจะเข้าไปในบ้าน "ผมจะเป็นบอดี้การ์ดของคุณ"
"บอดี้การ์ด?" รินดาหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ "ฉันไม่ต้องการบอดี้การ์ด! ฉันต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับภัทร!"
"ผมเข้าใจว่าคุณกำลังเสียใจ" กวินท์พูดเสียงเรียบ "แต่ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของคุณ"
"แล้วคุณจะปกป้องฉันได้ยังไง ในเมื่อคุณเองก็ยังเป็นปริศนา?" รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าว
"ผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด" กวินท์ตอบ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ราวกับกำลังประเมินอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น
รินดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่าการโต้เถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ
"ก็ได้" เธอตอบเสียงเบา "แต่คุณต้องบอกฉันทุกอย่างที่คุณรู้"
กวินท์พยักหน้าเล็กน้อย "ผมจะบอกเท่าที่ผมสามารถบอกได้"
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า รินดายังคงจมอยู่กับความเศร้าโศกและการค้นหาคำตอบ เธอพยายามติดต่อภัทรและครอบครัวของเขา แต่ก็ไม่สำเร็จ ราวกับว่าโลกทั้งใบได้กลืนกินพวกเขาไปเสียแล้ว
ส่วนกวินท์ เขาก็ทำหน้าที่บอดี้การ์ดได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขามักจะอยู่ใกล้ๆ เธอเสมอ คอยจับตาดูทุกสิ่งรอบตัวราวกับเหยี่ยวที่กำลังเฝ้าระวังเหยื่อ
บางครั้ง รินดาก็รู้สึกได้ถึงสายตาของกวินท์ที่มองมาที่เธอ มันไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความรักหรือความปรารถนา แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเย็นชา
"คุณ... คุณเคยเจอภัทรมาก่อนหรือเปล่า?" รินดาถามกวินท์ในวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ริมทะเลสาบ
กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ไม่เคย"
"แล้วทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นั่นในคืนนั้น?" รินดาถามต่อ
"ผมได้รับคำสั่งให้คอยจับตาดูคุณ" กวินท์ตอบโดยไม่สบตาเธอ
"คำสั่งจากใคร?"
"เป็นคำสั่งจากคนที่ต้องการให้คุณปลอดภัย"
รินดาถอนหายใจ เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางได้คำตอบที่เธอต้องการจากเขา
"แล้ว... แล้วคุณจะอยู่ที่นี่กับฉันนานแค่ไหน?" เธอถาม
"จนกว่าอันตรายจะหมดไป" กวินท์ตอบ
"แล้วถ้าอันตรายไม่หมดไปล่ะ?"
กวินท์เหลือบมองเธอ "ผมจะอยู่จนกว่าคำสั่งจะสิ้นสุด"
รินดาจ้องมองใบหน้าของกวินท์ เธอสัมผัสได้ถึงความลึกลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบนิ่งนั้น มันมีบางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างเธอกับเขา แม้ว่าเธอจะไม่สามารถเข้าใจมันได้ก็ตาม
คืนนั้น ขณะที่รินดากำลังจะเข้านอน เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากข้างนอก เธอรีบเปิดหน้าต่างมองออกไป เห็นกวินท์ยืนอยู่นอกบ้าน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอถาม
"มีคนกำลังเข้ามา" กวินท์ตอบเสียงเข้ม "คุณต้องซ่อนตัว"
"ใคร?"
"ผมไม่รู้... แต่พวกเขาไม่ใช่คนที่จะมาทักทาย" กวินท์พูด พลางรีบเดินเข้ามาในบ้าน "คุณต้องไปที่ห้องใต้ดิน"
รินดาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว
"แล้วคุณล่ะคะ?" เธอถาม
"ผมจะจัดการเอง" กวินท์ตอบ พลางคว้าแขนของเธอ "ไปเถอะ!"
เขาพาเธอวิ่งไปยังห้องใต้ดินที่อยู่ทางด้านหลังของบ้าน ก่อนจะรีบปิดประตูและล็อคจากด้านนอก
"อยู่ที่นี่ อย่าออกมาจนกว่าผมจะบอก" กวินท์สั่งเสียงหนักแน่น
รินดาพยักหน้า เธอได้ยินเสียงประตูด้านบนถูกพังเข้ามา เสียงต่อสู้ดังขึ้น รินดานั่งตัวสั่นอยู่ในความมืด เธอภาวนาขอให้กวินท์ปลอดภัย
เสียงต่อสู้เงียบลงไป แต่ก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ประตูห้องใต้ดิน รินดาเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว
"รินดา... ออกมาเดี๋ยวนี้" เสียงที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามา มันเป็นเสียงที่เธอหวังว่าจะไม่ได้ยินอีกแล้ว
"ภัทร...?" รินดาพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตา
บอดี้การ์ดที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก