“กลิ่นนี้... คุ้นจัง” เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากของรินดา ดวงตาคู่สวยที่มักจะฉายแววอ่อนหวานกลับฉายแววสับสน ระคนหวาดหวั่นขณะที่เธอยืนอยู่หน้าตู้เก็บของเก่าที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบในห้องทำงานของบิดา กลิ่นอายของกระดาษเก่าแก่ผสมกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ราวกับกำลังเรียกความทรงจำที่จมลึกให้ลอยขึ้นมา
กวินท์ ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังเธอ ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์เช่นเคย แต่แววตาคมกริบกลับจับจ้องไปยังรินดาอย่างไม่คลาดสายตา เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ ตั้งแต่ที่เธอเอ่ยปากขอเข้ามาดูเอกสารเก่าๆ ของบิดา “มีอะไรผิดปกติหรือครับคุณรินดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววห่วงใยที่เขาพยายามซ่อน
รินดาไม่ตอบ เธอค่อยๆ เอื้อมมือสั่นเทาไปสัมผัสกล่องกระดาษสีน้ำตาลใบหนึ่งที่วางอยู่บนสุด “กลิ่นเหมือน... สวนดอกไม้ตอนเด็กๆ” เธอพึมพำอีกครั้ง พยายามปะติดปะต่อภาพในหัวที่เลือนรางเหลือเกิน รอยยิ้มเศร้าๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “จำได้รางๆ ว่าเคยมีใครสักคน... ชอบเอาดอกมะลิมาผูกผมให้”
กวินท์โน้มตัวลงเล็กน้อย สายตาสำรวจไปที่กล่องกระดาษ รอยปั๊มชื่อยี่ห้อน้ำหอมที่จางเลือนไปตามกาลเวลาปรากฏอยู่บนนั้น “นี่มัน...” เขามองตามไปยังสิ่งที่รินดาชี้ “กล่องของขวัญ?”
“ไม่แน่ใจค่ะ” รินดาพยายามเปิดปากกล่อง แต่ดูเหมือนจะติดแน่น “มันแน่นมาก”
กวินท์ก้าวเข้ามาแทนที่ เขาใช้ปลายนิ้วที่แข็งแกร่งแซะขอบกล่องอย่างเบามือ เพียงครู่เดียว กล่องก็เปิดออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน สิ่งแรกที่ปรากฏคือมวลของดอกมะลิแห้งที่ถูกจัดวางอย่างประณีต กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมันลอยคละคลุ้งออกมา ทำให้รินดาถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก
“ดอกมะลิ...” เธอกล่าวเสียงแผ่ว ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใต้กองดอกมะลิแห้งนั้นมีอัลบั้มรูปเล่มเล็กๆ สีขาววางอยู่
“อัลบั้มรูป?” กวินท์เลิกคิ้วเล็กน้อย นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะเจอในห้องทำงานของนักธุรกิจใหญ่ เขาชะโงกหน้าเข้าไปมอง “รูปใครครับ”
รินดาค่อยๆ หยิบอัลบั้มขึ้นมา มือยังคงสั่นเทา เมื่อเปิดออก ภาพแรกที่ปรากฏคือใบหน้าของเด็กหญิงคนหนึ่ง ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดวงตาเป็นประกายสดใส สวมชุดกระโปรงสีอ่อนๆ และที่สำคัญ... มีดอกมะลิสีขาวถูกแซมอยู่บนผมของเธอ
“นี่มัน... ฉัน?” รินดาพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่ฉันตอนเด็กๆ เหรอคะ?”
กวินท์มองตามภาพถ่าย ใบหน้าเด็กหญิงตรงหน้าดูคุ้นตาอย่างประหลาด “คุณแน่ใจหรือครับ”
“ไม่แน่ใจค่ะ” รินดาตอบ “แต่... ท่าทางมันเหมือนฉันจริงๆ” เธอพลิกหน้าต่อไป ภาพของเด็กหญิงคนเดิมที่กำลังวิ่งเล่นในสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกมะลิ ภาพของเธอที่กำลังนั่งอยู่ข้างผู้หญิงคนหนึ่งที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ผู้หญิงคนนั้นกำลังผูกดอกมะลิไว้ที่ผมของเด็กหญิง
“ผู้หญิงคนนั้น...” รินดาพยายามเพ่งมองใบหน้าของผู้หญิงในภาพ “ใครกันนะ...” เธอกุมขมับอย่างแรง ความทรงจำที่พร่าเลือนกำลังถาโถมเข้ามา ความเจ็บปวดที่เคยถูกกลบฝังเริ่มประท้วง
“เป็นอะไรไปครับคุณรินดา” กวินท์ถามด้วยความเป็นห่วง เขาเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
“ปวดหัว... ปวดหัวมาก” รินดาตอบ เสียงสั่นเครือ ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอ “เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะผุดขึ้นมา... แต่... มันเจ็บเหลือเกิน”
กวินท์รีบประคองเธอไว้ “ใจเย็นๆ นะครับ” เขาพยายามพูดให้เธอสงบลง
ขณะที่รินดากำลังพยายามรวบรวมสติ ภาพในอัลบั้มก็สะดุดตาของกวินท์ เขาเห็นภาพหนึ่งที่เด็กหญิงคนเดิมกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน มีเด็กอีกหลายคนยืนอยู่รอบๆ แต่สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดใจคือเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เด็กหญิงคนนั้น เด็กชายคนนั้นมีใบหน้าที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... ใบหน้าของเขาคล้ายกับภาพวาดที่เขาเคยเห็นในห้องทำงานของบิดารินดา
“เด็กคนนั้น...” กวินท์เอ่ยขึ้น “ใบหน้าเขา...”
รินดามองตาม “เด็กผู้ชายเหรอคะ?” เธอพยายามเพ่งมอง “จำไม่ได้เลยค่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ” กวินท์รู้ดีว่าตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องทำให้รินดาสงบลง “บางทีมันอาจจะเป็นแค่ความทรงจำเก่าๆ ที่ผุดขึ้นมา” เขาปลอบประโลม
แต่รินดากลับส่ายหน้าช้าๆ “ไม่ค่ะ... มันไม่ใช่แค่ความทรงจำ” น้ำตาไหลอาบแก้ม “มันเหมือน... เสียงกระซิบที่ดังมาจากอดีต... เสียงที่บอกว่า... มีบางอย่างที่ถูกลืม... และบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้”
เธอพลิกไปอีกหน้าหนึ่ง ภาพของเด็กหญิงคนเดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เด็กหญิงคนนั้นกำลังนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางแสงสลัวๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ดวงตาจ้องมองไปยังบางสิ่งบางอย่างที่อยู่นอกเฟรมของภาพ
“ทำไมฉันถึงดูเศร้าขนาดนี้...” รินดาพึมพำ “แล้ว... ใครกันที่ถ่ายรูปนี้”
กวินท์สังเกตเห็นเงาของมือที่กำลังถือกล้องอยู่ตรงมุมหนึ่งของภาพ “มีคนกำลังถ่ายรูปอยู่ครับ” เขาชี้ให้รินดาดู
รินดาพิจารณาภาพอย่างละเอียด “แต่... มือที่ถือกล้อง... มันดู... แข็งแรง... และ... คุ้นเคย...” เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา พลางมองไปยังมือของกวินท์ที่ประคองไหล่เธออยู่
จู่ๆ ภาพในหัวของรินดาก็พร่ามัว เธอนึกถึงภาพเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนในความมืด เงาของมือที่กำลังคว้าจับเธออย่างแรง ความรู้สึกหวาดกลัวที่เคยสัมผัสได้ในวัยเยาว์กลับประดังเข้ามา “ไม่! ไม่นะ!” เธอร้องออกมาอย่างตกใจ
“คุณรินดา!” กวินท์รีบจับตัวเธอไว้แน่น “เป็นอะไรไปครับ!”
“เงา... ฉันเห็นเงา...” รินดาพยายามพูด “มือ... มือที่แข็งแรง... กำลังจับฉัน...”
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินท์ก็ดังขึ้น เสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคยดังขึ้นขัดจังหวะช่วงเวลาแห่งความตึงเครียด เขาเหลือบมองหน้าจอ “ผมขอตัวสักครู่นะครับ” เขากล่าวกับรินดา ก่อนจะเดินออกไปรับสาย
รินดายังคงยืนนิ่ง ตัวสั่นเทา ดวงตายังคงฉายแววหวาดผวา เธอมองกลับไปยังอัลบั้มรูปในมือ มือของเธอค่อยๆ เลื่อนไปสัมผัสภาพเด็กชายคนหนึ่งในภาพอีกครั้ง ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น... มันเหมือนเงาของใครบางคนที่อยู่ใกล้ตัวเธอเหลือเกิน
ขณะเดียวกัน ในสายของกวินท์ เสียงของชายลึกลับที่เขาเรียกแทนว่า ‘ท่าน’ ดังขึ้น “กวินท์... มีข่าวสำคัญ”
“ครับท่าน” กวินท์ตอบเสียงเรียบ
“พวกมันกำลังจะลงมือ... และเป้าหมายก็คือคุณหนูรินดา”
กวินท์ขมวดคิ้วแน่น “ท่านแน่ใจหรือครับ?”
“แน่ใจ... ข้อมูลนี้แม่นยำ” เสียงของ ‘ท่าน’ ดังขึ้น “และครั้งนี้... มันจะไม่ใช่แค่การข่มขู่... มันคือการกำจัด”
กวินท์เงียบไป นัยน์ตาคมกริบฉายแววเย็นชา “ผมจะระวังให้ถึงที่สุดครับ”
“ดี... และจำไว้... อย่าให้ใครล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของแก... รวมถึงคุณหนูรินดาด้วย”
“เข้าใจครับ” กวินท์รับคำ เสียงของเขาหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม
เมื่อวางสาย กวินท์ก็ถอนหายใจแผ่วเบา เขามองกลับเข้าไปในห้องทำงาน เห็นรินดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือยังคงกุมอัลบั้มรูปไว้แน่น ใบหน้ายังคงซีดเผือด
“พวกมันกำลังจะลงมือ...” กวินท์พึมพำกับตัวเอง “แล้วเป้าหมายก็คือเธอ... รินดา”
เขารู้ดีว่าเบื้องหลังรอยยิ้มของรินดา และความสดใสที่เธอพยายามแสดงออกมานั้น มีบางสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ และบางที... ความลับที่กวินท์กำลังปิดบังอยู่ ก็อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้
แต่ในขณะเดียวกัน... ความลับของเขาก็อาจจะเป็นสิ่งที่กำลังนำอันตรายมาสู่เธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
บอดี้การ์ดที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก