ตอนที่ 19 — การหายไปอย่างลึกลับ

นาฬิกาข้อมือแบรนด์เนมเรือนหรูสั่นเตือนถี่ๆ บ่งบอกถึงความผิดปกติที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ใบหน้าเรียบเฉยของกวินท์ปรากฏรอยร้าวเล็กๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาเข้ามาเป็นเงาคุ้มกันรินดา เสียงเรียกชื่อของเขาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ "รินดา... รินดา!" เขาตะโกนเรียกอีกครั้ง ‌คราวนี้เสียงดังก้องกว่าเดิมในคฤหาสน์อันเงียบสงัด ราวกับจะปลุกวิญญาณที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาตอบรับ

ความเงียบที่ตอบกลับมานั้นเย็นยะเยือกกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา กวินท์กวาดสายตาไปทั่วห้องนั่งเล่นหรูหราที่ควรจะมีรินดา นั่งอ่านหนังสือเล่มโปรด หรือไม่ก็กำลังรดน้ำต้นไม้ในสวนหลังบ้าน แต่กลับว่างเปล่าไปเสียหมด ผ้าห่มผืนนุ่มที่เธอชอบคลุมไหล่ยังคงวางพับไว้อย่างเรียบร้อยบนโซฟาแก้วกาแฟที่เคยมีรอยลิปสติกสีชมพูอ่อนจางๆ ตอนนี้กลับว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งบ่งชี้ ​การหายตัวไปของเธอไม่ใช่แค่การออกไปซื้อของ หรือไปพบเพื่อน มันไม่ใช่การหายไปที่เขาจะคาดการณ์ได้

หัวใจของกวินท์เริ่มเต้นระส่ำ เขาไม่ใช่คนที่จะเสียการควบคุมได้ง่ายๆ แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันบีบคั้นให้เขาต้องยอมรับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว รินดาหายไป! หายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับถูกลบออกจากอากาศธาตุ เขาเดินไปที่ห้องนอนของเธอ ‍ทุกอย่างยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย เสื้อผ้าในตู้แขวนเรียงกันเป็นระเบียบ กระเป๋าถือใบโปรดวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ภาพสะท้อนของเขาในกระจกยังคงนิ่งเฉย แต่แววตาที่ฉายชัดกลับเต็มไปด้วยความร้อนรนที่ซ่อนเร้น

"เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำกับตัวเอง เขาได้ทบทวนการเฝ้าระวังของเขาตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา ไม่มีสัญญาณใดๆ ‌ที่จะบ่งบอกถึงอันตราย ไม่มีใครบุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้าม ไม่มีเสียงผิดปกติ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ทุกอย่างดูเหมือนจะปกติ แต่ความปกติที่ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบนี้แหละ ที่ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

กวินท์รีบเดินไปที่ห้องทำงานของรินดา เขาเปิดลิ้นชักทุกอันอย่างรวดเร็ว ‍ค้นหาเอกสารสำคัญ หรือจดหมายลา หรืออะไรก็ตามที่จะอธิบายการจากไปของเธอ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย มีเพียงเอกสารงานประจำวัน และรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน รูปถ่ายนั้นเป็นรูปของรินดาในวัยเด็ก ​เธอกำลังยิ้มอย่างสดใส โดยมีใครบางคนยืนอยู่ข้างๆ แผ่นหลังที่กว้างใหญ่ของบุคคลนั้นคุ้นตาอย่างน่าประหลาด

"ใครกัน?" เขาพึมพำ พลางหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ เขาไม่เคยเห็นรูปนี้มาก่อน และรินดาเองก็ไม่เคยพูดถึงบุคคลในรูปนี้เลย บุคคลในรูปนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ​และมีผมสีดำขลับ ดวงตาของเขามองตรงมาที่กล้องด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่เขาต้องการจะสื่อสารออกมา

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของรินดาก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา กวินท์รีบคว้ามันขึ้นมา หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าเป็น "ไม่ทราบหมายเลข" เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ​ก่อนจะกดรับสาย

"ฮัลโหล" เสียงของเขาแหบพร่า

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยจะดังขึ้น "คุณกำลังตามหาใครบางคนใช่ไหม?"

กวินท์ขมวดคิ้ว "คุณเป็นใคร?"

"คนที่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน" เสียงนั้นตอบกลับมา "แต่การจะได้ข้อมูลนั้นมา... คุณต้องจ่าย"

"จะให้ฉันจ่ายอะไร?" กวินท์ถาม เสียงเต็มไปด้วยความตึงเครียด

"ความลับ... ของคุณ" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ "คุณก็รู้ว่าคุณมีอะไรที่ต้องปิดบังฉัน"

กวินท์รู้สึกราวกับถูกแทงด้วยของมีคม เขาแทบจะเดาได้แล้วว่าใครคือคนที่กำลังพูดอยู่ เขาเคยรู้สึกถึงบางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างตัวเขากับเหตุการณ์ในอดีตของรินดา แต่เขาไม่เคยคิดว่ามันจะซับซ้อนถึงขนาดนี้

"บอกมาว่าต้องการอะไร" กวินท์กัดฟันพูด

"บอกฉันทีว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ตรงนี้... มาเป็นบอดี้การ์ดให้เธอ" เสียงนั้นท้าทาย "ถ้าคุณตอบได้ ฉันจะบอกคุณว่าเธออยู่ที่ไหน"

กวินท์เงียบไป เขากำหมัดแน่น ความคิดมากมายถาโถมเข้ามาในหัว เขาไม่เคยเปิดเผยความจริงเรื่องนี้กับใครเลย แม้แต่กับรินดาเองก็ตาม แต่ตอนนี้... เขากำลังถูกบีบคั้นให้เปิดเผยมัน

"ผม..." เขาเริ่มต้น แต่เสียงของเขาก็ขาดหายไป เมื่อเสียงปลายสายดังขึ้นอีกครั้ง "คุณมีเวลาแค่ 30 วินาที"

กวินท์รู้สึกเหมือนถูกเวลาตอกย้ำ เขามองไปที่รูปถ่ายเก่าๆ ในมือ แววตาของรินดาในรูปนั้นดูอ่อนโยนและไร้เดียงสา เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอหายไปอีกครั้ง เขาต้องทำอะไรบางอย่าง

"ผม... ผมมาที่นี่... เพราะผมเป็นคนเดียวที่สามารถปกป้องเธอได้" กวินท์พูดออกมาอย่างยากลำบาก "ผมรู้ว่าเธอเคยเจออะไรมา... และผมก็... ผมก็เคยเจออะไรที่คล้ายๆ กัน"

เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังขึ้นอีกครั้ง "คล้ายๆ กันงั้นเหรอ? น่าสนใจ"

"ผมจะบอกคุณทั้งหมด... แต่คุณต้องบอกผมก่อนว่ารินดาอยู่ที่ไหน!" กวินท์ตะโกน

"คุณกำลังเล่นกับไฟนะ กวินท์" เสียงนั้นเตือน "ความจริงที่กำลังจะเปิดเผย... อาจจะทำลายคุณทั้งคู่"

"ผมไม่สน!" กวินท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "บอกผมมา!"

"เธออยู่ที่... " เสียงปลายสายหยุดชะงักไป ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม "ที่ที่คุณไม่สามารถตามไปได้"

"หมายความว่าไง?" กวินท์ถามด้วยความสับสน

"หมายความว่า... เธอเลือกที่จะไปแล้ว... ไปในที่ที่ปลอดภัยกว่า... ที่ที่ไม่มีเงาอย่างคุณ"

"เป็นไปไม่ได้!" กวินท์ตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความสิ้นหวัง "คุณกำลังโกหก!"

"ผมไม่เคยโกหกเรื่องแบบนี้" เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างเยือกเย็น "และอีกอย่าง... คุณต้องระวังตัวให้ดี... เพราะคนที่พาเธอไป... ไม่ใช่คนที่จะยอมให้คุณตามหาเธอเจอได้ง่ายๆ"

ก่อนที่กวินท์จะได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงปลายสายก็ถูกตัดไป เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณตัดสายที่ดังขึ้นอย่างเยือกเย็น กวินท์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป รินดาหายไป... และคนที่ติดต่อเข้ามาก็เหมือนจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา

เขากลับไปที่ห้องของเธออีกครั้ง หยิบรูปถ่ายเก่าๆ ในมือขึ้นมามองใกล้ๆ แสงไฟสลัวๆ ในห้องสะท้อนบนใบหน้าของชายในรูป ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างรินดาในวัยเด็ก และแผ่นหลังที่กว้างใหญ่นั้น... มันคุ้นเคยเกินไป เขายังจำได้ถึงความรู้สึกที่เคยสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมา...

"ไม่ใช่..." กวินท์พึมพำ ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเขา ความรู้สึกที่น่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะยอมรับได้

ทันใดนั้นเอง เขาก็หันไปมองที่หน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดแง้มอยู่เล็กน้อย เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ และมองออกไปข้างนอก ลมยามค่ำคืนพัดเข้ามา ทำให้ม่านบางๆ ปลิวไหว เขาก้มลงมองที่พื้น เห็นรอยรองเท้าที่จางๆ แต่ก็ยังหลงเหลืออยู่ รอยรองเท้าที่เขาไม่คุ้นเคย

"ใครกันแน่ที่พาเธอไป?" เขาถามตัวเองอีกครั้ง เสียงของเขาแหบพร่า

เขามองกลับไปที่รูปถ่ายในมือ แววตาของชายในรูปนั้น... มันไม่ใช่แววตาของคนแปลกหน้า มันคือแววตาที่เขาเคยเห็น... เคยสัมผัส...

"คุณ..." กวินท์อุทานออกมาด้วยเสียงที่เบาหวิว ราวกับกำลังพูดกับผี

เงาในรูปถ่ายนั้น... มันคือใครกันแน่? และทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยกับแผ่นหลังนั้นเหลือเกิน? ความลึกลับที่ถาโถมเข้ามาทำให้กวินท์รู้สึกราวกับถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้จุดหมาย