โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 2,056 คำ
“แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วมันจะจบแค่นี้ใช่ไหม!” เสียงตะคอกก้องกังวานในห้องโถงที่เคยหรูหรา แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวและคราบเลือด รินดายืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาแดงก่ำจ้องมองร่างไร้วิญญาณที่กองอยู่ตรงหน้า ห้วงเวลาเหมือนหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของเธอที่ดังแข่งกับหัวใจที่เต้นระรัว
“คุณรินดาคะ!” เสียงแหลมของป้าสมรดังแทรกเข้ามา ทำลายความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว รินดาหันขวับไปมอง เห็นเพียงร่างผอมบางของป้าสมรยืนตัวสั่นเทาอยู่ไม่ไกล “คุณ…คุณหนูปลอดภัยนะคะ!”
ปลอดภัย? คำว่าปลอดภัยฟังดูช่างห่างไกลจากความเป็นจริงเสียเหลือเกิน ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงหลอกหลอน ภาพเงาดำทะมึนที่พุ่งเข้ามา ภาพเสียงกรีดร้องของบอดี้การ์ดที่ล้มลงทีละคน แล้วก็…ภาพของกวินท์ที่ปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผีจากนรก ใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ แต่กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว มือเรียวที่กวัดแกว่งมีดสั้นอย่างชำนาญ สังหารศัตรูอย่างเด็ดขาด ราวกับนักฆ่ามืออาชีพที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน
“ใคร…ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” รินดาเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ป้าสมรเดินเข้ามาใกล้ พยายามประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอ
“ดิฉัน…ดิฉันไม่ทราบค่ะคุณหนู แต่…แต่มีคนโทรมาบอกดิฉันก่อนที่เรื่องจะเกิด” ป้าสมรกล่าวเสียงกระซิบ “เขาบอกให้รีบพาคุณหนูไปซ่อน…บอกว่าจะมีคนมาช่วย”
“ใคร?”
“เขา…เขาแนะนำตัวเองว่าชื่อ ‘วิวัฒน์’ ค่ะ”
วิวัฒน์? ชื่อนี้คุ้นหูอย่างประหลาด ราวกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่นึกไม่ออกจริงๆ ในสถานการณ์แบบนี้ ความทรงจำของเธอเหมือนถูกตัดขาด มีเพียงความหวาดกลัวและความสับสน
“แล้ว…แล้วคุณกวินท์ล่ะคะ?” ป้าสมรเอ่ยถาม ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“เขา…เขาจะมา” รินดาตอบอย่างไม่แน่ใจนัก เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงมั่นใจในคำพูดนั้น ทั้งที่กวินท์เป็นคนที่เธอแทบไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ ใบหน้าเย็นชา ปากคำพูดน้อย ท่าทางลึกลับ แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีบางอย่างในแววตาของเขาที่ทำให้เธอรู้สึก…อุ่นใจอย่างประหลาด
“คุณหนูต้องไปจากที่นี่ก่อนค่ะ” ป้าสมรเร่งเร้า “ตำรวจกำลังจะมา เราจะอยู่ที่นี่ไม่ได้”
รินดามองไปรอบๆ ห้องที่กลายเป็นสมรภูมิรบเล็กๆ เลือดสีแดงสดไหลนองเต็มพื้น เฟอร์นิเจอร์หรูหราถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี เธอจำไม่ได้เลยว่าบ้านของเธอเคยเป็นแบบนี้มาก่อน
“คุณกวินท์…เขาบอกให้ดิฉันพาคุณหนูไปที่ปลอดภัยค่ะ” ป้าสมรพูดพลางดึงแขนรินดาเบาๆ “เขาบอกว่า…เขาจะมาหา”
“ไปที่ไหนคะ?”
“ที่…ที่หลบภัยที่เขาเตรียมไว้ค่ะ”
รินดาพยักหน้า พลางสูดลมหายใจลึกๆ เธอต้องเข้มแข็ง เธอมีป้าสมรอยู่เคียงข้าง และที่สำคัญ…เธอเชื่อว่ากวินท์จะมา
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก ไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย แต่เป็นเสียงที่แสดงถึงความมั่นคงและทรงพลัง รินดาและป้าสมรหันขวับไปมอง ประตูห้องโถงเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของกวินท์ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งที่รินดา
“คุณ…” รินดาหลุดอุทานออกมา
“ผมบอกแล้วว่าผมจะมา” กวินท์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์ แต่แววตาฉายประกายบางอย่างที่ทำให้รินดารู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“คุณหนูคะ” ป้าสมรผละออกเล็กน้อย เปิดทางให้กวินท์
กวินท์เดินเข้ามาใกล้รินดา สายตาจับจ้องที่ดวงตาของเธอ ราวกับจะสำรวจความปลอดภัย “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“ไม่ค่ะ” รินดาตอบเสียงเบา “แต่…แต่ข้างนอกนั่น…”
“ผมจัดการแล้ว” กวินท์ตัดบท ดวงตาของเขากวาดมองไปที่ร่างของบอดี้การ์ดที่นอนตายอยู่ “คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้…จะต้องชดใช้”
คำพูดของเขาฟังดูเย็นชา แต่รินดากลับสัมผัสได้ถึงความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น “คุณ…คุณเป็นใครกันแน่คะ?” เธอถามในที่สุด
กวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ผม…เป็นคนที่ถูกส่งมาเพื่อปกป้องคุณ”
“แต่ทำไม…ทำไมคุณถึงรู้เรื่องของฉัน?”
“บางที…โชคชะตาก็เล่นตลก” เขากล่าว ดวงตาจับจ้องที่ดวงตาของเธอ “คุณรินดา…คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป”
“วิวัฒน์…เขาเป็นใครคะ?” รินดาถามถึงชื่อที่ป้าสมรบอก
กวินท์ชะงักไปเล็กน้อย “วิวัฒน์…คือคนที่คอยดูแลความปลอดภัยของคุณมาตลอด”
“หมายความว่า…เขาเป็นคนเดียวกับที่โทรหาป้าสมร?”
“ใช่” กวินท์พยักหน้า “เขาเป็นคนที่สังเกตการณ์คุณอยู่ห่างๆ คอยให้ความช่วยเหลือในยามจำเป็น”
“แล้ว…คุณล่ะคะ?” รินดาถามอย่างตรงไปตรงมา “คุณเป็นใคร? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”
กวินท์มองเธออยู่เนิ่นนาน ราวกับจะตัดสินใจว่าจะบอกอะไรไป “ผม…เป็นเหมือนกองกำลังพิเศษ ที่ถูกส่งมาเมื่อสถานการณ์ถึงจุดวิกฤติ”
“กองกำลังพิเศษ?” รินดาเลิกคิ้ว “คุณมาจากไหน?”
“จาก…ที่ที่ค่อนข้างพิเศษ” กวินท์ตอบเลี่ยงๆ
“คุณกวินท์คะ” ป้าสมรแทรกขึ้น “เราต้องไปกันแล้วค่ะ ตำรวจใกล้จะมาถึงแล้ว”
กวินท์พยักหน้า “คุณป้าสมรครับ ช่วยพาคุณหนูไปรอที่รถก่อน ผมจะจัดการเรื่องที่นี่ให้เรียบร้อย”
“ค่ะ” ป้าสมรพยักหน้า พลางจับมือรินดา “ไปกันเถอะค่ะคุณหนู”
รินดาหันไปมองกวินท์อีกครั้ง ก่อนจะเดินตามป้าสมรออกไป ทิ้งให้กวินท์ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากปรักหักพัง ร่างสูงสง่าของเขายืนนิ่ง ดวงตาคมกริบมองไปที่ประตูที่รินดาเพิ่งเดินจากไป มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ราวกับมีแผนการบางอย่างที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
“แผนการของฉัน…กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปมองร่างไร้วิญญาณของเหล่าบอดี้การ์ด “พวกแก…จะต้องตายอย่างทรมาน”
เขาหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออก “ทุกอย่างเรียบร้อย…พร้อมที่จะเดินหน้าต่อ”
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นมาจากภายนอก เป็นกลุ่มคนที่สวมชุดดำสนิท เดินเข้ามาในห้องโถงอย่างรวดเร็ว พวกเขาคือทีมของกวินท์
“ท่านกวินท์ครับ” หนึ่งในนั้นกล่าว
“เก็บกวาดให้เรียบร้อย…จัดการทุกอย่างให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” กวินท์ออกคำสั่ง “และ…อย่าให้มีใครรู้ว่าเรามาอยู่ที่นี่”
“รับทราบครับ”
กวินท์เดินออกจากห้องโถงไป ทิ้งให้ลูกน้องของเขาจัดการกับสิ่งที่เหลืออยู่ เขาเดินตรงไปยังรถยนต์สีดำที่จอดรออยู่ เมื่อเปิดประตูเข้าไป ร่างของรินดาก็นั่งอยู่เบาะหลัง ดวงตาของเธอจับจ้องมาที่เขา
“เราจะไปไหนคะ?” เธอถาม
กวินท์ปิดประตูรถ และขึ้นไปนั่งที่เบาะคนขับ “ที่ที่ปลอดภัยที่สุด” เขาตอบ ดวงตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้า ก่อนจะออกรถเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยความลับและความตาย
รินดาหันกลับไปมองคฤหาสน์ของเธอเป็นครั้งสุดท้าย ภาพของความสุขที่เคยมีในอดีตค่อยๆ เลือนหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันเลวร้าย และความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ
“คุณกวินท์คะ” เธอเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง “ทำไมคุณถึงช่วยฉัน?”
กวินท์หันมามองเธอ แววตาของเขาอ่อนโยนลงเล็กน้อย “เพราะ…คุณเป็นคนที่สำคัญ”
“สำคัญกับใคร?”
“สำคัญกับคนที่…รักคุณ”
รินดาอึ้งไปกับคำตอบนั้น ใครกันที่รักเธอ? พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว เธอไม่มีญาติพี่น้องที่สนิทสนม แล้วใครกัน…ที่รักเธอ?
“คุณ…หมายความว่ายังไงคะ?”
กวินท์ยิ้มบางๆ “คุณจะรู้ในไม่ช้า”
รถยนต์สีดำเคลื่อนตัวออกจากเมืองอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน รินดามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของเมืองที่ค่อยๆ เลือนหายไป ราวกับชีวิตของเธอที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
เธอไม่รู้เลยว่า การเดินทางครั้งนี้ จะพาเธอไปพบกับความจริงอันดำมืดที่ซ่อนเร้นมานาน และจะนำพาเธอไปสู่การเผชิญหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ กับบุคคลที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบอีก
บอดี้การ์ดที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก